Saxon - Power & the Glory (1983)

Zeer gemiddeld Saxon album, met alleen Power and the Glory als instant klassieker. This Town Rocks is wel leuk om live op te voeren, maar op album klinkt het nogal treurig. De rest klinkt allemaal zo vertrouwd als Saxon maar kan klinken, maar de echte knallers blijven uit. 3*

Helemaal goed, van voor tot eind. Strak, gedreven, energiek. Op vinyl.

Kende The Eagle Has Landed vooral van YouTube (live at Wacken), is hierop een zware tegenvaller. Maar de rest valt me reuze mee. Begin met een 3,5

Het exemplaar wat ik in m'n bezit heb heeft een ander tracklist, geen Suzi Hold On maar Midas Touch. En in een andere volgorde.

Op Youtube staan prachige (live)versies van de titeltrack en The Eagle has Landed.

hoe zit het met Suzi hold on?
Die staat toch op Wheels of Steel?

Is me nog niet eerder opgevallen, maar track 3 heet 'Warrior'.

Ben wel benieuwd zeg. En deze ga ik Woensdag op vinyl halen. (via Ebay gekocht)

Heb de eerste 3 albums voor 9,99 elk op vinyl gekocht. Gloednieuw.
D&L rap gepindakaast.


Volgens hun site zijn ze bezig met het nieuwe album af te ronden. Terug een vlaag van inspiratie?

Geniaal inderdaad

Power and the glory
The Eagle Has Landed



eigenlijk is de hele show van Wacken geniaal. Bestaat die op DVD?

Volgens mij niet, maar ze mogen Live at Wacken wel uitbrengen op DVD. Clip van Crusader is ook om je vingers bij af te likken.

Studio-album nummer vijf van deze Britse groep met volgende line-up: Biff Byford (zang), Paul Quinn (gitaar), Graham Oliver (gitaar), Steve Dawson (bass) en Nigel Glockner (drums). Dit is tevens het eerste studio-album waarop Nigel Glockner meespeelt, weliswaar heeft hij de drums ingespeeld op de live-klassieker The Eagle Has Landed uit 1982.
Saxon heeft altijd al een boontje voor gehad bij mij, want de eerste hardrock plaat die ik ooit kocht was Wheels of Steel (nog altijd een dierbaar bezit op vinyl) en Biff Byford is een charismatische frontman zoals er maar weinig rondlopen. Dit album dient op een deftig volume afgespeeld te worden: nekbrekend en orenvernietigend, zo heb ik ze graag. De gevolgen zijn voor later.
Over naar dit album dat een prima start kent met het titelnummer Power and the Glory, gek genoeg een nummer dat ze volgens mij de laatste jaren niet meer live spelen, maar met een dergelijke discografie is dat te verwachten want je kunt niet alles spelen. Redline is niets speciaals en blijft ook niet hangen. Een volgend hoogtepunt vind ik Warrior, waar ook heel goed opvalt welke prima muzikanten hier op spelen. Onderschat deze heren niet, toen niet en nu niet. Alles wordt prima strak ingespeeld, ook al een handelskenmerk van Saxon en die bass blijft lekker doorklinken. Nightmare vind ik ook weer zo’n vis-noch-vlees nummer: het is iets waar je gewoon door moet. This Town Rocks is toch weer een hoogtepunt door de tempowisselingen en de dubbele bass tijdens het refrein, een ideaal nummer om live het volk aan het headbangen te krijgen. Watching the Sky vind ik ook prima wegrocken, mede door de prima gitaarsolo, maar de tempoverlaging tegen het einde van het nummer vind ik een afknapper. Voorlaatste nummer Midas Touch dan, wel dat vind ik het minste nummer op dit album, maar deze valse noot wordt meer dan goed gemaakt door afsluiter The Eagle Has Landed, oneigenlijk traag voor Saxon begrippen maar bijzonder sfeervol.
Conclusie, een deftig goed album want, daarvoor zijn ze als groep te goed en op ieder album staan er mindere nummers. Mij mogen ze altijd wakker maken voor volgende nummers: Power and the Glory, Warrior, This Town Rocks en The Eagle Has Landed. Als stem blijf ik bij mijn 3,50 die ik destijds gegeven heb.
Nog een feitje: dit was het laatste pure hardrock album dat ze maakten voor Crusader, dat een schamele poging was om op de Amerikaanse markt een voet tussen de deur te krijgen en waar ze een beetje de richting kwijtraakten.

