Pain of Salvation - Road Salt One (2010)

Erg benieuwd naar, elke POS is weer anders dan de vorige. Vraag mij alleen af waarom ze Linoleum erop hebben gezet, stond vorig jaar ook al op gelijknamige album. Iig mooie hoes, doet me aan Mount Rushmore denken

Vier nummers van de vorige EP zouden op Road Salt komen, dus vandaar dat Linoleum hier ook op staat. De andere drie zullen wel op deel twee komen.

Ik ben er wel benieuwd naar. De stijl van de EP beviel mij wel en de band heeft naar mijn mening nog geen enkel slecht album gemaakt, dus laat maar komen!

mooie hoes? ik vind geen van PoS z'n albumcovers mooi en dit is geen uitzondering. gelukkig is het verder een wereldband

Is nu te luisteren via de bekende kanalen...

Zal het weer verassend zijn of juist behoudend? Ik heb er nog geen noot van gehoord. Zelfs Linoleum nog niet.
De cover doet mij heel erg denken aan de binnenhoes van Black Sabbaths Heaven And Hell.

Is meer dan pop/rock dan rock/metal, van wat ik tot nu gehoord hebt, zit nu bij Sleeping Under The Stars, dat is Pain of Salvation op de kermis. Moet zelfs een beetje denken aan Mr Bungle's California, veel verschillende stijlen.

3 daagjes te gaan .

Vond het meer een Smile v.d. Beach Boys feeling hebben.
Eerste luisterbeurt zeker wennen maar bevalt (denk ik) wel goed.

Review:

Pain of Salvation - Road Salt pt. 1 - Ivory - Review | Angry Metal Guy - angrymetalguy.com

Oeh, is deze al geleaked? Gelijk maar 'ns binnenhalen dan.

Ik doe eens gek en geef het onmiddellijk 4,5 sterren. Ongelofelijk emotioneel en sfeervol. Waar ze het de luisteraar op de vorige albums nog wel eens bewust zo moeilijk mogelijk gemaakt hebben klinkt dit heerlijk vloeiend en ongeforceerd. Ze bekommeren zich niet meer om muzikaal machtsvertoon en wanneer de gefliptheid dan toeslaat (Sleeping Under the Stars) werkt het uitstekend. De productie vind ik trouwens geweldig en perfect voor de sfeer die ze willen neerzetten. Bij de EP Linoleum waren daar al andere geluiden over te horen, maar dat is onzin.

Trouwens, dit is weer totaal anders dan al het voorgaande. Maar dat wordt bijna vanzelfsprekend bij ze.

Een beetje een blues/rock/metal album, wat ik totaal niet erg vind! Het klinkt ongelofelijk emotioneel inderdaad. De productie werkt hieraan mee, het is echt alsof Gildenlöw het speciaal voor jou vanaf een paar meter voor je zingt.
Linoleum blijft een geweldig nummer, die woede die overkomt in het stukje DOOOOWWWNN blijft geweldig.
Road Salt is ook een prachtig stukje muziek!
Dit wordt een hoog cijfer verwacht ik

De nieuwe drummer laat zich trouwens behoorlijk gelden. Heerlijk losjes jazzy drumwerk.

...Stukken beter dan het gedrocht van een ep van vorig jaar.
Kippenvel bij het nummer "Sisters", erg intiem, mooi gezongen nummer.

Dat 'gedrocht' is gewoon een preview van Road Salt hoor, prima EP.

Maar over Road Salt One zelf: geweldig album, eerste luisterbeurt heel erg wennen maar heel divers en zeer boeiend.
Alleen 2 nummers bevallen mij niet: Darkness of Mine en Curiosity. Jammer dat die het verder toch wel briljante album immens verstoren...

4*

Lekker wel, die rootsy blues/rock stijl van deze plaat. Sisters is in ieder geval een nummer wat eruit springt na de eerste luisterbeurt. Prachtig nummer.

Op het eerste gehoor al mijn favoriete plaat van 2010 tot nu toe.

Ik ben PoS fan van het eerste uur, maar met die nieuwe plaat kan ik voorlopig weinig mee aanvangen. Ik heb me zelfs bijna moeten forceren om de CD uit te zitten, dat zegt genoeg. Nu ja, misschien groeit ie nog... bij God, ik hoop het echt. Voorlopig is dit voor mij samen met de nieuwe The Ocean de grootste tegenvaller van het jaar.

Had en heb de grootste moeite om Scarsick uit te zitten, deze plaat kan tussen het rijtje TPE en Remedy Lane worden gevoegd. Kan zo mijn favoriete POS album worden.

Waar ligt het dan? Deze is namelijk de eerste plaat die mij meteen ligt.

Sterker nog, dit is gewoon geweldig.

