Nevermore - The Obsidian Conspiracy (2010)

Zojuist de "trailer" beluisterd. Voelt aan (qua geluid) aan een mix van Dead Heart en Enemies...
Toch al aardig onder de indruk van 30 seconde The Obsidian Conspiracy...
2e gedeelte waar ieder nummer even de revue passeert is te kort om te oordelen.

Vond ik tot nu toe ieder album van Nevermore een eigen sfeer/geluid hebben, ben ik nieuwsgierig of dat bij dit bij dit album ook het geval is. Laat me graag verrassen!!!

Nou, hij is geleaked...
Eerste indruk, na 1 luisterbeurt: Ik heb het allemaal al eerder gehoord... Warrel is nog steeds een uitmuntende zanger trouwens, en dat laat hij hier ook weer horen
Het album leunt tegen Enemies of Reality aan... Maar de riffjes en zanglijnen hebben wel een groot gevoel van herkenbaarheid. Nog wat luisterbeurten op mijn komende vakantie zullen het definitieve oordeel vormen...

Wat moet ik zeggen? Een geweldig album!

Het album is ruig, met een tikje Dreaming Neon Black.

Zoals bij ieder Nevermore album, moeten er toch een paar luisterbeurten plaatsvinden voordat de CD echt gewardeerd kan worden.

Met knallers als, The Termination Proclamation - Your Poison Throne - Moonrise - The Day You Built The Wall - She Comes in Colors en The Obsidian Conspiracy geef ik dit album een dikke 4,5.

The midtempos en balad's zijn ook geweldig.

Een echte aanraader dus!!!

Na het epische en complexe This Godless Endeavor keert de band hier terug naar meer compacte, melodieuze songs. Het is misschien even wennen, maar na een paar draaibeurten blijkt alles toch wel weer erg mooi in elkaar te zitten. Veel rustige passages (die vaak aan Queensryche doen denken), maar ook felle beukers zoals de fijne titeltrack. Niet hun beste werk, maar de plaat kan zich prima meten met de meeste albums binnen het oeuvre van de band.

Saai, dat is wat er bij mij door mijn hoofd spookt. Het vorige album was echt geweldig. Het eerste nummer is erg sterk, maar de rest is heel goed gespeeld, maar bouwt zich allemaal hetzelfde op, je weet precies wanneer er het refrein komt. Weinig spontaniteit op dit album, vind het zwaar tegenvallen, 2,5 sterren.

Oerdegelijk album! Sterke nummers/sterke productie.
Zal Godless niet evenaren, is ook bijna niet mogelijk, maar zit na een paar luisterbeurten met een zeer tevreden smoelwerk achter het stuur.
Aardige bonustracks trouwens

Het is een groeier, het was effe wennen na het technische geweld van This Godless Endeavor, maar de nummers zijn erg sterk en ook een erg goede productie, ik ga hem verhogen naar 4 sterren! Ik zal deze wel vaker gaan luisteren dan This Godless Endeavor, die is af en toe best zwaar!

Ik heb het album origineel gekregen, de Collectors Edition, die ziet er echt geweldig uit. Tot nu toe de mooiste verpakking van 2010, je krijgt waar voor je geld, er zitten 12 hele mooie kaarten bij, gemaakt door Travis Smith met op de achterkant de teksten er op. Geweldig! De muziek komt op de stereo heel goed tot zijn recht. En af en toe denk ik heel erg aan Iced Earth, is dat raar?

En heel flauw, bij Your Poison Throne brul ik gewoon Rijst! Rijst! in plaats van Rise! Rise! Het lijkt ook net alsof hij dat zingt

Eigenlijk toch best een erg gaaf album. Was Nevermore een klein beetje uit het oog verloren. Ze hadden naar mijn mening na D.H.I.A.D.W niet meer het gewenste niveau gehaald. Vorig jaar op heb ik ze weer eens gezien op de Zwarte Cross, redelijk optreden.
Nu dan eindelijk het nieuwe album: meesterlijk. She Comes in Colours, Your Poison Throne, The Day You Built The Wall dat zijn weer heerlijke Nevermore waardige nummers. Welcome Back!

