Wall of Voodoo - Call of the West (1982)
mijn stem
29 stemmen
0
geplaatst: 8 december 2008, 20:34 uur
Wall of Voodoo is de band van Stan Ridgway. Deze meneer werd bekend met o.a. "Camouflage" en "Calling out to Carol".
Zijn band heeft echter geen commercieel succes gekend bij ons, niet geheel onterecht want de band heeft een alles behalve commerciële sound.
Muziek wordt gedreven door elektronische beats met af en toe een mondharmonica, een flard gitaar en ijle synthesizers. Voeg daar nog eens een Stan Ridgeway aant toe (die mompelt alsof hij uit het wilde westen komt) en je hebt Wall of Voodoo.
Hoogtepunten uit dit album:
-Lost Weekend het meest weemoedige nummer.
-Mexican Radio, de single.
-They don't want me, hypnotiserend nummer met acid gitaren
Al zijn de andere nummers ook niet slecht. Wat te denken van Factory, dat zijn naam niet gestolen heeft, of Tomorrow, wat me tekstueel erg doet denken aan 'Morgen' van Belgian Asociality.
Voor de liefhebbers van uitdagende 80s muziek.
Zijn band heeft echter geen commercieel succes gekend bij ons, niet geheel onterecht want de band heeft een alles behalve commerciële sound.
Muziek wordt gedreven door elektronische beats met af en toe een mondharmonica, een flard gitaar en ijle synthesizers. Voeg daar nog eens een Stan Ridgeway aant toe (die mompelt alsof hij uit het wilde westen komt) en je hebt Wall of Voodoo.
Hoogtepunten uit dit album:
-Lost Weekend het meest weemoedige nummer.
-Mexican Radio, de single.
-They don't want me, hypnotiserend nummer met acid gitaren
Al zijn de andere nummers ook niet slecht. Wat te denken van Factory, dat zijn naam niet gestolen heeft, of Tomorrow, wat me tekstueel erg doet denken aan 'Morgen' van Belgian Asociality.
Voor de liefhebbers van uitdagende 80s muziek.
0
geplaatst: 17 februari 2009, 15:40 uur
Wall of Voodoo - Call of The West
De muziek is inderdaad erg gedreven door die electronische beats en synths en hier en daar ook een mondharmonicaatje maar de nummers zijn zeker meer dan de optelsom van deze elementen.
Af en toe een raar geluidje ook zoals bijvoorbeeld in Hands of Love een hond die blaft zo rond 2.20, even daarna gaat die song in een soort kleine stroomversnelling…bijzonder aangenaam.
Mexican Radio is een leuk pop-liedje dat al eerder onder mijn aandacht was gekomen dankzij Gruppo Sportivo, leuk nummertje hoor met dat 'mars'-achtige gedrum. ‘k Weet wel niet welke versie ik nu beter vind.
Lost Weekend springt er wat mij betreft een beetje uit. Desolaat klinkende en erg mooie sferische song over een mislukt leven. Je kunt je zó voorstellen dat je bij het koppeltje uit de song in de auto zit. Beatje, synths met daartussen een verdwaald mondharmonicaatje, machtig mooi, prachtige tekst.
And I know, if we’d had just one more chance, he said
I know, we’d finally hit the big one at last, she said
Spy Love is voor mij het meest ‘gewone’ nummer op deze plaat, gewoon minder dan de rest.
Tomorrow dan, mooi nummer ook , maar die piepjes storen mij hier nu net een beetje.
Big problems in the world, my life's just a social swirl
But I'll do it tomorrow
That seems like a pretty good idea to me
What's wrong with tomorrow?
mooi....
Factory heeft ook die desolate sfeer die je verwacht van een grijs industrieterrein. De zang hier klinkt ook zo klinisch, afstandelijk, bijna gesproken, geeft een extra lading aan de song.
Mooie plaat...hoewel ik niet kapot ben van Stan's stem....én ik vaker niet verder dan Spy World kom wat toch een klein stinkertje is.
Jammer dat They Don't Want Me hierna komt want da's wel weer een erg goed nummer, mooie (acid? noemt dat zo ja?)gitaren.
Ruime voldoende..
De muziek is inderdaad erg gedreven door die electronische beats en synths en hier en daar ook een mondharmonicaatje maar de nummers zijn zeker meer dan de optelsom van deze elementen.
