Bonnie Raitt - Nick of Time (1989)

Nog geen posts bij dit mooie album ? Nick of Time was voor deze dame een schot in de roos.

Have a Heart en Thing Called love zijn de andere uitschieters, doch dit is een héél sterk album, van A tot Z.

De doorleefde stem van deze roodharige klassedame zit daar voor veel tussen.

Wikipedia vertelt U nog wat méér interessants, kort biootje zeg maar ;

Bonnie Raitt, (8 november 1949) is een Amerikaanse zangeres, liedjesschrijfster en gitaarspeelster geboren in Burbank, Californië. Ze is de dochter van Broadway musicalster John Raitt.

Ze begon gitaar te spelen toen ze twaalf jaar oud was. Na de middelbare school begon ze in Rhythm and Bluesclubs te spelen. In 1983 werd ze geloosd door haar platenlabel, Warner Bros. van Warner Music, onder andere vanwege alcohol- en drugsgebruik, maar verdween allerminst uit de muziekscene.

Na meer dan 20 jaar opnames en optredens, bereikte Bonnie Raitt succes met haar tiende album. "Nick of Time" kwam in de top te staan in de Verenigde Staten en won drie Grammy Awards. Tegelijk kreeg ze een vierde Grammy voor haar duet "In the Mood" met John Lee Hooker op zijn album "The Healer".

Hierna kreeg ze nog drie Grammy Awards voor haar album uit 1991, "Luck of the Draw", waarna ze in 1994 nog twee Grammy's kreeg met haar album "Longing in Their Hearts".

xxx

4 sterren voor deze mooie plaat!
****

Blijkbaar is Bonnie Raitt op MuMe vergeten, want ik vind het een pracht van een album waarmee Bonnie Raitt eindelijk de verdiende erkenning en doorbraak bekomt.
11 bluesgetinte en emotionele songs met doorleefde stem, tijdloos gewoon. De titelsong, "Thing Called Love" en "Have a Heart" zijn zeker parels op dit album.

schitterend doorbraakalbum van bonnie , eindelijk kreeg ze erkenning en grammies , de zalen liepen vol , terecht , groot artieste met een hart een fantastische stem en wat een slide gitaar speelster , alleen heeft ze de looks niet van al poptrienen van vandaag , maar dat is niet erg , ze is trouwens 59 jaar , en t'is de muziek die telt !!!!

Dit album betekende de absolute doorbraak van Bonnie Raitt. Dit album kreeg zelfs een Grammy voor beste album. Nou dat is tamelijk overdreven. Dit door Don Was geproduceerde album is geheel in de sfeer van de late jaren 80 behoorlijk gladjes geproduceerd. Bij het genre staat rock - blues. Ik zou het gewoon pop willen noemen. Het rockt en bluest nl. nauwelijks. Het begint met de alom bekende titelsong, dat door haarzelf geschreven is. Heerlijk nummer. Dan komt het door John Hiatt geschreven Thing called love. Ben ik niet zo kapot van. Love letter vind ik dan wel weer zeer geslaagd, dan komt er een hele rits leuke maar niet bijzondere songs, alleen onderbroken door de bekende single Have a heart, dat een heerlijk ritme heeft. Eigenlijk veer ik pas bij de laatste song weer op The road's my middle name is eigenlijk het enige nummer dat de naam blues mag dragen en mij misschien daarom wel het meest aanspreekt. Ik zou dit album een 7 min willen geven. Dus 3,25 sterren. Omdat Bonnie een toffe dame is en er eigenlijk ook geen enkele echt slechte song op staat rond ik naar boven af.

Verrassend fijne & warme sfeervolle plaat! Klinkt lekker jaren '80 wat ik steeds leuker ga vinden. Lekker tempootje erin en af en toe een scheurende gitaar erdoorheen. Had hier eigenlijk wel wat meer reacties bij verwacht. Ben niet echt thuis in de blues dus tips van albums die hier qua stijl op aansluiten zijn zeer welkom.

