Saxon - Lionheart (2004)

ik ken hem niet maar wel een mooie voorkant.

hehe ik heb hem eindelijk, maar dan met rode voorkant en een dvd erbij. hij klinkt zeker net zo goed als de voorkant zegt.
een 4 van mij.

Prachtige plaat van de heren Saxon.

Het 1e nummer vind ik persoonlijk wat minder maar daarna knalt de plaat los. Man and Machine, Lionheart, English Man 'o' War, Flying on the Edge zijn top nummers en behoren zeker tot de beste nummers van Saxon (Man and Machine zeker).

De rest van het album is ook niet verkeerd. Over het geheel gezien Lionheart is stukken beter dan Killing Ground maar minder dan The Inner Sanctum precies zoals het gemiddelde dat aangeeft

Mensen die de albums vanaf Metalhead goed vonden zullen deze ook niet verkeerd vinden.

En wat een prachtige hoes!

Ik heb dit album gisteren op cd gekocht. In limited edition, wat inhoudt dat er een 'exclusive patch' bij ingesloten zit.
Pure Spinal Tap vind ik dat. Als ik nog een jeansvestje had, ging ik het er onmiddellijk op vastnaaien.

Wel een goed album weer. Schitterend hoe Saxon nu nog steeds ijzersterk zwaar metaalwerk aflevert.

Witchfinder General en Lionheart

Geliefd door het merendeel der Saxonfans maar voor mij gaat dit album veel teveel richting powermetal dan me lief is. Ik heb niks tegen powermetal maar een band als Saxon moet zich niet op dat pad begeven vind ik. Er is niks meer over van de Saxon feel van oudere albums. Biff's stem vind ik ook niet geschikt voor deze stijl en soort muziek. Hij komt het best tot z'n recht in hardrock/heavy metal. Het klinkt allemaal aardig maar nergens komt het boven de middelmaat uit.

Tot Beyond the Grave vind ik het album een hoog niveau hebben, toch beter als de voorganger.
Maar na Beyond the Grave vind ik het album een beetje in elkaar zakken. Het gaat de ene oor in, de andere uit. Witchfinder General en Lionhart zijn erg goede Saxon-nummers.

Saxon blijft toch maar trouw nieuwe albums afleveren. Lionheart opent inderdaad met de betere nummers, vanaf Justice zakt het peil wat in en weet het album zich niet van Killing Ground en Unleash the Beast te onderscheiden. Persoonlijk vind ik opvolger The Inner Sanctum een beter album, moet dat nodig weer eens horen. Saxon speelt veel van Lionheart op The Eagle Has Landed III maar na een tijdje wordt dat werk weer vervangen door nieuwe nummers terwijl de roep om oud werk wel blijft bestaan.

Heb voor weinig geld 25 Saxon cd's gekocht waaronder een special edition van Lionheart, in een doosje met sleutelhanger. Heb je er uiteraard ook een dvd bij. Al die luxe verandert het album natuurlijk niet, maar ben toch blij dat ik de collectie compleet heb.

Dit album is toch best aardig. Het is geen hoogvlieger, maar er staat voldoende kwaliteit op om van te genieten. Heerlijke heavy metal met een rauw randje. Het artwork is trouwens ook prachtig!

Ik blijf bij de mening die ik bij opvolger 'Inner Sanctum' al heb neergezet. Samen met die cd vind ik dit bij het beste behoren wat Saxon heeft uitgebracht tot nog toe. Vandaag een keertje of twee door het huis laten schallen en wat blijven net name Lionheart, Witchfinder General, To Live by the Sword, Man and Machine en English Man o' War toch heerlijke nummers. Wel ongelooflijk dat het album alweer bijna 10 jaar oud is...wat vliegt de tijd zeg...

