The Dead Weather - Sea of Cowards (2010)

Wat een fantastische trip is dit album zeg! Natuurlijk weer rauwe vuige rock 'n roll van Jack White en consorten. Wel hoor je dit keer bij vlagen een wat funkier geluid. Alison zingt trouwens fantastisch en wat opvalt is dat haar stem en die van Jack heel dicht bij elkaar liggen. Alsof je de vrouwelijke en mannelijke kant van dezelfde stem hoort, zo klinkt het ongeveer. Soms is moelijk te horen, wie wie is. Verder is echt alles goed: drums, gitaren, synthesizers en productie: wat een sound zeg!

Opvallend is soms de rol van de synthesizer. Dat electronische sausje wat er soms overheen zit, is erg goed gedaan. Er wordt soms echt heerlijk aan die knoppen gedraaid, met inderdaad allerlei vreemde effectjes tot gevolg, die de hoekige riffs nog wat aandikken. Terug van weggeweest is soms weer dat lekkere orgeltje.

Op dit album van the Dead Weather zijn alle songs goed tot subliem. Vaak loopt het in elkaar over en samen vormt het eigenlijk één grote rockorgie. Uitschieters noemen van de nummers is echt moeilijk: daarvoor zijn ze te goed en hangen ze ook wat teveel samen. Nou vooruit: The Difference Between Us & Die By The Drop dan: hard draaien graag!

Voor liefhebbers van bijvoorbeeld Led Zeppelin, the Doors & the White Stripes is deze cd een verplicht nummertje. Dit hoort tot de beste halve uurtjes muziek die tot nu toe in deze eeuw gemaakt zijn. Ook als je al die nummers maar achter elkaar blijft luisteren en luisteren neig je richting de 5,0* voor dit echt fantastische album.

Als liefhebber van het onder meer hammondorgels en meer Deep-Purple-iaanse ruige licks en loops, kan ik niet ontkennen dat de Dead Weather met de vorige plaat en in meerdere mate met deze, heerlijk vuile muziek heeft gemaakt.

Wat wel belangrijk is met deze 'herrie': een set die het ook goed blijft weergeven als het een beetje druk wordt. Anders verlies je echt de charme van deze ragmuziek. Mijn ervaring is dat als je het goed kan weergeven, het staat als een huis en de ruigheid an sich tot zijn recht komt.

maar, dat vind ik persoonlijk.
vandaar ook de hoge waardering, omdat elk nummer op mij ook zo overkomt: RUIG en VUIL

Ik heb, voorzichtig geformuleerd, niets met White Stripes en Raconteurs. Als gevolg daarvan had ik Jack White in het lijstje "voor mij niet interessant" staan en heb desgevallend natuurlijk ook geen enkele belangstelling gehad om The Dead Weather uit te checken.

Edoch...Op een dag was het de beurt aan mijn vrouw om de film uit te zoeken. In zulke gevallen is 99 op de 100 keer een doldwaze romantische komedie mijn deel. Zo ook nu. Film zowaar best aardig en opeens kwam er een lied voorbij dat ik terstond met de onvolprezen SoundHound app heb opgesnord. The app verklapte mij dat "I Can't Hear You" van deze plaat werd afgespeeld. Welnu, mijn interesse was gewekt en heb dan ook met gezwinde spoed de cd aangeschaft. En die vind ik zo cool dat ik van de kerstman ook maar de LP heb gekregen. Heerlijk opwindende vuige rock. Liedjes allemaal net kort genoeg om niet te gaan vervelen en sowieso never a dull moment op deze plaat.

De film terzake? Crazy Stupid Love. Of zoiets , in ieder geval wel deze drie woordjes in de titel. Volgorde kan anders zijn.

En White Stripes? Als gevolg van mijn enthousiasme voor deze plaat maar weer eens gedraaid. Ik vind er nog steeds niks aan.

Nog steeds een topalbum. I'm Mad.