Mijn kennismaking met Nevermore en het is voornamelijk de zanger die op mijn indruk maakt. Nummers die normaal gesproken niet zouden opvallen worden interessant gemaakt door zijn vocalen. Los daarvan is het gewoon degelijke progmetal die gelukkig niet vervalt in cheesy fantasy thema's, de behandelde donkere théma's komen echt goed tot hun recht. Hier wil ik zeker meer van proeven!

Ik vind The Obsidian Conspiracy één van de beste Nevermore albums. Nu moet ik zeggen dat de band me nog nooit teleurgesteld heeft en ik dus best hoge verwachtingen had - maar ze slagen er in om deze volledig in te lossen. De band klinkt wat minder furieus en maniakaal dan op This Godless Endeavor en er is weer wat meer ruimte voor melodie, net zoals op Dead Heart in a Dead world. Ik vind het overigens klasse dat het altijd heel erg herkenbaar Nevermore is (wellicht voornamelijk dankzij de zang van Warrel Dane) - maar dat iedere cd toch weer een eigen geluid/gezicht heeft.

Ik heb me trouwens de limited edition in huis gehaald - en die is erg fraai - mooie (leer aandoende) verpakking, de teksten zijn allemaal afgedrukt op postkaarten met erg fraai artwork en er zit een tweede cd bij met wat instructional videos en guitar tabs.

Nevermore was altijd al een band die meerder metalstijlen combineerde tot een waanzinnige krachtige en interessante mix.

Op deze laatste plaat, ligt de nadruk wat meer op de groove/thrash metal en zijn de powermetal en progmetal wat meer na de achtergrond gedreven.

Het resultaat is een agressieve edoch melodieuze metalplaat.
De productie is hoogtstaand en de talenten van Loomis en Dane komen duidelijk aan het licht.
De songs zijn kort en to-the-point.

Nevermore is een echte love-it-or-hate-it band, maar heeft wat mij betreft altijd recht in de roos geschoten.
Deze plaat zal dan ook hoog in mijn jaarlijst staan.

Nevermore heeft echt een fantastisch album gemaakt. Hun snappen iets wat heel veel bands niet doen: Bij die bands is het zo dat er zo erg etechnische gitaarpartijen worden gespeeld dat de rest eigenlijk ondergesneeuwd wordt. De riffs van Loomis zijn heerlijk, maar zitten nooit in de weg bij de andere muzikanten, Dane krijgt op dit album bijvoorbeeld veel ruimte wat erg positief is.

@Cappuccino.

Je begon met een score van 2,5 en deze heeft zich bijna verdubbeld.
Niet een erg relevante reactie van mij aangaande de plaat ansich, maar vond het wel grappig.

Ozric Spacefolk, This Godless Endeavor was echt een monsterlijk album met technische riffs en in het begin mistte ik dat een beetje op dit album, maar na meerdere keren beluisteren begon ik de nummers te waarderen en werd ik blij van de vocale prestaties van Warrel Dane, dat is de reden waarom mijn beoordeling bijna is verdubbeld.

De zang is inderdaad wel heel erg goed. Bovendien goeie muziek, niet helemaal m'n ding, dat weerhoudt me van een hogere score.

3,5 sterren

Een naar Nevermore omstandigheden wat slap album. Er staan geen uitschieters op, maar wel een dieptepunt met Empiness Unobstructed. Skip button voer inmiddels.

Ik vind het echt jammer, maar TGE was natuurlijk ook wel erg moeilijk te evenaren.
Muzikaal zit alles prima in elkaar, maar het is allemaal zo ongelooflijk veilig...
Laat ze nu geen lange pauze nemen voor het volgende album. Ik hoop stiekum op een experimenteel album, want het geluid van Nevermore is imho nu wel opgedroogd...

Moonrise ging er meteen wel in, maar aan de rest moet ik nog wat wennen. Een geweldig album wel. Vooralsnog 4,0*

Fantastische plaat. Favorieten zijn Moonrise en The Poison Throne. Klinkt allemaal erg vers, wat mij betreft mag dit de toekomst voor metal worden.

Blijft een heerlijke plaat. En nu kom ik er toch achter dat het alweer 2010 was, toen de laatste Nevermore plaat uitkwam.

Lijkt mij toch wel tijd, voor iets nieuws.. Maar ja, Warrel Dane heeft het druk met Sanctuary en Jeff Loomis zit nu bij Soilwork.

Wat was 2010 toch een heerlijk Thrash jaar en deze is één van de toppers. De bonus tracks, beide covers (the doors en The tea party ) zijn ook wel heel goed gedaan.

