Periphery - Periphery (2010)

Het album staat nu eindelijk op MusicMeter, tijd voor het eerste bericht en de eerste stem bij dit album. Periphery is een band die is ontstaan uit het brein van Mischa Manoor. Hij componeerde dit meesterwerk alleen en ging daarna met een band dit materiaal spelen. Er zijn hiervoor nog 2 zangers geweest, daardoor heeft het maar liefst 4 jaar geduurd voor dat dit album klaar was. Het album is vandaag in Amerika uit dus ik heb het al gehoord. Wat een monsteralbum van 72 minuten lang. De polyritmiek van Meshuggah, de melodie van Textures en de vette riffs van Mnemic. Kan het nog beter? De zang van Spencer Sotelo is heel goed, goede screams en geweldige cleane zang, vooral als het de hoogte ingaat. En als je op je debuutalbum al een gastsolo hebt van Jeff Loomis, dan ben je goed bezig. Racecar is een episch nummer van 15 minuten wat op geen een moment verveeld. Dit album blies me gelijk weg bij de eerste luisterbeurt, de variatie is enorm en er wordt goed gebruik gemaakt van 3 gitaristen. Zo, ik geef hem de volle mep, en als je fan bent van Meshuggah, Textures en Mnemic moet je dit zeker eens een keer checken.

Wow, wat een plaat dit. Overweldigende, intense metal, zeer afwisselend en avontuurlijk. De sound die de band hier neerzet is behoorlijk vernieuwend (emo meets math?) en zeer verslavend, met monsterlijk zware riffs, fantastische zang (afwisselend clean en zware grunt) en bijzonder sterke songs. Het album heeft ook een voortreffelijke produktie meegekregen. Alle songs zijn te gek, met als uitsmijter het meesterlijke, 15 minuten durende Racecar. Knap als een andere band dit nog kan overtreffen in 2010...

Op 6 maart 2011 gooide Nehbur deze Periphery op mijn bord ter degustatie, weet-ik-veel-metal uit de Verenigde Staten en het was een overdonderende ervaring. Pas op, ik blijf 72 minuten een lange zit vinden, een goed uur van deze muziek was voor mij ook al voldoende geweest, maar als je vier jaar tijd hebt gehad, wil je natuurlijk alles erop krijgen.
De reeds genoemde referentiepunten, gelijkaardige groepen en/of stijlen ken ik niet, dus het was aanvankelijk bang kijken naar mijn goed gevuld bord, zijn we weeral over eten bezig . Zware kost is het wel, het beukt goed in de koptelefoon van Sir Spamalot en ik kan wel genieten van vele instrumentale passages. De zang, afwisselend clean, schreeuw en grunt kan ik wel hebben. Wat ik niet kan hebben is die voorstelling van de groepsleden in Icarus Lives!, wellicht mocht dit onder een andere vorm op het einde van het album. Light vind ik een goed nummer, behalve dan het drum ‘n’ bass gedeelte op het einde. Mij valt op dat ze dit op een aantal nummers herhalen. Racecar blijft voor mij ook het beste nummer. Ik verneem dat drie gitaristen hun ding doen op dit album, ik zou het niet gehoord hebben.
Houdbaarheidsdatum van dit album voor mij? Geen idee, ik doe gewoon wat men vraagt . Vermits ik een jaartje later toch nog eens alle albums beluister van een ronde van de zwaarste topic, zal ik het jullie weten te zeggen. Oh ja één, op mijn versie staat ook nog Captain On, een iTunes nummer. Oh ja twee, op 19 april laatstleden brachten ze met Icarus een EP uit, aanvraag tot toevoeging ingediend.