Far - At Night We Live (2010)

Ik schrok me het laplazerus toen ik de single Pony hoorde. Far, een band die voor mij één van de beste albums ooit heeft uitgebracht, kwam na 12 jaar ineens terug...met de single Pony: een walgelijk goedkoop nummer met infantiele teksten.
Tot mijn grote vreugde staat voorgenoemd nummer niet op de nieuwe plaat. Ik heb nog hoop...

Hmm maar eens beginnen met het feit dat ik de band tot nu toe alleen van naam kende. Veel Deftones associaties, waar ik zelf meer Lapko en Chevelle hoor. Een tikje emo, maar dan toch niet de 90's emo die ik gewend ben (Sunny Day real estate).

De plaat zelf dan. Begint erg lekker met Deafening, maar voor een band die zelf zo uit de 90's stamt worden er veel te veel effecten gebruikt, zeker op de vocalen. In dat geval doet het me zeker denken aan Deftones, die dat ook nogal eens doen. Dan vreees ik er een beetje voor want de plaat kent gigantische zeiknummers van 2 t/m 4. Op wonderbaarlijke wijze herpakt de band zich met Dear Enemy, wat weer lekker stevig is. Met At Night We Live krijgen we toch weer even wat gejank te verduren, maar gelukkig blijft dat verder uit. Ghost That kept on Hunting is misschien wel het mooiste nummer. Episch slepend, aardig noisey en gewoon mooi.

De productionele effecten op deze plaat vallen best op. Dat terwijl de plaat verder niet overdreven glad is. Wel zorgt het ervoor dat de gitaren niet zo hard zijn als ik had gewild en de stem soms teveel effectlagen kent. Zonde van die 4 janknummers ook.

Verder heb ik Pony als nummer 12 op mijn 'versie'. Kan niet geloven dat dit niet een klein grapje van de band is. Overdreven cheesy, gepitchte vocalen en erg catchy. De band lacht zich waarschijnlijk ziek dat het met zo'n gedrocht in de alternatieve hitlijsten staat.

Aardig album, maar ik ga eens op zoek naar ouder werk. Dit is zeker niet de geweldige band waar iedereen het over heeft namelijk.

Moet mijn mening toch een beetje bijstellen. Matige files doen ook niet goed voor het vormen van een mening. Dat probleem is nu verdwenen gelukkig. Gitaren komen een stuk beter door, al zitten er nog wel een paar jankertjes tussen dus. Halfje verhoging. Beter dan de nieuwe Deftones, dat sowieso, maar de band heeft best een ander geluid.

Lastig te beoordelen, zo'n cd van een van mijn favoriete jaren negentig bands. 12 jaar na het magistrale 'emo-blauwdruk' Water & Solutions is Far ineens weer bij elkaar. Jonah doet het na veel projecten (Onelinedrawing, Gratitude, New End Original), weer met zijn oude kornuiten.
Laat ik vooropstellen dat dit een prima plaat is, maar nooit meer oude tijden doet herleven. Natuurlijk ben ik ouder geworden, maar Far mikt hier met sommige nummers wel nadrukkelijk op een radiovriendelijk geluid. Gelukkig zitten er ook genoeg rustmomenten in, die de spanning van de band goed naar voren laten komen (When I Could See). Ik moet overigens meer dan eens denken aan Jimmy Eat World (Give Me a Reason): nee dit is niet negatief, want laat Jimmy Eat World juist een van mijn guilty pleasures zijn.

Grappig trouwens dat hierboven Deftones genoemd wordt: de bands zijn vanaf de jaren negentig goed bevriend en het nummer At Night we Live is dan ook opgedragen aan de in comateuze toestand verkerende Chi Cheng.

Ik wacht nog even met een beoodeling, want de plaat klinkt wel dusdanig solide dat ik 'm veel luisterbeurten ga gunnen.

...Dat nummer 'Pony" is een cover van een top 40 nummer van een jaar of tien terug. Op zich wel grappig, eerst een wereldnummer als "Ghost That Kept on Haunting" en dan zo'n gedrochtje als 'Pony' er achteraan. Echt een geval van, we zullen er eens weer een album tegen aan knallen.

Onverwachts, na twaalf jaar afwezigheid, toch weer een nieuw album van het amerikaanse Far. De voorgaande albums waren niet geweldig, maar toch heeft het geluid van de band wel wat. Far klinkt als een kruising tussen de moderne, emotioneel geladen metal van Deftones en de poppy indierock van Nada Surf. Als dat tenminste ergens op slaat. Hoe het ook zij, dit zesde album is best de moeite waard, met elf goed in het gehoor liggende songs, die niet al te zwaar op de maag liggen. Hopelijk blijft men nu niet weer twaalf jaar weg.