Periphery - Periphery (2010)

Het album staat nu eindelijk op MusicMeter, tijd voor het eerste bericht en de eerste stem bij dit album. Periphery is een band die is ontstaan uit het brein van Mischa Manoor. Hij componeerde dit meesterwerk alleen en ging daarna met een band dit materiaal spelen. Er zijn hiervoor nog 2 zangers geweest, daardoor heeft het maar liefst 4 jaar geduurd voor dat dit album klaar was. Het album is vandaag in Amerika uit dus ik heb het al gehoord. Wat een monsteralbum van 72 minuten lang. De polyritmiek van Meshuggah, de melodie van Textures en de vette riffs van Mnemic. Kan het nog beter? De zang van Spencer Sotelo is heel goed, goede screams en geweldige cleane zang, vooral als het de hoogte ingaat. En als je op je debuutalbum al een gastsolo hebt van Jeff Loomis, dan ben je goed bezig. Racecar is een episch nummer van 15 minuten wat op geen een moment verveeld. Dit album blies me gelijk weg bij de eerste luisterbeurt, de variatie is enorm en er wordt goed gebruik gemaakt van 3 gitaristen. Zo, ik geef hem de volle mep, en als je fan bent van Meshuggah, Textures en Mnemic moet je dit zeker eens een keer checken.

Absoluut een van de beste math/metal platen die bij mij in de kast komt te staan! The Walk blaast mij iedere keer weer weg, om het nog maar niet over de andere tracks te hebben die allen op zichzelf staan! Dit is gewoon mijn ding, fuck yeah!!

Wow, wat een plaat dit. Overweldigende, intense metal, zeer afwisselend en avontuurlijk. De sound die de band hier neerzet is behoorlijk vernieuwend (emo meets math?) en zeer verslavend, met monsterlijk zware riffs, fantastische zang (afwisselend clean en zware grunt) en bijzonder sterke songs. Het album heeft ook een voortreffelijke produktie meegekregen. Alle songs zijn te gek, met als uitsmijter het meesterlijke, 15 minuten durende Racecar. Knap als een andere band dit nog kan overtreffen in 2010...

Best prima djent, oneindig zonde van de zang die net zo overdreven clean is als de albumhoes doet vermoeden.

En die blastbeats op Zygrlox hadden ze ook niet moeten doen. Mijn twee grootste ergernissen samen op één plaat met zo'n goede djent, goed werk mannen!

Ik betwijfel plotseling of ik dit nog wel écht wil horen.

Mocht iemand een versie zonder (cleane) zang tegenkomen, geef me even een gil

Een cleane gil of een grunt?

Doe maar een vette Micheal Armainiaanse grunt

Ik kan het niet helpen, maar ik blijf hier toch naar luisteren. De cleane zang kan ik al iets beter hebben en zelfs dat gare stukje tekst tussen Icarus Lives en Totala Mad begin ik best vet te vinden. Punt is vooral dat de polyritmiek zo lekker catchy is. Maar of het ook muziek voor de eeuwigheid is, is een tweede.

Dat stukje tekst, waarin de band geïntroduceerd wordt, vind ik juist geniaal! Maakt het allemaal wat minder serieus. Ik heb het album nu een aantal keer beluisterd; wat mij betreft blijft de plaat maar groeien. De complexiteit van het geheel (en de forse speelduur)zorgt er in ieder geval voor dat je steeds weer nieuwe dingen ontdekt. De cleane zang vind ik een groot pluspunt- hiermee onderscheidt de band zich juist van genregenoten die slechts brulwerk aanwenden.

En daar gaat ie alweer terug omlaag! Halfje eraf. De verveling begint.

Ik ga hem ook verlagen, hij gaat naar 4 sterren, erg goed, maar niet bijzonder.

Eensch, alleen heet dat bij mij een 3.5 4.0 is eerder 'geweldig'.

Ik blijf heel de tijd hangen bij paar nummers, namelijk Letter Experiment, All New Materials, Icarus Lives en Racecar. De houdbaarheidsdatum van dit album is niet echt lang, halfje eraf. Van 5 sterren naar 3,5, slecht teken.

Na een hoop lovende kritieken raakte ik geïnteresseerd in dit werkje. Maar na één luisterbeurt ben ik nog niet echt om. Ik kan niet tegen het gepiep van die zanger. Met zijn grunt is niks mis, maar die emozang... Nee. Dat doet het niet voor mij.
Instrumentaal is het allemaal dik in orde, maar dat is voor mij nog niet voldoende. Ik ben benieuwd of dit nog gaat groeien.

Dat was precies mijn gedachte toen ik hem voor de eerste keer hoorde. Toch bleef ik hem wel opzetten vanwege het fenomenale gitaarwerk en zelfs de cleane zang groeide een beetje. Daarna ging hij weer een beetje vervelen en sindsdien net meer gehoord.

Mensen die vinden dat de zang tegenvalt moeten de instrumentale versie eens binnenhalen, die is blijkbaar ook op het internet gelekt.

ga het direct opzoeken.

goede plaat.. en ik vind de zang wel super goed!!!!
Hoor deze gast liever dan James Labrie van DT!!!!

Ik ook, maar dat zegt eerder wat over LaBrie..

Er zitten wel wat coole stukken tussen, maar ik vind dit wel een beetje een zielloze plaat. Typisch zo'n plaat die je even opzet, misschien een paar keer en over een jaar weer compleet vergeten bent.

Ik vind de zang niets toevoegen. De grunts zijn duidelijk geïnspireerd door de zanger van Meshuggah en dat vind ik spijtig genoeg alleen werken in de formule en bruutheid van Meshuggah.

