Villagers - Becoming a Jackal (2010)

De eerste 2 te horen tracks beloven veel, erg mooi!! zeker even checken!!!

Dit wordt één van de sensaties van 2010! Een waanzinnig goed optreden op "London Calling".

Leuk plaatje, maar moet toch ook eerlijk zeggen dat die eerste 2 vrijgegeven nummers beter waren dan de rest van het album. Grappig dat die Ieren iets herkenbaars hebben wat me gelijk aan de Frames doet denken.

dit klinkt echt heerlijk

Geweldig album. Die Conor J. O’Brien raakt me echt, zoals die andere Conor (Oberst) dat ook kan... Wat een stem en en wat een fraaie composities. Met "leuk plaatje" doe je Villagers tekort, wat mij betreft.

Pieces is voor mij het beste nummer van het album. De rest staat me nog niet zo aan, maar ik geef het nog niet op

Halfje omhoog. Plaat wordt beter naar meerdere luisterbeurten. Favoriet blijft Pieces, geweldig nummer. Maar eigenlijk heeft elk nummer wel iets eigens. Kan zomaar nog meer worden....

Geweldige plaat, ik blijf 'm maar draaien. Ik twijfel nog tussen 4 sterren en 4,5 sterren. Tot ik daaruit ben, zal ik dus nog geen stem uitbrengen. M'n favoriet is trouwens het slotakkoord 'To Be Counted Among Men', wat een pracht van een nummer...

Erg goede plaat inderdaad. Ik blijf 'm ook draaien. Samen met de nieuwe plaat van Ed Harcourt in mijn top van dit jaar.

Inderdaad een mooie plaat, bijna alle nummers zijn even sterk.

Ook live blijven de nummers overeind:
ship of promises, Becoming a Jackal

Een fantastische plaat en gisteren waren ze ook erg overdonderd in de kleine zaal van paradiso

Inderdaad, was echt een geweldig concert! Ze speelden een stuk harder dan op het album zelf, en ik vond het dan ook echt wat toevoegen. Maar hoe je deze nummers ook speelt, hard, of zacht, akoestisch, ze blijven overeind! Erg sterk album.

Het is toch fantastisch hoe O'Brien zijn soms gitzwarte teksten soms op een zeemzoete manier weet te brengen, begeleid door een vrolijk popdeuntje. 'Then you'll be my master, and I'll be your fever' , geniaal gewoon.

volledig met je eens. Sterke nummers blijven ALTIJD sterk, ongeacht de soort uitvoering

Al vindt ik de vergelijking met Bright Eyes-kopstuk Conor Oberst toch iets te vergezocht...

Goede platen herken je omdat ze geen zwakke plekken hebben.
En dit is er zo een - zonder uitzondering ijzersterke nummers.
Mooie akoestiek en geweldige zang.
Wat wil een mens nog meer.
Ja ik weet iets - ik had wel naar hun concert gewild.
Maar daarvoor zal ik wel te laat zijn.

Jemig, mooi dit zeg! Zeker even checken op Haldern en of Lowlands. Doet me ergens in de verte beetje aan Ben Christophers denken in 't begin, maar zal aan mij liggen... Gauw weer op repeat drukken!

Met een huilende viool en koel pianospel wordt 'I Saw The Dead' ingezet, de eerste langspeelplaat van Villagers, met frontman Conor O' Brien. 'O' Brien, Ierse naam, Villagers zijn dan ook Ieren. Ieren, dan denken de meesten onder ons misschien meteen aan U2, maar daar gelijkt de muziek van deze band van de verste verte nog niet op. 'Becoming A Jackal' is een plaat vol prachtige, sfeervolle nummers, en het opmerkelijke is dat songwriter O' Brien zijn soms gitzwarte teksten in een lieflijk badje heeft ondergedompeld.

Laat die openingstrack bij uitzondering nog vrij morbide klinken, dan klinkt het titelnummer al wat opgewekter. Als je de tekst erbij neemt, dan merk je dat het wat minder rozegeur en maneschijn is. Lines als 'And each time they found fresh meat to chew; I would turn away and return to you'; 'Lending me your ears while I'm selling you my fears' en het fraaie refrein ('I was a dreamer; staring at windows; out onto the main street; cos that's where the dream goes') zijn pakkend en verontrustend tegelijk.

