Saxon - Power & the Glory (1983)

Studio-album nummer vijf van deze Britse groep met volgende line-up: Biff Byford (zang), Paul Quinn (gitaar), Graham Oliver (gitaar), Steve Dawson (bass) en Nigel Glockner (drums). Dit is tevens het eerste studio-album waarop Nigel Glockner meespeelt, weliswaar heeft hij de drums ingespeeld op de live-klassieker The Eagle Has Landed uit 1982.
Saxon heeft altijd al een boontje voor gehad bij mij, want de eerste hardrock plaat die ik ooit kocht was Wheels of Steel (nog altijd een dierbaar bezit op vinyl) en Biff Byford is een charismatische frontman zoals er maar weinig rondlopen. Dit album dient op een deftig volume afgespeeld te worden: nekbrekend en orenvernietigend, zo heb ik ze graag. De gevolgen zijn voor later.
Over naar dit album dat een prima start kent met het titelnummer Power and the Glory, gek genoeg een nummer dat ze volgens mij de laatste jaren niet meer live spelen, maar met een dergelijke discografie is dat te verwachten want je kunt niet alles spelen. Redline is niets speciaals en blijft ook niet hangen. Een volgend hoogtepunt vind ik Warrior, waar ook heel goed opvalt welke prima muzikanten hier op spelen. Onderschat deze heren niet, toen niet en nu niet. Alles wordt prima strak ingespeeld, ook al een handelskenmerk van Saxon en die bass blijft lekker doorklinken. Nightmare vind ik ook weer zo’n vis-noch-vlees nummer: het is iets waar je gewoon door moet. This Town Rocks is toch weer een hoogtepunt door de tempowisselingen en de dubbele bass tijdens het refrein, een ideaal nummer om live het volk aan het headbangen te krijgen. Watching the Sky vind ik ook prima wegrocken, mede door de prima gitaarsolo, maar de tempoverlaging tegen het einde van het nummer vind ik een afknapper. Voorlaatste nummer Midas Touch dan, wel dat vind ik het minste nummer op dit album, maar deze valse noot wordt meer dan goed gemaakt door afsluiter The Eagle Has Landed, oneigenlijk traag voor Saxon begrippen maar bijzonder sfeervol.
Conclusie, een deftig goed album want, daarvoor zijn ze als groep te goed en op ieder album staan er mindere nummers. Mij mogen ze altijd wakker maken voor volgende nummers: Power and the Glory, Warrior, This Town Rocks en The Eagle Has Landed. Als stem blijf ik bij mijn 3,50 die ik destijds gegeven heb.
Nog een feitje: dit was het laatste pure hardrock album dat ze maakten voor Crusader, dat een schamele poging was om op de Amerikaanse markt een voet tussen de deur te krijgen en waar ze een beetje de richting kwijtraakten.

De productie zal altijd wel een punt van discussie blijven onder de fans, maar ik vind Saxon op dit album veel spetterender, melodieuzer en epischer tegelijkertijd klinken. Van het begin tot het einde toffe songs en met The Eagle Has Landed een van de beste afsluiters uit hun hele carrière. Het ritmewerk heeft met de komst van Nigel Glockler een flinke dosis peper gekregen, maar ook de baspartijen zijn nu veel beter in beeld. Hoor dat prachtige loopje onder het refrein van Power And The Glory! Met songs als This Town Knows How To Rock weer een lekker snelle stamper en Midas Touch heeft gave teksten. Absoluut topalbum.

Tussenstand:
1. Power And The Glory
2. Strong Arm Of The Law
3. Wheels Of Steel
4. Denim And Leather
5. Saxon

Een voortzetting van Denim And Leather. Wederom een album dat nergens onvoldoende is, maar echt leunt op enkele songs. In dit geval de titeltrack en The Eagle Has Landed. De rest varieert van aardig tot leuk. Warrior staat op een goede derde plaats. Het is ook weer een plezierig album om naar te luisteren, al vind ik het drumgeluid vaak wat ruizig. Er had wel iets meer power in gemogen, maar op dat vlak scoort het net wat beter dan de voorganger. Vandaar dat deze de voorkeur krijgt. Het mag ook wel duidelijk zijn dat Saxon langzaamaan afhaakt in de strijd om de grootste band te worden. Maiden ligt hier al een straatlengte voor. Desondanks een prima album.


