Trouble - Manic Frustration (1992)

Zet de evolutie die op "Trouble" te horen was verder. Stukken minder doomy dan de eerdere platen en dus ook meteen nog een stap verder in een meer psychedelische en wat rockigere sound. De songs zijn wel wat catchier maar klinken dankzij de typische zang van Eric Wagner toch nog overduidelijk naar Trouble. Ook de invloeden van bvb de Beatles zijn hier voor het eerst echt speurbaar (in zowel songtitels (Hello Strawberry Skies) als ook af en toe de muziek (de wat poppie're songs als Rain of Mr. White). Maar de band moet het toch vooral hebben van lekkere beukers als 'Scuse Me, Come Touch The Sky of het super Memory's Garden (favoriete tracks van de cd). Samen met de prima productie van Rick Rubin en het uitstekende spel van de gitaristen dan ook goed voor een 3.5.

Ik vind deze plaat samen met Trouble, echt het hoogtepunt van de band.

De doommetal die ze in de jaren 80 maakten is zeker niet onaardig maar ik ben meer een liefhebber van rauwe (fuzz) rock.
Erg fuzzy is dit natuurlijk niet, maar het rockt hard en rauw.

De korte, krachtige songs staan bol van de solo's en killerriffs. De zang is uitermate goed. Van cleane tot raspende vocalen.

Rick Rubin (lees ik hieronder) is een topproducer (Red Hot Chili Peppers, Slayer etc.), en heeft ook deze plaat weer voorzien van een scherp en stevig randje.

Yep dit album Rockt meer met veel melodie dan de mystieke Doommetal van weleer, maar nog steeds overduidelijk Trouble en dit album is inderdaad helder geproduceerd waarbij in de wat steviger nummers de zang van Eric Wagner in TOPVORM me wat doet denken aan Led Zeppelin en zelfs in de verte aan, jawel: Creedence Clearwater Revival! Trouwens verder vind ik het nummer "Fear" op dit Trouble album een enorme kraker! Puike gitaristen ook...en inderdaad, het nummer "Memory's Garden" hakt er daarom ook lekker in. "Mr. White" is ietsje rustiger, maar ontroerend mooi naast de wat rauwere beukers en de paar erg softe melodietjes op dit behoorlijk lekkere album. Die gitaristen doen het echt oké...ze kunnen met hun instrument enorm overweg! Nogmaals heerlijk Rock album! Goede afsluiter ook op dit album, melodieus als de tieten van de buurvrouw, maar sterk! En dan kun je gerust gaan slapen...moe, maar voldaan. 4 sterren!

Grijs gedraaid in mijn tienerjaren en staat nog steeds als een huis, dijk van een plaat.
Opvolger Plastic Green Head is wel een stuk minder goed.
Live mogen aanschouwen op Dynamo '95 in de stromende regen.

De tape waarop ik dit album had staan heeft mij vele uren vergezeld in mijn walkman tijdens het lopen van mijn krantenwijk en mijn barre fietstochten naar school. Nadat mijn cassettedeck en mijn tapes de deur uitgingen heb ik dit album nooit weer gehoord.... tot vandaag! Hammerheart Records heeft het album begin deze maand opnieuw uitgebracht en vanmiddag heb ik een vinylexemplaar gescoord.

Deze plaat heeft na bijna 30 jaar nog niet aan kracht ingeboet en deze reissue klinkt als een klok (sowieso véél beter dan mijn kopietje van destijds ). De nummers swingen en grooven als een malle, Eric Wagner's schurende strot is nog in topvorm en de riffs van het tandem Franklin/Wartell zijn om te watertanden.

Opvolger Plastic Green Head heb ik destijds nog wel beluisterd maar kon me minder bekoren en de rest van de discografie heb ik nooit verkend. Dat wordt misschien toch eens tijd.

Prima plaat. Ik vind de productie zelf een beetje rommelig. Staan een paar toppers op zoals Memory's Garden en Tragedy Man.

Onlangs pas ontdekt. Veel te laat, maar goed, beter laat dan nooit.
Wat een tijdloze, verslavende plaat is dit.
Invloeden uit zo veel verschillende hoeken, maar toch blijft dit nog steeds een echte Trouble plaat.
Helaas niet zo bekend, maar een plaat als dit moet eigenlijk in elke rockcollectie staan.

\m/

Het tweede album dat Trouble met producer Rick Rubin opnam voor diens Def American en dat in ongewijzigde bezetting. Desalniettemin wijkt Manic Frustration af van voorganger Trouble van slechts twee jaar eerder.

De oorzaken? Ten eerste is de productie scheller. De warme gitaarmuren zijn nogal afgekoeld en Rubin zet vaak een blikkerig effect op de stem van Eric Wagner.
Ten tweede maakt de hoekige metal vol tempowisselingen plaats voor traditionele hardrock. De gitaren klinken weliswaar net zo heavy als voorheen, de structuren van de composities zijn eenvoudiger.

Misschien is het daarom dat dit in de Lage Landen hun bekendste album zou worden, mede door optredens op Dynamo Open Air. Eerst in 1993, hier beelden bij Fear, ook vond ik een filmpje met interview bij Headbanger's Ball plus een slecht klinkende bootleg van drie kwartier, maar leuk om als toegift Children of the Grave van Black Sabbath te horen.
In '95 stond Trouble er weer, beelden en interview hier, publieksbeelden met slechte audio daar met onder meer een cover van In-a-gadda-da-vida van Iron Butterfly. De groep werd tot hippiemetal gebombardeerd: de positieve boodschap van voorheen is nu in een Woodstockjasje gestoken. Aan de livecovers van werk uit '68 en '71 is inderdaad te zien dat nadrukkelijk inspiratie werd gezocht in dat tijdvak. Gitaristen Bruce Franklin en Rick Wartell doen dat met onder meer het gebruik van wahwaheffecten en zelfs slidegitaar.

De jaren '68 - '71 echoën meteen in de hard groovende opener Come Touch the Sky. Graag hoor ik de snellere nummers op dit album: 'Scuse Me, The Sleeper, Tragedy Man met z'n fraaie melodie en Hello Strawberry Skies. En dan zijn er het langzame Memory's Garden, menigmaal op tv met clip, het slepende Mr. White dat eigenlijk in Breaking Bad had moeten worden gebruikt gezien het hoofdkarakter in die tv-serie en de melancholie plus ingetogenheid van slotlied Breathe, waarvan het laatste deel is geleend van Atlantis van de Schotse protestzanger Donovan, te vinden op diens Barabajagal (1969).

Eenmaal zakt Trouble door het ijs en wel met de ballade Rain. Al realiseer ik me dat dit juist bij menigeen goed viel/valt, het is mede door de koortjes dat ik afhaak... In combinatie met Rubins te schelle productie ben ik ook over het totaal minder enthousiast; véél liever hoor ik diens aanpak op het vorige album. Voor mij een mindere Trouble en dan toch nog vier sterren? Het zegt iets over mijn waardering voor deze groep.