Wovenhand - The Threshingfloor (2010)

Aaahhh! , nieuw werk van David , hier kijk ik naar uit.
In ieder geval twee data ingelast in Nederland ,te weten :
16 mei Paradiso, Amsterdam
18 mei De Spot, Middelburg

Kijk da's weer eens iets om naar uit te kijken zowel het album als het optreden in Middelburg.

Ik heb nu van alle liedjes de eerste 30 seconden gehoord en op basis hiervan denk ik dat deze cd minstens zo goed is als Mosaic.

wordt zeker aangekocht !

zo'n fantastische band , nog nooit een slechte plaat ! kijk ik zeer naar uit !

Waar kun je dit beluisteren dan?

Hier kan je sowieso Truth in zijn geheel beluisteren ueberzahl - Wovenhand - Truth - SoundCloud

En nu helemaal op de luisterpaal

Geweldig! Ik hoop dat ze op 16 mei ook nummers van dit album gaan spelen. Ik verheug me er nu nog meer op!

Ik dacht dat de cd pas 31 mei uit zou komen. Ik heb hem vandaag in de Plato in Zwolle gekocht!

Europese releasedatum is inderdaad wat vroeger, 12 mei.
Volgende week ga ik hen bekijken in de 4AD Diksmuide, nog nooit live gezien, benieuwd.

Alleen al dat titelnummer knalt uit je speakers.

P.S. Misschien kunnen we ook de groepsnaam weer eens wijzigen in Wovenhand.
Zie deze hoes !!

vind dit toch wel een heel erg goed album, nu op luisterpaal aan het luisteren. 4 sterren

Gisteren het weergaloze concert in Paradiso mogen meemaken! Veel nummers van deze cd werden gespeeld en live zijn nog veel overtuigender dan op cd.

lekker plaatje, vorige week gezien in de 4ad en ook daar kon ie overtuigen
ik hoor wat ten stones maar ook wel weer wat van zijn debuut....
mooi mooi

Na vier nummers verkocht. Ik ben niet zo bekend met het werk van 16 Horsepower en Woven Hand, maar dit klinkt erg, erg goed.

Ga eens hoarse luisteren . Mooiste dwarsdoorsnede van 16 horsepower.

@ Nihilisme

Of schaf direct `Secret South` en `Sackcloth` aan.
Dat zijn namelijk de ultieme 16H albums.

Haha, die twee ken ik dan toevallig wél. Maar alsnog bedankt!

Over deze: Truth... bloedmooi. Fantastisch nummer. Weliswaar een cover van New Order, maar toch.

Sinking Hands: Heerlijke opener, duister ademende sfeer. Dit nummer zuigt je gelijk op in de cd.
The Trashingfloor: Titelsong, lekker up-tempo. Een nummer wat snel er doorheen gaat, lang genoeg om ff het gevoel te krijgen je richting het midden oosten af reist.
A Holy Measure: Bijna aangekomen in het bruisende midden oosten. Met Bulgaarse invloeden even nieuwsgierig luisteren naar alle geluiden. De volgende luisterbeurt maar beter op de tekst letten.
Raise her hands: Zware troms die de mars begeleiden door dit zwoele nummer, geweldig!
His Rest: Dromerig weg zweven, goed nummer, maar voor mijn gevoel het minste op dit album.
Singing grass: Eerste nummer, waar ik van begin gelijk door de tekst wordt getriggered.
Maar bij volgende luisterbeurten toch de schoonheid van de muziek laten mee slepen.
Behind your breath: Opent met heerlijke drums, maar sleep je gelijk via 16HP (secret South) invloeden, naar de indianen die een regendans doen. Opperhoofd Eugene bezweert met zijn teksten je gedachtengang… Geweldig!
Truth: Bezwerende New Order cover. Zo mooi New Order de steriliteit in het nummer heeft bewaard, is nu juist een warm kloppend hart in het mechaniek geplaatst. Knap!
Terre Haute: Haakt in het uitlopen van Truth gelijk lekker in met een prachtige fluit.
Het nummer weet je uit de vorige dromirige nummers weg te trekken, echter zonder het stort.
Orchard Gate: Het nummer pent dat je voor een poort staat, de gong laat je naar binnen zweven. De schoonheid die je verwacht is er warempel aanwezig. Ik kom oren te kort om het nummer te doorgronden.. She’s turning!
Wheatstraw: Knap niemendalletje om je na Orchard Gate, je klaar te stomen voor Denver City.
Denver City: Rock, je verwacht Elvis, maar Eugene houdt bij zijn oude microfoon.
Je zou maar in de trance van het mooie album blijven, nee we rock n rollen je weer naar de werkelijkheid…

Na 3 luistersessies blijf ik op een 5*, Wovenhand did it again!

'Denver City' doet me in de verte wat denken aan 'Can't You Hear Me Knocking' van The Rolling Stones. Prima plaatje, dat wel hoor!

Plaatje vol mooie muziek, zoals ik al kende van 16 Horsepower (vorige band van Eugene). Woven Hand (of Wovenhand) was me dan weer niet bekend. Maar dit smaakt zeker naar meer.

Vreemd: 'His Rest' vind ik één van de beste nummers, het heeft zo'n heerlijk dromerig sfeertje. Ook de New Order-cover 'Truth' is goed uitgevoerd.

3,5 sterren

Na 16 Horsepower vond ik na de Mosaic het allemaal wat minder worden, deze cd brengt mij terug op het pad en hij flikt het weer, wat een geluid wat een trance/ambience zitten er in deze nummers samen met zijn zweverige stem maakt hij het compleet Wovenhand of Woven Hand het maakt mij niet uit het is weer juweeltje een aanwinst in mijn collectie.

Concertbericht verplaatst naar Woven Hand
En een bericht in hoofdletters verwijderd.