Goeie vraag. Welke artiesten sluiten hier nog meer bij aan. Ik kan je wel een hele rits bluesartiesten opnoemen die ik geweldig vind, maar een artiest die qua stijl hierop aansluit vind ik moeilijk aan te geven. Ik vind deze plaat ook maar nauwelijks een bluesplaat eigenlijk, dat is ook een beetje het probleem. Misschien zou je Best Blues and Originals van Rory Block eens kunnen proberen, dat is ook een vrouwelijke blues artieste die wat mij betreft bij vlagen ook heerlijk klinkt.

Heerlijk album

Dit is zeker geen bluesplaat. Wel fraai, maar er is naar mijn idee maar weinig blues te bekennen (met een enkele uitzondering). Daar vind ik het geluid wat te zoet voor.

Favorieten zijn "Real Man" en "Road's My Middle Name" (toch wel de beste bluesnummers op deze plaat).

Deze plaat luistert lekker weg!

The Road's My Middle Name, lekker nummer!!

'Have a heart' vind ik werkelijk zo'n prachtig nummer

Dit album behoort tot haar beste werk

Zeker een van haar beste maar Slipstream, Luck of the Draw, Give It Up en niet te vergeten haar debuut album. Wie van dit genre (eigenlijk is Bonnie een genre op zichzelf) doet zich echt een plezier met deze vijf albums.

Een redelijke plaat, met sterke tot redelijke sterke songs en ja, wel een sound die wat bij die tijd hoorde. Raitt kiest een aantal erg fijne songs uit en levert er twee zelf aan. Omdat dit 1989 is en Capitol flink in haar en in deze plaat heeft geinvesteerd, is er een flink blik aan sessiemuzikanten opengetrokken, en die lijst met medewerkers is gigantisch, maar ik noem toch wel even graag Herbie Hancock.

De plaat komt wat lastig op gang met het wat flauwe Nick of Time maar vanaf nummer 2 wordt er weer gas gegeven en horen we weer eens wat een goede slidegitariste Bonnie is.

De productie van Don Was is gelickt maar ook wel gewoon warm en direct. Het is gewoon een aangename plaat die lekker wegluistert.

na een 3-tal mindere albums "Green Light", "Nine Lives" en in mindere mate "The Glow" revancheerde Bonnie Raitt zich met dit sterke, evenwichtige "Nick of Time", dat in de States miljoenen stuks verkocht.

11 sterke, toegankelijke songs waaronder 2 van haarzelf, de laid-back funky opener "Nick of Time" en de bluesy afsluiter "The Road's My Middle Name" met een lekker schurende harmonica partij van Kim Wilson van de band The Fabulous Thunderbirds. beide prima songs.

op de blues rock nummers zoals "Thing Called Love" (John Hiatt) en "Real Man" (Jerry Williams)
trekt zij van flink van leer met haar kenmerkende (slide) gitaar spel. op het funky "I Will Not Be Denied" eveneens van Jerry Williams laat zij dat over aan gitarist Johnny Lee Schell. up-tempo nummers zoals ook het rockende, swingende "Love Letter" en de pop reggae? klanken van "Have a Heart" in die categorie vallen. beide nummers van singer/songwriter Bonnie Hayes.

de ballads ontbreken niet met het fraaie "Cry on My Shoulder" (Michael Ruff) met backing vocals van David Crosby en Graham Nash, het melodieuze "Nobody's Girl" van singer/songwriter Larry John McNally die zelf ook een aantal fraaie albums heeft gemaakt, het ietwat gepolijste "Too Soon to Tell" dat iets teveel naar mainstream neigt en wellicht de fraaiste ballad van dit album, het door haar prachtig gezongen intieme "I Ain't Gonna Let You Break My Heart Again" (David Lasley) met uitsluitend piano begeleiding van Herbie Hancock.

behalve de blazerssectie en de fraaie koorzang van Sir Harry Bowens, Arnold McCuller en Sweet Pea Atkinson bevinden zich onder de sessiemuzikanten o.a. Ricky Fataar (drums), James "Hutch" Hutchinson (bass), jazz bassist Chuck Domanico, Scott Thurston/Don Was (keyboards) en de gitaristen Michael Landau en Johnny Lee Schell.

een uitstekend, coherent album na een aantal wat mindere albums die aan "Nick of Time" vooraf gingen.

Album werd geproduceerd door Don Was