Laurie Anderson - Homeland (2010)

Het begint er op te lijken dat dit album van Laurie Anderson miet veel verder komt dan het vergeetboek, hier op MuMe. Dat mag toch op zijn minst opvallend zijn, al was het maar vanwege het feit dat dit het album is waar fans al jaren op wachten.
Het is het wachten waard geweest, al hebben we hier te maken met Lauries 'donkerste' sinds Big Science. Ze heeft ons, en natuurlijk ook de Amerikanen, op haar vroegere werk een spiegel voorgehouden, maar daar overheerste toch telkens weer de milde, speelse humor en lag de nadruk meer op het grappige van de absurditeiten die ze beschrijft. Luister in dat kader naar naar United States Live - nog steeds haar meesterwerk.
Het thema - ingezet, ooit in '81 met O Superman en voortgezet op dit werk van Anderson is de eindigheid van onze cultuur. Dat schemert door in songs over de economische crisis, milieurampen en in de koele constatering dat culturen nu een keer verdwijnen (Another Day In America). Dit stuk vormt ook de kern van het album.
Het pseudoniem Fenway Bergamot vertelt door de vocoder dat - hoewel elke dag een nieuwe wereld opent - het bijna onmogelijk is om werkelijk iets te veranderen aan de loop der dingen; sommige dingen kan je opzoeken, de rest is giswerk.
Allemaal niet al te vrolijk, maar de muziek mist zijn uitwerking niet, zeker niet in combinatie met Lauries stem - er daalt een weldadige rust op je neer tijdens het beluisteren van dit werk, haar vreemde combinatie van koelheid en menselijke warmte.
De balans van de eerste 10 jaar van deze eeuw is opgemaakt. Zelfs God wordt nog iets gevraagd - Hij is dus niet dood - "May I Call You Old? Who Are Those People?". Toch weer een knipoog. Gelukkig!

Ook hier één die enkel O Superman kende van mevrouw Lou Reed.
Toch heeft dit album mijn aandacht getrokken twee jaar geleden: het zal wel door pitchfork of metacritic geweest zijn. De hoes trok me vreemd genoeg ook aan...

Na 2 jaar is dit voor mij dé plaat uit het beresterke muziekjaar 2010 geworden.
Het album begint met 4 heel erg contemplatieve nummers die bijna bezwerend zijn.
Only an Expert doorbreekt de rust met housebeats en een bijtende maatschappijkritische tekst: de financiële crisis ontleed in 7 minuten: zo wordt woede kunst.
Falling dient dan om even op adem te komen waarna ze voor het kernstuk van het album 'Another Day in America' in de huid van Fenway Bergamot, haar mannelijk alter ego, kruipt (die van de hoes). Het is een complex filosofisch betoog: 'Ah America, we saw it, we tipped it over, and then we sold it' dat moeilijk te doorgronden is, maar toch weer uit prachtige oneliners bestaat. Antony (ja van die van the Johnsons) zorgt hier voor subtiele achtergrondzang.

Het slotstuk bestaat terug uit songs waarin de tijd lijkt stil te staan. 'The Beginning of Memory' is een prachtig sprookje, met elektronica en saxofoon die allerlei vogelgeluiden suggereren. Alleen al voor dit nummer zou ik 5* geven.
Het laatste nummer bestaat uit niet meer dan enkele klanken uit haar zelfuitgevonden 'tape-bow' viool: pure schoonheid, zoals in elk nummer.

De DVD die bij de CD zit beschrijft het creatieproces van Homeland: blijkbaar is dit album een collage van duizenden geluidsfragmentjes waar jaren aan gewerkt is.
Fenomenaal dat je het toch zo'n eenheid vormt.
Meer dan een meesterwerk, een kunstwerk dat een plaats in mijn top 10 krijgt!