The Gaslight Anthem - American Slang (2010)

Het melodietje van 'The Diamond Church Street Choir' doet wel erg denken aan 'The Passenger' van Iggy Pop. Bovendien klinkt het reffrein als een minderwaardige Bruce Springsteen-parodie. Niet echt origineel dus..

Er staan wel meer nummers op die aan Springsteen doen denken, zoals 'The Queen Of Lower Chelsea', en dat komt uiteraard ook wel een beetje door de stem van de zanger.

Ik heb met dit album een beetje hetzelfde probleem als met de nieuwe van Against Me!; het klinkt allemaal wel erg aanstekelijk ('Boxer', 'American Slang', allemaal van die catchy, poppy riffs), maar kwalitatief vind ik het zeker niet hoogstaand. 't is wel lekker om eens op te leggen natuurlijk.

Het kopieergehalte ligt ook vrij hoog naar mijn mening: ik heb al Bruce Springsteen en 'The Passenger' van Iggy genoemd, maar luister 'ns naar het begin van 'Old Haunts': horen we daar niets dat wel erg gelijkt op de riff van 'Holiday' van Green Day? Mij lijkt het er in ieder geval wel op.

Hebben we ook nog iets positiefs op te merken? Jazeker. Zo vermoed ik dat deze band wel degelijk potentieel heeft (wat ze naar 't schijnt al hebben bewezen met de voorgangers, maar die ken ik jammer genoeg (nog) niet). En dat ze mooie, originele muziek kunnen maken, blijkt uit de afsluiter 'We Did It When We Were Young'. Maar zoals één zwaluw nog geen lente maakt, maakt één heel sterk nummer nog geen sterke plaat.

2,5 sterren

Dit derde album van The Gaslight Anthem is wederom constant van niveau. Helaas ligt het niveau een stuk lager dan bij de eerste twee albums. Het is alsof de echte pit hier ontbreekt, en dat is nu net de belangrijkste component die ervoor zorgt dat met name The `59 Sound hoog in mijn top 10 staat.

Positief aan The Gaslight Anthem is dat zij het gehele album zich houden een bepaald thema, zonder dat het eentonig wordt. Net als de vorige albums, bevat ook dit album afwisseling qua tempo. Met The Queen of Lower Chelsea wordt zelfs geprobeerd een hele nieuw geluid te laten horen, wat naar mijn mening niet volledig is geslaagd.

Net als op het album The `59 Sound met Here's Looking at You, Kid, staat ook hier een rustig en gevoelig nummer op. Op dit album vormt We Did It When We Were Young het absolute hoogtepunt. De stem van Brian Fallon past uitstekend bij alle nummers en ook met dit bijzondere nummer heeft hij geen probleem om dit op een fantastische wijze te doen. Het andere hoogtepunt wordt gevormd door Bring It On, een nummer dat niet zou misstaan op de eerdere albums van de band.

Met de eerste 2 albums bewees The Gaslight Anthem dat zij uitstekend in staat zijn om met behulp van tempowisselingen te zorgen voor een perfecte opbouw van de meeste nummers. Met nummers als Stay Lucky en Orphans mislukt dat deze keer, waardoor deze nummers al snel eentonig en saai worden. Niettemin bewijst The Gaslight Anthem voor mij dat ze een blijvertje zijn. Ondanks dat dit album iets minder is, scoort het nog steeds een ruime voldoende.