Dit is naar mijn mening té nu-metal.

Toch nog een paar keer geluisterd, moet een beetje terugkomen op mijn bericht. Vind het toch wel meer met me doen dan eerst. Vooral de latere nummers vind ik okay. De zang went.

6:10 van Racecar tot 6:20 is te gek

De cleane zang verpest het voor dit album, hoewel de grunt me ook niet echt aanstaat. De cleane vocalen doen me een beetje aan Dream Theater denken, en dat is niet een compliment. Bij de gegrunte stukken moest ik regelmatig aan nu-metal denken. Ook niet iets positiefs.
Qua muziek zit het dan wel weer goed in elkaar, maar dat is niet genoeg om dit een album te maken dat ik vaak zal gaan luisteren. Later deze week zal ik Periphery nogmaals beluisteren, maar de kans dat ik hier meer dan 3 sterren voor ga geven, is klein.
Overigens vond ik de introductie van de bandleden halverwege grappig bedacht, maar ook niet helemaal op z'n plaats. Alsof je met je moeilijke bril op een superartistieke film zit te kijken en er opeens een reclameblok met wasmiddel- en luchtverfrisserreclame tussendoor komt.

Op 6 maart 2011 gooide Nehbur deze Periphery op mijn bord ter degustatie, weet-ik-veel-metal uit de Verenigde Staten en het was een overdonderende ervaring. Pas op, ik blijf 72 minuten een lange zit vinden, een goed uur van deze muziek was voor mij ook al voldoende geweest, maar als je vier jaar tijd hebt gehad, wil je natuurlijk alles erop krijgen.
De reeds genoemde referentiepunten, gelijkaardige groepen en/of stijlen ken ik niet, dus het was aanvankelijk bang kijken naar mijn goed gevuld bord, zijn we weeral over eten bezig . Zware kost is het wel, het beukt goed in de koptelefoon van Sir Spamalot en ik kan wel genieten van vele instrumentale passages. De zang, afwisselend clean, schreeuw en grunt kan ik wel hebben. Wat ik niet kan hebben is die voorstelling van de groepsleden in Icarus Lives!, wellicht mocht dit onder een andere vorm op het einde van het album. Light vind ik een goed nummer, behalve dan het drum ‘n’ bass gedeelte op het einde. Mij valt op dat ze dit op een aantal nummers herhalen. Racecar blijft voor mij ook het beste nummer. Ik verneem dat drie gitaristen hun ding doen op dit album, ik zou het niet gehoord hebben.
Houdbaarheidsdatum van dit album voor mij? Geen idee, ik doe gewoon wat men vraagt . Vermits ik een jaartje later toch nog eens alle albums beluister van een ronde van de zwaarste topic, zal ik het jullie weten te zeggen. Oh ja één, op mijn versie staat ook nog Captain On, een iTunes nummer. Oh ja twee, op 19 april laatstleden brachten ze met Icarus een EP uit, aanvraag tot toevoeging ingediend.

Bij Icarus Lives! aangekomen heb ik het wel een beetje gehad met dit album. Te lang dus. De muziek is complex en weet me wel te boeien, maar ik vind de zang nog steeds niet goed.

Meer dan 3.0* kan ik er niet van maken.

Nu ook de instrumentale versie maar eens beluisterd en die vind ik eigenlijk veel beter. De zang is toch wel enorm vermoeiend door het album heen en instrumentaal zit het album monsterlijk in elkaar. Ze moeten ook maar eens een instrumentale versie van TesseracT uitbrengen want daar vind ik de zang ook niet echt geweldig.

Een aardige band, maar het is wel een erg lange zit. Dat gaat na een aantal luisterbeurten wel wat tegenzitten en dat lijkt me niet echt goed. De vocalen vindt ik niet zo erg, lekker afwisselend en hij kan goed clean zingen.
Het voorstellen van de band in het midden van het album is leuk voor een keer, maar dat gaat wel irriteren na een aantal keer, doe dat lekker op het eind. Hoewel het wel weer een aardig rust punt is.

Toch maar weer een halfje verhogen. Vandaag gekocht voor 5 euro bij de Mediamarkt, ze weten daar echt niet wat ze hebben.

Het album komt gewoon het beste tot zijn recht in cd-kwaliteit. De bassen dreunen door je kamer heen. Man, dat begin van Icarus Lives is echt niet normaal goed! De instrumentale versie zou ik een halfje hoger geven, de zang van Spencer Sotelo is namelijk een geval apart maar niet vervelend.

Ik vind trouwens dat eind van Icarus Lives wel leuk, even een adempauze. En het is gewoon grappig. Dus hier komt ie dan!:

Periphery! Love that shit!

Zo´n gezicht trok ik ook toen ik de sticker op de CD zag.

Verdomme, blijkt deze cd in zijn geheel erg tegen te vallen. Periphery verslikt zich in het maken van veel te veel dertien-in-een-dozijn tracks die allen starten met een geniale groove en woeste zang, maar die verpest worden door dromerige riffs en heel slechte cleans. Het klinkt als een Mnemic die te veel hooi op haar vork neemt. Best jammer, want de eerste drie tracks en Icarus Lives! zijn prachtige nummers. Een volledige cd is helaas overkill.

Heerlijk vette muziek, zonder enige twijfel. Jammer van dat gebrul/geblaat erdoor heen.

Had een instrumentale metalband a la Scale The Summit of Animals As Leaders kunnen zijn. Zonde!