Op hun huidige toer in Amerika samen met Iced Earth wordt het in ieder geval wel weer gespeeld.

Je vergeet te vermelden dat ze die richting inmiddels alweer terug hebben gevonden, vanaf Solid Ball of Rock gingen ze weer bergopwaards en met Lionheart en The Inner Sanctum waren ze weer minstens even goed als vroeger.

Voeg hun nieuwste meesterwerk Into the Labyrinth er maar aan toe.
Die is ook van grote klasse.

Ik heb de 2009 re-master, met veel meer nummers erop (naast de vinyl uitvoering, die ik kocht toen het album uitkwam)

Inderdaad, MDV, Crusader was een foute zijstap, maar ze liggen al weer jaren op de juiste koers. Ik vind dat Saxon toch iets meer aandacht verdient bij het headbangend volk, want onder andere deze Power and the Glory zorgt toch voor memorabele live optredens en het blijft een goede groep. Drie weken vakantie, dus meer tijd om onder andere Saxon weer eens onder handen te nemen, altijd een leuke bezigheid.

Maar goed dat Destiny een fiasco was, anders hadden ze meer van zulke albums gemaakt. Unleash the beast is het beste album sinds Power & the glory. Brian Robertson is sinds jaar en dag Saxon fan. Power & the glory behoort tot de favorieten van Saxon. Het titelnr. kan prima met de riff wegkomen en behoort tot de Saxon toppers. Red line is wel leuk, maar Warrior is een echte uitblinker. Nightmare valt goed uit te horen. En dat is deels te danken aan de uitmuntende productie van Jeff Glixman.(Bekend van zijn werk met Kansas en Gary Moore,) This town rocks valt onder de toppers. De volgende twee middenmoot. En dan komt m'n lievelingsnr. van Saxon: The eagle has landed. Altijd mooi als ze die live spelen, en er zijn meerdere live versies van. O.a. op Rock 'n'roll gypsies als bonus track. De lp/cd bevat ook Power and the glory & This town rocks. Red line en Warrior staan op The eagle has landed part 3. De plaat krijgt vier sterren.

Ik vond er vroeger niks aan. De platen van Saxon die ik had (Wheels of Steel en Strong Arm of the Law) waren voor mij dikke tegenvallers. Dat had vooral te maken met de zangstem van Biff Byford denk ik. Vreemd genoeg vind ik dat nu een van de sterke wapenfeiten van Saxon. Andere zijn de rechttoe rechtaan stijl. Geen overbodige franjes maar eerlijke heavy metal met een Britse degelijkheid om u tegen te zeggen. Ook hier op dit album glorieert Saxon met die ongekunstelde aanpak.

Dit album heeft altijd iets magisch voor mij gehad. Waarom weet ik niet precies. Het nummer Power and the glory reken ik tot het beste wat Saxon ooit heeft opgenomen. Pure klasse!! Ik mag Glockler trouwens ook graag horen op drums, ondanks dat ik Gill ook prima bij Saxon vond passen. Redline vind ik niet bijzonder (en samen met Nightmare de minsten op dit album). Warrior, This town rocks, Watching the sky, Midas touch en natuurlijk The eagle has landed zijn geweldige nummers! De produktie is ook erg lekker en dat zorgt alles bij elkaar voor een klassieker!

Misschien wel het beste Saxon-album. Lekker rauw en stevig.

Ik vind dit toch wel met kop en schouders de beste Saxon plaat (met Strong Arm....als 2e)
Alle nummers zijn erg goed en ook de productie, ookal is de sound natuurlijk gedateerd past er prima bij.
Jammer dat ze zoveel verkeerde keuzes hebben gemaakt in hun carriere, behoorlijk wat bagger en middelmatige platen afgeleverd vind ik.