'Ship Of Promises' vind ik het minste nummer op de plaat, maar toch zeker te genieten, gemaakt met oog voor detail (het belletje dat bij de zin 'As the captain calls everyone in' luidt).

‘The Meaning of the Ritual’ vind ik dan weer één van de beste nummers op deze plaat. De sacrale ingang van het nummer die leidt naar de eerste strofe, prachtig gewoon. De minimale ondersteuning van de akoestische gitaar doen O’ Brien met zijn intrigerende teksten gelijken op een rondtrekkende, middeleeuwse bard. En met ‘My love is selfish, and I bet that yours is too’ schrijft de beste man toch wel een universele waarheid neer, zeker? In tegenstelling tot ‘Ship of Promises’ een donker nummer.

‘Home’ klinkt een stuk opgewekter, met dat frivole, quasi willekeurige pianogetokkel en het achtergrondgezang ‘Can you call me when we’re almost halfway’. O’ Brien vertelt in deze song o.a. over een heilige en een slang (bijbelse verwijzing, iemand?) en een meisje dat haar familie veracht, maar toch onvoorwaardelijk volgt. Intrigerende verhalen, met een duister randje, dat het extra interessant maakt.

‘That Day’ blijft me vooralsnog niet echt bij, maar lijkt me een fijn popliedje, met een scherpe tekst.

‘The Pact (I’ll be Your Fever’ klinkt speels en onschuldig, maar zoals we al weten, is dat slechts schijn. O’ Brien lijkt er een sport van te maken, mensen op het verkeerde been zetten. Ik ken veel mensen die op een nummer als dit happy zouden meezingen, zonder te beseffen wat ze zingen. De tekst lijkt zo overdreven, dat het op mij ironisch overkomt in ieder geval. Verder wel een mooie melodie etcetera.

Frisse pianoklanken geven ‘Set The Tigers Free’ meer cachet, en dat is goed, anders denk ik dat dit nummer niet genoeg pit zou hebben, en ook flink in magie zou inboeten. Ook deze tekst herbergt weer enkele fraaie strofes, zoals bijvoorbeeld ‘And all at once I step outside into the wind and rain; I let it wash my weary eyes and see you do the same’.

De laatste drie nummers zijn naar mijn mening van een ongelooflijk niveau. ’27 Strangers’ vertelt het verhaal van een man (als we aannemen dat O’ Brien uit eigen ervaringen put), die te laat thuis komt, en het hele verhaal doet aan zijn ‘dearest one’ hoe het komt dat ie te laat is (een speling van het lot dus eigenlijk), en dat de mogelijkheid bestaat dat het de volgende dag opnieuw gebeurt. Prachtige song over de soms idiote situaties waarin mensen terechtkomen, en ook op andere vlakken, zoals bijvoorbeeld het bedwelmend mooie achtergrondgehuil, zal ik het noemen, en de sobere instrumentatie.

Dan hebben we ‘Pieces’, een nummer waarvan ik de indruk heb dat O’ Brien het beschouwt als zijn paradepaardje. Dit nummer is niet zozeer tekstueel, maar instrumentaal werkelijk overdonderend, alles klopt aan die song, tot het wolvengehuil aan toe, dat het een waanzinnig kantje geeft. Het nummer gaat volgens mij over een gebroken man, omdat hij ervaart dat hij niets goed kan doen voor zijn geliefde. Daarom ook dat waanzinnige gehuil, meen ik, uit pure wanhoop. Naar het einde van de song toe gaat Villagers helemaal uit de bol, met drukke instrumenten, om af te sluiten met een simpel pianoriedeltje (geniaal!).

