The Flower Kings - Retropolis (1996)

Wat een heerlijke plaat is dit toch. Om heerlijk bij weg te dromen. Het is echter wel een plaat die hier niet zo heel vaak op staat, maar als die op staat ga ik er wel even voor zitten.

Lekkere symphonische rock. Over de gehele linie niet zo sterk als het debuut.

Toen ik deze cd tegenkwam was ik vooral onder de indruk van de hoes. Met de muziek was ik eigenlijk niet bekend. Deze blijkt mij echter ook zeer goed te bevallen. Heerlijke symfonische prog rock, heerlijke instrumentale stukken en een goede zanger. Ik kan wel genieten van deze plaat.

De 70's-prog-invloeden op de platen van de Flower Kings heb ik altijd alleen maar leuk gevonden, en gelukkig maar, want anders zou ik met Retropolis wel problemen hebben gehad. Met name de Genesis-invloeden overheersen hier, enerzijds wanneer ik regelmatig Tony Banks-achtige keyboards en een Steve Hackett-gitaar voorbij hoor komen, anderzijds door tekstuele verwijzingen, maar in het titelnummer komt ook Keith Emerson luid en duidelijk door, en de Yes-vibe is zoals altijd onmiskenbaar (dat slot van There is more to this world) maar nimmer storend.
        Waar ik wèl moeite mee heb is een bepaalde mate van structuurloosheid van dit album. Alle progrock draait natuurlijk om het idee van aparte passages die binnen het grotere geheel van één nummer of songcyclus samengesmeed worden zodat zelfs contrasterende elementen gaan hermoniëren, maar voor mijn gevoel bevat Retropolis teveel nummers die als los zand aan elkaar hangen en waar de terugkerende melodieën en/of refreinen te weinig ruggegraat aan geven. Het titelnummer bijvoorbeeld maakt niet duidelijk waarom het als één geheel op de plaat is gezet, of waarom het niet vijf minuten langer of korter had kunnen duren – er komt gewoon geen dwingende gedachte uit omhoog, geen gevoel van éénheid, en dat geldt eigenlijk voor het meeste songmateriaal op deze plaat. Geen enkel nummer is echt slecht, maar in feite is elke track meer een toverdoos waar ik heerlijke glimmertjes uit pik dan een veelkleurig bouwsel waaraan elke melodie en elk instrument z'n steentje bijdraagt. Dat ik de plaat desalniettemin toch kan waarderen komt vanwege mijn liefde voor de muzikale insteek, de positieve instelling en de heerlijke gitaarsolo's (het slot van Flora majora!) van Roine Stolt, onderhand wel een beetje een held van mij; als hij op het laatste (en misschien wel beste) nummer "And after all it's good to be alive" zingt ben ik bijna geneigd om hem te geloven.
        Grappig tekstje van Stolt in het boekje bij de CD, met een soort Broadway melody of 1974-achtige vignetjes van beroemde persoonlijkheden, alles onder het toezicht van "the Master of all Times, The Source of Wizdom, Gardener of the ever expanding Flower of Love". Maar de tijden veranderen en de humor van laatstgenoemde heeft een onverwacht serieuze wending genomen: "no-one is perfect, not even Michael Jackson!!"

Retropolis is als geheel consistenter dan Back To The World Of Adventures. Daarom heeft dit album een lichte voorkeur boven de vorige. Wel mist deze CD toppers zoals World Of Adventures en Big Puzzel. Favoriet op dit album is het prachtige Rhythm Of The Sea.

Score: 78/100

Hoi namsaap,

Ben je (net als ik) in aanloop tot de nieuwe plaat, het oude werk weer eens onder de loep aan het nemen?

Zeker! Was alweer even geleden dat het oude werk gedraaid is hier. En voorpret voor het concert in Deventer over 2 maanden.

Als ik het me goed herrinner; was er bij Arrow Classic Rock vroeger een uurtje ingeruimd voor progrock. Daar kwam het titelnummer van deze plaat eens langs. Ik heb dat immer een van de betere nummers gevonden van The Flower Kings. Desalniettemin is dit een band die mij niet helemaal ligt. Deels omdat de heren wel erg bombastisch uit de hoek komen en deels omdat hun albums dikwijls te lang en wisselvallig zijn. Op Retropolis valt dat allemaal gelukkig dubbel en dwars mee. De muziek klinkt gefocust, hier en daar een tikkeltje duister, maar ook erg gepassioneerd. Uitstekende symfoplaat. Wellicht een goed startpunt om de muziek van deze Zweden toch nog eens een kans te geven.