Af en toe een raar geluidje ook zoals bijvoorbeeld in Hands of Love een hond die blaft zo rond 2.20, even daarna gaat die song in een soort kleine stroomversnelling…bijzonder aangenaam.
Mexican Radio is een leuk pop-liedje dat al eerder onder mijn aandacht was gekomen dankzij Gruppo Sportivo, leuk nummertje hoor met dat 'mars'-achtige gedrum. ‘k Weet wel niet welke versie ik nu beter vind.
Lost Weekend springt er wat mij betreft een beetje uit. Desolaat klinkende en erg mooie sferische song over een mislukt leven. Je kunt je zó voorstellen dat je bij het koppeltje uit de song in de auto zit. Beatje, synths met daartussen een verdwaald mondharmonicaatje, machtig mooi, prachtige tekst.
And I know, if we’d had just one more chance, he said
I know, we’d finally hit the big one at last, she said
Spy Love is voor mij het meest ‘gewone’ nummer op deze plaat, gewoon minder dan de rest.
Tomorrow dan, mooi nummer ook , maar die piepjes storen mij hier nu net een beetje.
Big problems in the world, my life's just a social swirl
But I'll do it tomorrow
That seems like a pretty good idea to me
What's wrong with tomorrow?
mooi....
Factory heeft ook die desolate sfeer die je verwacht van een grijs industrieterrein. De zang hier klinkt ook zo klinisch, afstandelijk, bijna gesproken, geeft een extra lading aan de song.
Mooie plaat...hoewel ik niet kapot ben van Stan's stem....én ik vaker niet verder dan Spy World kom wat toch een klein stinkertje is.
Jammer dat They Don't Want Me hierna komt want da's wel weer een erg goed nummer, mooie (acid? noemt dat zo ja?)gitaren.
Ruime voldoende..
0
geplaatst: 29 september 2010, 19:37 uur
In het najaar van 1982 maakte ik kennis van de muziek van deze band toen ik een platenwinkel binnenstapte waar deze muziek toevallig gedraaid werd. Ik vond dit zo mooi en kocht onmiddellijk deze LP - de CD moest immers nog uitgevonden worden. Dat deze weemoedige muziek mij zo zeer raakte was misschien ook omdat ik destijds in een behoorlijke depri herfststemming verkeerde.
Vandaag heb ik de muziek tijdens een herfstwandeling opnieuw beluisterd en de muziek heeft 28 jaar later aan zeggingskracht voor mij nog steeds niets verloren. Nummers die er echt uitspringen zijn voor mij het nummer 'Factory' en ook dat instrumentale nummer 'On Interstate 15'. Mooi ook die mondharmonica die mij nogal doet denken aan de mondharmonica spelende Charles Bronson met de passende naam "Harmonica" in die bekende spaghetti western van Sergio Leone. Toevallig is dat ook weer niet. Dit album heet niet voor niets "Call of the West".
4,5*
Vandaag heb ik de muziek tijdens een herfstwandeling opnieuw beluisterd en de muziek heeft 28 jaar later aan zeggingskracht voor mij nog steeds niets verloren. Nummers die er echt uitspringen zijn voor mij het nummer 'Factory' en ook dat instrumentale nummer 'On Interstate 15'. Mooi ook die mondharmonica die mij nogal doet denken aan de mondharmonica spelende Charles Bronson met de passende naam "Harmonica" in die bekende spaghetti western van Sergio Leone. Toevallig is dat ook weer niet. Dit album heet niet voor niets "Call of the West".
4,5*
0
geplaatst: 4 augustus 2012, 11:22 uur
Stan Ridgway heeft een goede stem maar het nivo van de meeste songs blijft daar toch bij achter.De song mexican radio is leuk en tomorrow, het titelnummer en het instrumentale on interstate 15 zijn aardig.Voor de rest,gedateerde pop waarbij het gebruik van de vele ritmeboxen ed het allemaal nog wat irritanter maakt
0
geplaatst: 11 februari 2020, 17:38 uur
Fantastische plaat, was er destijds helemaal weg van en heb het weer helemaal ontdekt.
De stem van Stan Ridgeway vind ik fantastisch.
De stem van Stan Ridgeway vind ik fantastisch.
* denotes required fields.
* denotes required fields.