‘To Be Counted Among Men’, de laatste song op deze plaat. Het is er eentje die het belang van het uitzitten van een plaat bewijst: wat een nummer! Ook in dit nummer meen ik bijbelse invloeden te vinden. Je hebt natuurlijk het vraagstuk ‘Heaven/Hell’, maar ook dit komt me erg bijbels voor: She says, look at this town, son; take a good look around, son; why should anyone here be saved?’ Het zou kunnen slaan op de tweelingsteden Sodom en Gomorra, maar mijn kennis omtrent de Bijbel is niet echt groot, moet ik bekennen. Wat mij betreft het beste nummer op deze plaat; heldere zang, beheerst akoestisch gitaargetokkel, een ietwat bevreemdende sfeer die wordt gecreëerd door de toegevoegde instrumenten, en vooral een tekst om duimen en vingers bij af te likken.

‘Becoming A Jackal’ zal nog vele malen opgelegd worden, hier bij mij thuis, of op vakantie, of waar dan ook, en misschien ga ik hem in de toekomst nog wat meer waarderen, zodat er nog een halfje bij kan. De teksten van O’ Brien bieden talloze interpretatiemogelijkheden, de enige die echt weet waarover het allemaal gaat, is de beste man zelf.

4 sterren

Mooie review AOVV...

Deze plaat staat tot nu toe op nummer 1 van 2010 bij mij. Heerlijke melancholie, sterke nummers....
(Al schuifelt Tarantula Waltz steeds dichterbij....)

Dankuwel, Mctijn

Tarantula Waltz, een aanrader?

Als je hier van houdt, moet je ze eens proberen idd. Niet helemaal dezelfde stijl, maar minstens zo goed.
The Tarantula Waltz - Did Not Leave to Find But to Forget, to Leave Behind (2010)

Het album klinkt verzorgd. De teksten zijn prima, de muziek eveneens. Toch weet dit album mij niet heel erg te boeien, laat staan te raken. De liedjes klinken als een bergweg, die niet leidt naar de top. Het vooruitzicht is prachtig, maar een hoogtepunt bereikt het niet. Alsof de nummers niet aanstekelijk genoeg zijn, om je tot voorzichtig meezingen te bewegen. Dat vind ik jammer. Het is niet geheel mijn smaak dus, maar wel in orde.

Vermoedelijk verwijst hij hiermee naar St. Patrick. Er is een legende dat deze heilige de slangen op Ierland heeft verdreven, waardoor het eiland nu 'slangvrij' is. Er zijn sindsdien geen gifslangen meer aangetroffen in Ierland

Op Haldern Festival en Lowlands gezien, met name het optreden op Haldern was meer dan briljant. Live nog beter dan het album! Zeker luisteren dus!

'Becoming A Jackal', 'The Meaning Of The Ritual' en 'Pieces' wil ik nog wel eens herhaald afluisteren. Maar eigenlijk is het gehele album prachtig.

Ik heb een nieuwe favoriet! vier-en-een-half!

Ik heb deze plaat nog maar 1 keer gehoord, klinkt aardig. Maar 'I saw the dead' vind ik een eng nummer. Heb het gevoel alsof ik naar iemand luister die uit een inrichting is ontsnapt.

Ik ga hem nog een aantal keer luisteren.

Geweldige groei-plaat, blijft vorlopig nog even in de cd-lader om beter te leren kennen.

Deze is toch uitgegroeid naar mijn favo plaat van dit jaar (voorlopig iig). Heerlijk album, duister, maar toch toegankelijk. De drive in de eerste 2 nummers en de afsluiter is echt geweldig. Helaas is het middenstuk, met name Ship of Promises en That Day, wat minder, waardoor 5* uitblijft...

In de OOR schreef recensent John Denekamp: "Al met al is Becoming A Jackal een heel aardig debuut, maar niet de mokerslag waar we op hoopten. Conor O’ Brien heeft nog een betere plaat in zich."
Daar kan ik me wel in vinden. Ik vind sommige liedjes heel erg mooi. Neem 'The Meaning Of The Ritual'. Word ik echt door geraakt. En door de bank genomen is het hele album natuurlijk prima, maar dat beetje extra om de plaat echt boven het gemiddelde uit te tillen, ontbreekt nog, terwijl je voelt dat het er wel in zit. Maar laten we niet vergeten dat het een mooi stukje muziek uit 2010 is.

Dit heeft potentieel. Een bijna-plaat met enkele erg goeie nummers (vooral de eerste 2)


3,5 *

Is dat positief of negatief?