Nevermore - The Obsidian Conspiracy (2010)

Na het epische en complexe This Godless Endeavor keert de band hier terug naar meer compacte, melodieuze songs. Het is misschien even wennen, maar na een paar draaibeurten blijkt alles toch wel weer erg mooi in elkaar te zitten. Veel rustige passages (die vaak aan Queensryche doen denken), maar ook felle beukers zoals de fijne titeltrack. Niet hun beste werk, maar de plaat kan zich prima meten met de meeste albums binnen het oeuvre van de band.

Ik wilde gisteravond al expres niet The Obsidian Conspiracy nog doen na This Godless Endeavor, aangezien werkelijk alles na dit album voor mij tegenvallend klinkt. Nu heeft The Obsidian Conspiracy ook wel de schijn tegen zich door de verhalen dat Loomis op aanraden van producer Wichers de songs heeft versimpeld. Je hoort het namelijk wel terug dat de band zich bij vlagen wat lijkt in te houden. Nu vind ik Dane's soloalbum Praises To The War Machine ook erg goed, dus ik kan hier (kijk maar naar de score) nog steeds goed van genieten, maar na het technische meesterwerk dat This Godless Endeavor was klinkt het alsnog wat tam.

Het album heeft desalniettemin toch een paar uitstekende tracks. Opener The Termination Proclamation is lekker furieus, And The Maiden Spoke is een van de duisterste tracks die de band ooit heeft neergepend en The Day You Built The Wall is in al zijn simpelheid ook erg doeltreffend. Ook She Comes In Colors en titeltrack The Obsidian Conspiracy zijn uitstekend en kenmerkend Nevermore.

Grappig hoe ik voorheen wel altijd al claimde dat Nevermore een van mijn favoriete bands was, maar ik toch relatief vaak alleen maar naar dezelfde albums luisterde. Nu Dead Heart In A Dead World toch wat gekelderd is in mijn lijst van beste albums, ga ik mezelf de komende periode maar eens focussen op een flinke herwaardering van de eerdere albums en ook Enemies Of Reality er veel meer ingooien. Eeuwig zonde dat zo'n fantastische band niet meer bestaat en Warrel Dane zal ook bij mij de boeken ingaan als de eerste overleden ster waar ik actief om heb getreurd. Ah well, geen enkel album onder de 4 sterren, dat doen niet veel bands hen na!

Tussenstand:
1. This Godless Endeavor 5*
2. The Politics Of Ecstacy 5*
3. Nevermore 4.5*
4. In Memory 4*
5. Dreaming Neon Black 4*
6, Enemies of Reality 4*
7. The Obsidian Conspiracy 4*
8. Dead Heart In A Dead World 4*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. Bruce Dickinson 4,08*
14. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
15. Manilla Road 4*
16. Stratovarius 4*
17. Brainstorm 4*
18. Symphony X 4*
19. Magnum 3,92*
20. Helloween 3,9*
21. Iced Earth 3,88*
22. Black Sabbath 3,6*
23. Rainbow 3.5*
24. Solitude Aeturnus 3.5*
25. Pink Floyd 3,43*
26. Thin Lizzy 3,38*

Zo zit ik toch met wat gemengde gevoelens. Voor deze marathon was ik geen fan van Nevermore, maar dat is wel voorgoed omgeslagen. Uiteindelijk sluit je dan af met The Obsidian Conspiracy en dat behoort in mijn ogen dan weer tot het mindere werk van de band. Grappig dat een album 4* krijgt en dan tegenvalt. Dat komt dan toch doordat een aantal songs tegenvallen. Zij het door de vlakke productie, maar ook omdat het soms wat simpeltjes is. Als ik gewend ben aan bijna briljante teksten dan is een Rise Rise Rise refrein op Your Poison Throne toch best wel een afknapper. Gelukkig is de band ook regelmatig ongelooflijk goed bezig, zoals op het naargeestige And The Maiden Spoke en She Comes In Colors. Uiteindelijk is dit een marathon die er echt toe gedaan heeft. Ik kan dit wel meer mensen aanraden.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. This Godless Endeavor
3. Nevermore
4. In Memory
5. Dreaming Neon Black
6. Enemies of Reality
7. The Obsidian Conspiracy
8. Dead Heart In A Dead World