Hooverphonic - Jackie Cane (2002)

'Sometimes' en 'One' zijn topnummers, maar voor de rest vind ik het niet zo'n geweldig album. Het is opvallend dat het 2e deel van het album veel minder goed is dan het begin. Van nr. 7 tot 13 is er geen enkele song die me echt kan bekoren. Echt slecht wordt het nooit, maar veel van die nummers zijn gewoon erg saai.

'The World is Mine' (opvallend vrolijk naar Hooverphonic-normen) is één van de bekendste nummers van Hooverphonic, maar vind ik een beetje overschat. Het is wel een vrij goed nummer hoor, maar ze hebben er veel betere die je helaas minder op de radio hoort.

Wat was dit een teleurstelling na de drie vorige albums.

Ik volgde ze ook maar vond het wel meevallen. Track 2, 6 7, 10 en 12 behoren tot het beste dat ze naar mijn idee gemaakt hebben. Pas na het vertrek van Geike was ik teleurgesteld, niet zozeer in de nieuwe zangeres maar de hele stijlverandering...

Na het succes van 'Magnificent Tree' gaat Hooverphonic verder met een conceptalbum dat is gebaseerd op een song van het eerder genoemde album. Hoogtepunten zijn - naast de prachtige hoes: 'Sometimes', 'One', 'Nirvana Blue', 'Sad Song' en het uptempo 'The World Is Mine'. 'Shades' is een mooie toevoeging op sommige edities van het album.

Live in Utrecht
Sometimes

Najaar 1996 kreeg ik van maatje Edo een cassettebandje met daarop twee nummers van het pasverschenen debuut van Hoover. De groep vervolgde als Hooverphonic en ik ben ze blijven volgen via onder meer YouTube en streaming, waarbij ik ze tweemaal zag optreden. Altijd weer een bad van warme klanken en via streaming maakte ik een afspeellijst met daarop ook de nodige nummers van dit album.
Jackie Cane kwam ik onlangs in de kringloop tegen en ja, niet getwijfeld! Van dit album staan de nodige nummers op die afspeellijst. Nieuw in het palet aan muziekkleuren van heren Alex Callier en Raymond Geerts en dame Geike Arnaert zijn de blazers.

Hierboven lees ik bij MuMensen enige teleurstelling, die vast iets heeft te maken met de stijlverandering die optrad. Die is er door de blazers, welke meteen in opener Sometimes klinken. Er ontstaat een filmische sfeer als van een nooit gemaakte James Bond, oftewel de muziek van componist John Barry.
De nadruk op drum 'n' bass met z'n drukke digidrumpartijen keert al op track 3 Human Interest terug, één van de nummers die ik eerder op een afspeellijst met hun muziek zette. Weldadig zijn de rijke strijkers.
Ook Nirvana Blue en The World Is Mine staan op die afspeellijst en blijken onverslijtbaar, met in het laatste nummer enkele hints naar de jaren '60, dankzij koortjes en blazers .

Dan verlaten we het witte doek. Vergeten was ik Jackie's Delirium met z'n pseudo-Indiase invloeden, geinig maar ik snap nog altijd dat ie de afspeellijst niet haalde: de mannenstem met iaiaiai-aaaaa-tekst is niet mijn kopje thee. Ballade Sad Song haalde evenmin de afspeellijst, maar wat past de akoestische gitaar goed bij Arnaerts stem! Opvallend is de mondharmonica die de melancholie benadrukt, het heeft zo wel iets van Goldfrapp.

Met Day after Day keren de filmische elementen terug, deze keer in Mexicaanse sferen. Hooverphonic pakt me opnieuw in, alweer een nummer dat ik in de lijst zette. Wat volgt haalde die níet. Maar juist daarom kocht ik het album: ondervinden of ik pareltjes hoor die me voorheen niet opvielen.
De muziek is okay, maar spetterend zoals eerder op het album beleef ik het niet meer. Alhoewel, slotlied The Kiss pakt me wél; geen wonder, want opnieuw waan je je in een filmsoundtrack. En bij die orkestrale aanpak ligt mijn hart.