“Wij zijn Pain of Salvation, alles wat we doen is toch wel geniaal”. Het zou me eigenlijk niet verbazen als dit een gedachte is die al enige tijd heerst bij dit Zweedse collectief. Hoewel ze in de vorm van Remedy Lane en The Perfect Element pt. I twee prachtige albums hebben afgeleverd (die ook de reden zijn dat ik nieuwe PoS-releases nog altijd een kans geef), is de band al sinds BE in mijn ogen behoorlijk de weg kwijt. Laatste plaat ‘Scarsick’ was voorlopig het grootste dieptepunt voor mij, en ik hoopte dan ook van harte dat ze met Road Salt de goede weg weer zouden weten te vinden.
Na enkele luisterbeurten vind ik dit album inderdaad beter dan Scarsick maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Het eerste wat me opvalt is dat Road Salt een bijzonder futloos album is geworden. Er is bijna geen metal op te vinden en de meeste nummers sukkelen maar een beetje voort zonder enige spanningsopbouw. Nou ben ik zeker niet iemand die iets meteen afschrijft als het ‘geen metal meer is’ oid, maar het is de muziek op dit album gewoon niet ten goede gekomen. Slappe en stuurloze nummers.

Ten tweede mis ik hier de oprechte emotie. Ik zie dit album op veel plaatsen geprezen worden vanwege de ‘emotionele lading’, maar zelf ontdek ik eigenlijk alleen maar een enorme hoop melodrama. Bij een nummer als ‘She Likes to Hide’ heb ik echt het idee dat ik naar een of ander sarcastisch Faith No More-nummer aan het luisteren ben (Daniël klinkt daar ook behoorlijk als een Mike Patton-rip off wat mij betreft), met als verschil dat je bij Faith No More wéét dat ze sarcastisch zijn terwijl PoS het juist allemaal zo ontzettend serieus lijkt te nemen.

Op de momenten dat de band zich echter wat minder serieus neemt, schieten ze ook meteen weer helemaal door naar het andere uiterste. Ik ben al nooit zo’n fan geweest van de PoS ‘humor’, zoals die zich manifesteerde in nummers als Disco Queen, maar helaas vond de band dat dit ook op Road Salt niet kon ontbreken. Dus kunnen we nu ‘genieten’ van nummers als Sleeping Under the Stars, dat blijkbaar een soort Mr. Bungle-achtige gekte probeert na te bootsen (ja, ik blijf maar even bij de Patton-vergelijkingen) maar in feite alleen maar vreselijk irritant is, of Tell Me You Don’t Know dat echt een compleet misplaatst gitaarriedeltje laat horen. Dit zijn voor mij echt de dieptepunten van dit Road Salt One.

Zoals ik al zei, beter dan Scarsick, maar wat je hier hoort is echt geen schim van wat de band ooit was. Nu heb ik in dit stukje wat de nadruk gelegd op de storende elementen, waardoor misschien de indruk ontstaat dat dit album alleen maar bagger bevat, maar zo erg is het ook weer niet. De meeste nummers zijn niet echt slecht maar gewoon veel te saai en vlak voor PoS begrippen. Nu is dit album gewoon een mengeling van aan de ene kant echt irritante nummers en aan de andere kant muziek die het ene oor in en het andere uit gaat, en de één of twee echt goede nummers zijn niet genoeg om het album op te trekken uit de middelmaat. Ik zet voorlopig in op 3*, maar ik vraag me af of dat eigenlijk niet te mild is. Intussen zie ik mijn hoop dat Pain of Salvation nog eens met een écht goed album op de proppen komt, met iedere release kleiner worden...

Jouw interpretatie in precies het tegenovergestelde in mijn ogen als je het gaat vergelijken met de oude albums.

Je bedoelt dat je Remedy Lane en The Perfect Element maar matig vindt, maar dat het vanaf BE steeds beter is geworden met Road Salt als voorlopige topper?

bij mij is het ongeveer wel zo alleen be en scarsick omgedraaid

remedy lane vind ik minder dan scarsick, be beter dan scarsick en dit wordt misschien wel m'n favoriete PoS album.

Bij mij hangt het er wat tussen in. BE vind ik geweldig, Scarsick aardig maar niet meer dan dat, en Road Salt weer erg sterk. The Perfect Element, Pt. 1 is sterk en Remedy Lane is zelfs uitstekend. Tot nu toe vind ik BE, Road Salt en Remedy Lane de echte PoS-toppers

Toch vind ik Entropia de echte topper. Deze is totaal anders maar alsnog een geweldige plaat. Toch houd ik meer van de prog (metal) elementen van PoS.

Ja matig tot goed, maar Remedy Lane heb ik ook nooit eerlijk een kans gegeven. Ik vond het met name erg pretentieus en onsamenhangende muziek. Dit album zit een duidelijke lijn in en is ook prachtig uitgewerkt op dezelfde manier. Op ieder nummer hoor je de soul terug.

Elk album van PoS is steeds weer van grote klasse. Road Salt is hierop geen uitzondering. En ja, ......Sisters is een pareltje. Ze mogen wat mij betreft alweer komen laten zien en horen dat ze ook dit materiaal live weer volledig waar kunnen maken.
Voor mij is pain of salvation een band van eenzame klasse. Hier kan in mijn ogen en oren en niemand aan tippen.

Ik vind het wel gedurft wat die jongens hier flikken. Eigenlijk hebben ze gewoon een goede pop CD afgeleverd. Dat verwacht je niet van een band als Pain Of Salvation, maar ze doen het gewoon. Qua zang en beleving is dit nog steeds dezelfde band, voor de rest doen ze gewoon waar ze zin in hebben.