Tussenstand:
1. Strong Arm Of The Law
2. Wheels Of Steel
3. Power & The Glory
4. Denim And Leather
5. Saxon

Eén van de sterke metalalbums die in mijn examenjaar verschenen. Deze in maart, dus kort voor de twee weken in de gymzaal, waar ik zittend aan een tafeltje de finale van de middelbare school speelde. De titelsong hoorde ik op de radio (Friday Rock Show), in Oor was recensent Hans van den Heuvel uiterst positief (even scrollen) en de bieb had ‘m niet lang na de examens in de bakken staan. Zomervakantie en een nieuwe Saxon, het leven was mooi!
Het vorige studioalbum Denim and Leather vond ik slapjes in vergelijking met de twee voorgangers, maar qua zwaarte revancheerde Saxon zich met liveplaat The Eagle has Landed. De titelsong daarvan volgde echter pas op dit Power & The Glory. Voor de productie hoefde ik niet te vrezen, die was lekker heavy en toch anders dan bij andere bands; voor die tijd een heel modern geluid.

Met het snelle titelnummer is de start ijzersterk, mede dankzij de heerlijke melodie. Indrukwekkend hoe zanger Biff zich inleeft in een soldaat die zichzelf moed inpraat voordat hij de strijd ingaat. Zijn teksten gaan vaak over boeiende geschiedenis. Redline vind ik nog altijd de minste van het album vanwege de riff, waarna het er bij basdrumpomper Warrior op leek dat de gitaarsolo’s bij Saxon wat vingervlugger begonnen te worden. Nightmare is wat langzamer maar alweer met een sterke melodie, opbouw en groove, plus soms een gitaargeluid dat als new wave klinkt. Fris en fruitig.
De B-zijde start met het furieuze drumintro van This Town Rocks, dat met z’n tempowisselingen zo op Wheels of Steel van drie jaar eerder had kunnen staan. De volgende sterke melodie klinkt in Watching the Sky, waarin Biff zijn fascinatie voor UFO’s en buitenaards leven bezingt, zoals hij in die dagen in Oor uitlegde. Met in het slot een hele lekkere vertraging, zo fijn! In Midas Touch wordt heen en weer geschakeld tussen uptempo (refreinen) en langzamer (de coupletten) met bij dat laatste heerlijk gitaargetokkel.
De plaat sluit af met het vrij lange en langzame The Eagle has Landed, met naar ik meende in de eerste klanken hetzelfde geluid als bij de Veronicajingle “En dit is de nieuwe Alarmschijf”. Niet helemaal hetzelfde hoor ik hier, maar de associatie heb ik nog altijd bij dit verhaal over de maanlanding van 1969. Fraai opgebouwd als het is, dwong het mij om goed te luisteren naar de tekst.

De bonussen die in 2009 op cd verschenen en ook op streaming zijn te vinden, bevatten vooral de demo’s die in aanloop naar het album werden gemaakt, inclusief de afvallers. Nergens zo goed als de nummers van het officiële album, maar toch moet iedere fan van Saxon minimaal eens Turn up the Lights, Stand up and Rock en Saturday Night hebben gehoord. Ze klinken alsof ze van het debuut komen: puur en hongerig.
Wat te denken van de demo van een vernieuwd Suzie Hold On, oorspronkelijk op Wheels of Steel? Ik mis hier de hogere zanglijnen plus het wolkje echo rond Biffs stem: hij zingt daarbij nonchalant. Duidelijk niet bedoeld om uit te brengen, gezien de aanwijzingen die hij aan het einde geeft. Met plotseling een happy end in het verhaal over een zieke vriendin. Leuk om te horen, al is het maar om het oorspronkelijke drumwerk van Pete Gill te vergelijken met wat Nigel Glockler hier doet.

Sterke plaat, die ik associeer met een heerlijke zomer vol sterke nieuwe muziek, toen Dio’s Holy Diver en Thin Lizzy’s Thunder and Lightning mijn zolderkamer domineerden met Power & the Glory als goede derde. Volgens Wikipedia werden er anderhalf miljoen van verkocht. Voor Saxon een dikke 9 oftewel 4,5 ster; die andere twee geef ik ook 4,5 ster maar schat ik net wat hoger in.