What can I say ? Woven Hand stelt nooit teleur.
Gewoonweg briljant !

Ik moest even wennen aan de Oosterse invloeden en die fluit tussendoor.
Maar nu vind ik het steeds mooier klinken.
Nog steeds geen 16 Horsepower, maar wel een van de leukere albums van dit jaar.
Misschien dat ik 14 december om ben, dan zie ik ze live.
Hopelijk spelen ze toch nog een 16 Horsepower klassieker.

heerlijke plaat, mijn broertje kwam een tijd terug met Woven hand aanzetten,maar ik vond er toen weinig aan. De oosterse invloeden van dit album vind ik daarentegen helemaal het einde. Geweldige Plaat

Die Oosterse invloeden komen meer uit de richting van de Griekse volksmuziek dan ergens anders naar mijn mening. Getuige ook het voorprogramma destijds in Roepaen en de gastmuzikanten die bij het optreden een rol vervulden. Daarnaast heeft het ook wel wat weg van shamanisme en heeft het ook wel een hypnotisch effect...of misschien in zijn geval psychotisch effect, wie zal het zeggen. Religie is ook hier weer een belangrijk bestandsdeel van de muziek.
Laatst het album op 180gr vinyl gedraaid op een prachtige set bij een goede vriend van mij en daar leek het toch alsof het geluid niet echt uit de speakers kwam, de dynamiek leek wat te ontbreken en getuige de mooie muziek die toch op dit Threshing Floor staat is dat wel een gemiste kans. Daarnaast is de voorkeur om door een 'distortion' microfoon te zingen wel een beetje veel van het goede als dit zowat het hele album zo door gaat. Hij beschikt over een prachtige stem en het is jammer dat hij daar niet wat meer op leunt. Nu gaat het soms wat ten koste van de zeggingskracht en weet het mij niet altijd te bereiken.
Evengoed, prachtige muziek van een intrigerende muzikant.

Ik vind dit toch duidelijk de minste Wovenhand. Pas tegen het einde van de plaat komen ze los.

Live in Utrecht

Sinking Hands

His Rest

The Threshingfloor, het zesde album van Wovenhand, het eerste album na het debuut dat ik kort na verschijnen kocht. Afgespeeld tijdens een autorit door de Flevopolders, herinner ik me nog. Bij vlagen heftig en altijd intens, beviel het goed. De hoes vermeldt nu wél de groepsleden: naast David E. Edwards voor "words and music" zijn daar bassist/gitarist Pascal Humbert en drummer/slagwerker Ordy Garrison. Anders dan voorheen ontbreekt een tekstboekje, al vermeldt mijn streamingkanaal ze wel.

Kalm en dankzij drones enigszins dreigend is Sinking Hands met een tekst alsof een introverte persoon zich voorneemt zich emotioneel te verbergen. Lós gaat het met The Threshingfloor. Furieus zelfs en de verwijzing naar het Bijbelboek Ezechiël doet vermoeden waar sfeer en inspiratie werden gehaald. Koeklen leert dat de woorden "Devlam bara istenem" zijn geïnspireerd door de Hongaarse groep Muzsikás; de tekst bevatten klaarblijkelijk woorden van aanbidding.
Dat geldt in "gewoon" Engels eveneens voor het kalmere A Holy Measure, waarna de muziek van inheemse Amerikanen echoot in Raise Her Hands. Volksmuziek van uiteenlopende windstreken maakt steeds meer deel uit van Wovenhand, wat hij in het laatste geval combineert met woorden uit Psalm 32.
His Rest is sferisch met een oproep tot intimiteit, de eerste helft sluit akoestisch af met Singing Grass; een tokkelende gitaar, ernstige klanken van cello; het werd geschreven door Humbert (muziek) met Edwards (tekst).

Meer ernst en bezinning volgen via Behind Your Breath en Truth, de laatste oorspronkelijk op Movement (1981) van New Order. Het doet wat een goede cover doet: een nieuwe jas aandoen.
Te gast op herdersfluit is Peter Eri van Muzsikás. Dat op Terre Haute met wederom de nodige Bijbelse verwijzingen in de tekst. Orchard Gate bezingt de zachtheid van hemelse liefde en na 52 seconden eerste generatie synthesizer via Wheatstraw sluit Denver City af met een elektrische gitaarriff die regelrecht van de Rolling Stones lijkt geleend.

Een onverwacht aards slot van een album waarin David Eugene Edwards vooral naar Boven kijkt en die sfeer deelt. Met alle folkelementen heel anders dan voorganger Ten Stones. Intens blijft het.

Correctie observatie. De uitvoering van ‘Truth’ hier is een aangename. Heb er zelf ergens in 1989/90 samen met mijn wave-maatje ook een aardige (maar primitieve) amateur cover van gemaakt. Lange versie van een minuut of 5/6 met een lange (maar ingetogen) gitaarsolo als start, oplopend naar een gitaarmuur (die simpele twee akkoorden) waarbij de baslijn - gewoon op de e-snaar van de gitaar, maar rechtstreeks op de mixer om een dieper geluid te krijgen - melodisch de solo overneemt, heftiger en dramatischer wordt en de hoogte ingaat (Hooky stijl, maar dan anders) doordrenkt met delay, waarna aan het slot de rust weer terugkeert met lage bas en atmosferisch geschraap (afgewisseld met flageoletten) op de gitaar. Zoiets, vertelt mijn herinnering me - en die is altijd beter dan het was natuurlijk. Moet de tape weer eens opzoeken, ergens op zolder in een schoenendoos.

Ja, dat is wat ik bedoel: een goede cover kopieert niet klakkeloos het origineel, maar maakt iets anders van het nummer. Zoals jij kennelijk ook hebt gedaan. Leuk!