[quote="sinkthepink"
Jammer dat ze zoveel verkeerde keuzes hebben gemaakt in hun carriere, behoorlijk wat bagger en middelmatige platen afgeleverd vind ik. [/quote]

Zeg dat wel! Al vind ik veel van de door de 'kenners' als discutabel aangeduide albums best goed moet ik zeggen. Toch past de huidige status als een soort van 'underground dinosaurus' de band voortreffelijk!

Ik heb veel respect voor Saxon, en het feit dat ze nog steeds bestaan zegt mij dat het hart wel op de goede plek zit. Steeds als er een nieuw album uitkomt luister ik het wel even. Het is logisch dat ze hun geluid aanpassen aan wat nu min of meer populair is, maar ik kan er niet zoveel meer mee.......ligt ook aan mezelf, ik word nu eenmaal een ouwe l*l

Hier hetzelfde! Ik kan ook weinig tot niks meer met de albums vanaf laten we zeggen...Metalhead. Killing ground uitgezonderd want die vind ik heel aardig. Met name de laatste 3 of 4 albums vind ik niks maar zoals je zegt; om te overleven doen ze er wel goed aan om een beetje met de tijd mee te gaan.

Klassieker.
Goede titeltrack, geweldige afsluiter en de overige songs mogen er ook zijn.

Vorige week tikte ik een geremasterde CD-uitgave van Power and the Glory op de kop.
De CD remaster klinkt niet echt anders of beter dan mijn ouwe vinyl exemplaar. De gitaren klinken schel en gemeen, en de galm op de zang van Biff klinkt alsof die is voortgebracht door een zinken vuilnisemmer. En da's eigenlijk precies hoe Saxon hoort te klinken. Als er een verschil is, dan zijn het de drums die wat helderder in de mix zitten.

De bonustracks op bovengenoemde CD kun je beter bonusdrek noemen. De live-versie van Denim en Leather klinkt nog lekker, de rest is van een bedroefde kwaliteit. De remix van Suzie Hold On lijkt te zijn ingezongen met een zware longontsteking en afgemixt door een doofstomme engineer. Tenslotte komt driekwart van het P&tG-album nog eens voorbij, maar dan in de demo-versie, klinkt ook helemaal nergens naar.

Toch ben ik blij met de aanschaf van de CD, omdat ik dit geweldige album (want dat blijft het) nu ook in de auto kan luisteren. Na track 8 druk ik gewoon op stop...

Alle albums van Saxon vanaf het eerste album tot en met dit ijzersterke Power & the Glory zijn erg gaaf. Daarna kwam het Crusader gebeuren, daar zakte mijn broek behoorlijk vanaf. Daarna was het een beetje een afwisseling van sterke en slechte albums. Maar de live albums zijn wel altijd geslaagd te noemen.
Anyway, dit album is wat mij betreft van het begin tot het einde goed. Hoogtepunten zijn wel het snelle titelnummer en The Eagle Has Landed. Ik geef 4 sterren.

ik zou graag eens een live uitvoering horen van het prachtige midas touch !!
deze doen ze niet vaak

Saxon live is altijd een feestje, omdat ze veel goede sterke nummers in de jaren '80 hebben geschreven daar maken die gasten dan ook gretig gebruik van.
De laatste jaren zijn de studio cd's heel stuk minder helaas maar respect voor Biff Byford en zijn vrienden.

Op enkele klassieke songs na heeft het tussen mij en Saxon nooit helemaal geklikt. Met dit album als uitzondering. Voor mij dus Saxon's beste. Misschien ligt het aan de iets vettere productie, ik weet het niet. Een song als Nightmare (mooie melodie lijn) gevolgd door het vlotte this town knows how to rock is erg lekker. De titel song is goed in opbouw en best wel meeslepend voor Saxon's doen. De true fans zullen er wellicht anders over denken, maar ja. Voor hun gooi ik er een videootje in om het goed te maken.