Ik wilde gisteravond al expres niet The Obsidian Conspiracy nog doen na This Godless Endeavor, aangezien werkelijk alles na dit album voor mij tegenvallend klinkt. Nu heeft The Obsidian Conspiracy ook wel de schijn tegen zich door de verhalen dat Loomis op aanraden van producer Wichers de songs heeft versimpeld. Je hoort het namelijk wel terug dat de band zich bij vlagen wat lijkt in te houden. Nu vind ik Dane's soloalbum Praises To The War Machine ook erg goed, dus ik kan hier (kijk maar naar de score) nog steeds goed van genieten, maar na het technische meesterwerk dat This Godless Endeavor was klinkt het alsnog wat tam.

Het album heeft desalniettemin toch een paar uitstekende tracks. Opener The Termination Proclamation is lekker furieus, And The Maiden Spoke is een van de duisterste tracks die de band ooit heeft neergepend en The Day You Built The Wall is in al zijn simpelheid ook erg doeltreffend. Ook She Comes In Colors en titeltrack The Obsidian Conspiracy zijn uitstekend en kenmerkend Nevermore.

Grappig hoe ik voorheen wel altijd al claimde dat Nevermore een van mijn favoriete bands was, maar ik toch relatief vaak alleen maar naar dezelfde albums luisterde. Nu Dead Heart In A Dead World toch wat gekelderd is in mijn lijst van beste albums, ga ik mezelf de komende periode maar eens focussen op een flinke herwaardering van de eerdere albums en ook Enemies Of Reality er veel meer ingooien. Eeuwig zonde dat zo'n fantastische band niet meer bestaat en Warrel Dane zal ook bij mij de boeken ingaan als de eerste overleden ster waar ik actief om heb getreurd. Ah well, geen enkel album onder de 4 sterren, dat doen niet veel bands hen na!

Tussenstand:
1. This Godless Endeavor 5*
2. The Politics Of Ecstacy 5*
3. Nevermore 4.5*
4. In Memory 4*
5. Dreaming Neon Black 4*
6, Enemies of Reality 4*
7. The Obsidian Conspiracy 4*
8. Dead Heart In A Dead World 4*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Thin Lizzy 3,38*

Zo zit ik toch met wat gemengde gevoelens. Voor deze marathon was ik geen fan van Nevermore, maar dat is wel voorgoed omgeslagen. Uiteindelijk sluit je dan af met The Obsidian Conspiracy en dat behoort in mijn ogen dan weer tot het mindere werk van de band. Grappig dat een album 4* krijgt en dan tegenvalt. Dat komt dan toch doordat een aantal songs tegenvallen. Zij het door de vlakke productie, maar ook omdat het soms wat simpeltjes is. Als ik gewend ben aan bijna briljante teksten dan is een Rise Rise Rise refrein op Your Poison Throne toch best wel een afknapper. Gelukkig is de band ook regelmatig ongelooflijk goed bezig, zoals op het naargeestige And The Maiden Spoke en She Comes In Colors. Uiteindelijk is dit een marathon die er echt toe gedaan heeft. Ik kan dit wel meer mensen aanraden.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. This Godless Endeavor
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6. Enemies of Reality
7. The Obsidian Conspiracy
8. Dead Heart In A Dead World

Voor Nevermore-begrippen een wat simpelere plaat, waar bij de nadruk meer op thrashy powermetal ligt, en veel minder op progressive metal, zoals bij de voorganger.

Het is een harde plaat dat zeker, maar niet duister, meer fist-in-the-air-heftig. Thrashers die je kunt meezingen (de zanglijnen zijn zowaar catchy) en gitaarriffs en double-bass-patronen die wat makkelijker in het gehoor liggen.

Toch knap dat het Nevermore lukt om een ogenschijnlijk simpele plaat toch enorm technisch kan laten klinken. Dat komt natuurlijk door het vakmanschap. De focus op deze plaat lijkt ook wat meer te liggen op melodieuze zangpartijen van Warrel.

Eigenlijk zou dit best een goede instap-plaat van Nevermore kunnen zijn, omdat hun andere werk veel ondoorgrondelijker is.

Uiteindlijk blijf ik dit wel een heerlijke plaat vinden. Het klinkt als berestoere metal, en daar houd ik van.