Lionheart was toentertijd al een album waar ik met alle liefde een aantal nummers van beluisterde nadat het me een hoop moeite had gekost om het van Kazaa te trekken. Witchfinder General, Beyond The Grave, Lionheart en To Live By The Sword deden het allemaal goed en inmiddels bevalt ook Searching For Atlantis me prima. Het album heeft een vette productie, het drumwerk van Jorg Michael is spetterend en Biff klinkt nog verbazingwekkend veel feller dan hij op de afgelopen albums klonk. Gewoon een fijn en modern heavymetalalbum dat de band voor mij nog relevant liet klinken in 2004.

Tussenstand:
1. Solid Ball Of Rock
2. Power And The Glory
3. Strong Arm Of The Law
4. Wheels Of Steel
5. Lionheart
6. Metalhead
7. Unleash The Beast
8. Killing Ground
9. Denim And Leather
10. Saxon
11. Rock The Nations
12. Forever Free
13. Innocense Is No Excuse
14. Crusader
15. Destiny
16. Dogs Of War

Wat ik Saxon moet nageven, is dat Lionheart wel weer een stap in de goede richting is. Het klinkt weer wat vuriger dan de recente voorgangers en dat Biff soms best fel zingt. Ik had niet gedacht dat dit er nog in zat. Verder? Meer van hetzelfde. Lionheart is weliswaar het beste sinds Solid Ball Of Rock, maar het heeft voor mij nog steeds geen enkele waarde. Alle songs zijn volgens de bekende formules geschreven. Er staat werkelijk niets nieuws op dit album. Justice is uiteindelijk het beste nummer voor mij, maar het is zo volkomen onorigineel dat ik weinig behoefte heb om dit vaker te draaien. Het ergste is wat mij betreft dat Saxon er eigenlijk helemaal geen moeite voor doet. Musiceren op de automatische piloot.

Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Solid Ball Of Rock
3. Wheels Of Steel
4. Power & The Glory
5. Denim And Leather
6. Saxon
7. Lionheart
8. Metalhead
9. Unleash The Beast
10. Crusader
11. Killing Ground
12. Forever Free
13. Rock The Nations
14. Innocence Is No Excuse
15. Dogs Of War
16. Destiny

Met Jörg Michael zat er een nieuwe Duitser op de Britse drumkruk van Saxon. Wie beseft dat er in Duitsland maar liefst drie deelstaten zijn met 'Sachsen' in de naam, zal weten dat de verwantschap tussen dat land en Engeland groot is. Zelfs Saxons boekingskantoor is dan Duits: Thomas Kreidner in Dörpstedt. Het album werd opgenomen in het Engelse Boston met wederom der producer Herr Charlie Bauerfeind.
Op de hoes zien we Biff in korte broek en bassist Nibbs Carter op blote voeten. Dagje strand beleefd? Ziet er ontspannen uit.

Rond 2015 maakte ik op cd een mp3-afspeellijst met de hoogtepunten uit Saxons werk. Voor op vakantie naar en van het Zwarte Woud. Daarop véél werk van dit Lionheart, waarvoor zanger Biff voor zijn teksten rijkelijk putte uit de Engelse historie.
Bijna hardcorepunk is de hoofdriff van opener Witchfinder General, het synthintro van The Return vormt een fraaie overgang naar Lionheart, in To Live by the Sword hoor je thrashinvloeden, Jack Tars is een prachtig miniatuur in renaissancestijl dat goed werkt als opmaat naar English Man 'o' war.

Met dit Lionheart valt pas goed op hoe goed het vertrek van gitarist Graham Oliver in 1995 heeft gewerkt. Daarmee verdwenen grotendeels de stijl in de voetsporen van Jimi Hendrix en teksten in feestmodus. Steeds sterker werden de fellere, modernere aanpak van Doug Scarratt en de historisch geïnspireerde lyrieken van Biff Byford.
Thrash- en shredinvloeden passen goed bij dit Saxon. Veel energie, zoals het Saxon van 1980 die ook had: vooral op album Wheels of Steel klinkt de energie van punk door, al was het natuurlijk hártstikke metal.

Volgende album werd The Inner Sanctum en wat er toen achter de schermen bij Saxon gebeurde, is heel interessant.