Far - At Night We Live (2010)
mijn stem
10 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Vagrant
-
Deafening (3:09)
-
If You Cared Enough (3:36)
-
When I Could See (4:25)
-
Give Me a Reason (2:59)
-
Dear Enemy (3:31)
-
Fight Song #16, 233, 241 (2:30)
-
At Night We Live (4:24)
-
Burns (2:26)
-
Better Surrender (2:58)
-
Are You Sure? (3:51)
-
The Ghost That Kept on Haunting (7:47)
-
Pony * (4:23)
-
Long Snake Moan * (5:53)
-
At Night We Live [Acoustic] * (4:23)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur:
41:36
(56:15)
0
geplaatst: 20 mei 2010, 14:37 uur
Hmm maar eens beginnen met het feit dat ik de band tot nu toe alleen van naam kende. Veel Deftones associaties, waar ik zelf meer Lapko en Chevelle hoor. Een tikje emo, maar dan toch niet de 90's emo die ik gewend ben (Sunny Day real estate).
De plaat zelf dan. Begint erg lekker met Deafening, maar voor een band die zelf zo uit de 90's stamt worden er veel te veel effecten gebruikt, zeker op de vocalen. In dat geval doet het me zeker denken aan Deftones, die dat ook nogal eens doen. Dan vreees ik er een beetje voor want de plaat kent gigantische zeiknummers van 2 t/m 4. Op wonderbaarlijke wijze herpakt de band zich met Dear Enemy, wat weer lekker stevig is. Met At Night We Live krijgen we toch weer even wat gejank te verduren, maar gelukkig blijft dat verder uit. Ghost That kept on Hunting is misschien wel het mooiste nummer. Episch slepend, aardig noisey en gewoon mooi.
De productionele effecten op deze plaat vallen best op. Dat terwijl de plaat verder niet overdreven glad is. Wel zorgt het ervoor dat de gitaren niet zo hard zijn als ik had gewild en de stem soms teveel effectlagen kent. Zonde van die 4 janknummers ook.
Verder heb ik Pony als nummer 12 op mijn 'versie'. Kan niet geloven dat dit niet een klein grapje van de band is. Overdreven cheesy, gepitchte vocalen en erg catchy. De band lacht zich waarschijnlijk ziek dat het met zo'n gedrocht in de alternatieve hitlijsten staat.
Aardig album, maar ik ga eens op zoek naar ouder werk. Dit is zeker niet de geweldige band waar iedereen het over heeft namelijk.
De plaat zelf dan. Begint erg lekker met Deafening, maar voor een band die zelf zo uit de 90's stamt worden er veel te veel effecten gebruikt, zeker op de vocalen. In dat geval doet het me zeker denken aan Deftones, die dat ook nogal eens doen. Dan vreees ik er een beetje voor want de plaat kent gigantische zeiknummers van 2 t/m 4. Op wonderbaarlijke wijze herpakt de band zich met Dear Enemy, wat weer lekker stevig is. Met At Night We Live krijgen we toch weer even wat gejank te verduren, maar gelukkig blijft dat verder uit. Ghost That kept on Hunting is misschien wel het mooiste nummer. Episch slepend, aardig noisey en gewoon mooi.
De productionele effecten op deze plaat vallen best op. Dat terwijl de plaat verder niet overdreven glad is. Wel zorgt het ervoor dat de gitaren niet zo hard zijn als ik had gewild en de stem soms teveel effectlagen kent. Zonde van die 4 janknummers ook.
Verder heb ik Pony als nummer 12 op mijn 'versie'. Kan niet geloven dat dit niet een klein grapje van de band is. Overdreven cheesy, gepitchte vocalen en erg catchy. De band lacht zich waarschijnlijk ziek dat het met zo'n gedrocht in de alternatieve hitlijsten staat.
Aardig album, maar ik ga eens op zoek naar ouder werk. Dit is zeker niet de geweldige band waar iedereen het over heeft namelijk.
0
geplaatst: 19 januari 2016, 18:50 uur
Onverwachts, na twaalf jaar afwezigheid, toch weer een nieuw album van het amerikaanse Far. De voorgaande albums waren niet geweldig, maar toch heeft het geluid van de band wel wat. Far klinkt als een kruising tussen de moderne, emotioneel geladen metal van Deftones en de poppy indierock van Nada Surf. Als dat tenminste ergens op slaat. Hoe het ook zij, dit zesde album is best de moeite waard, met elf goed in het gehoor liggende songs, die niet al te zwaar op de maag liggen. Hopelijk blijft men nu niet weer twaalf jaar weg.
* denotes required fields.
* denotes required fields.