Tom Petty and The Heartbreakers - Mojo (2010)

Een soort lappendeken van allerlei stijlen en citaten is deze plaat.
Helemaal niet slecht echter. De sound is erg goed, en dat Petty geen erg indrukwekkende zanger is hindert niet. De Heartbreakers ondersteunen hem prima.

Er komt blues voorbij, letterlijk zelfs een citaat van Muddy Waters, ik hoor ook een exact gekopieerde lick vanPeter Green. Led Zeppelin wordt uitstekend geimiteerd, en ook nog iets dat aan Bob Marley doet denken.
Eerder was er al iemand hier die The Allman Brothers noemde. Ik wil daar ook nog Bruce Springsteen aan toevoegen, in Something Good Coming.

Ach...ik zal Tom Petty niet beschuldigen van jatten. Popmuziek hangt nu eenmaal aan elkaar van doorgegeven basis-ideetjes en stijlen die bij anderen afgekeken worden. Petty heeft er ook nooit moeilijk over gedaan. Hij heeft gewoon een heel aardige nieuwe plaat gemaakt die ik leuk vind om te horen.

Tom Petty is zelf een liefhebber van een aantal grote Amerikaanse artiesten, o.a. Bruce Springsteen en Bob Dylan.

Maar hij heeft vooral zelf ook een eigen indrukwekkende catalogus opgebouwd, dat met Mojo een prima vervolg krijgt.

Kritiek is één ding, maar Petty weigert nog steeds te coveren en schrijft (vaak samen met Mike Campbell) helemaal nog z'n eigen werk, zonder veel compromissen te sluiten. Zijn zang is zeker nog niet sleets te noemen, dus met andere woorden, hij is nog steeds goed bezig. Als je niet van z'n stem houd, hou je daar al 33 jaar niet van.

Natuurlijk, zijn Amerikaanse roots worden nergens verbloemd, maar het is volstrekt ten onrechte hem een lappendeken artiest te noemen waarbij hij zou draaien op muzikale kunstjes die door anderen zouden zijn uitgevonden. Daarvoor heeft hij met de Heartbreakers in al die jaren een prima eigen stijl ontwikkeld.

Per saldo bekeken verschilt Mojo uiteindelijk nog niet eens zo heel erg van het in 1977 verschenen debuut Tom Petty and the heartbreakers, hoewel hij uiteraard ook ouder is geworden. Dus ik denk dat Boss Springsteen inmiddels net zo onder de indruk van Petty's oeuvre zal zijn als andersom.

Daar kan ik geheel in mee gaan. Daarnaast heeft Petty m.i. al bewezen, zijn eigen mannetje te kunnen staan, door zijn deelname aan de Travelling Willbury's. Vrienden onder elkaar, met respect voor eenieders insteek en met zijn allen in bewondering voor de stem van Orbison. Dit album is gevrijwaard van elke vorm van invloed, door zijn vriend Jeff Lynne, die zo het geluid bepaalde van een aantal albums van Petty....niet onverdienstelijk, dat dan ook weer wel. Maar juist de puurheid van dit Mojo, zonder overproductie of geflirt met de trukendoos, spreekt mij wel aan. Niet groots, maar wel net zo integer en dat telt bij mij ook flink mee.

Ik heb 3,5 gegeven voor dit album wat dus aangeeft dat ik het een goed album vind.
Wat ik ook hoor is dat Petty door diverse stijlen en artiesten is beinvloed. Hij heeft goed geluisterd naar diverse collega's. Dat is helemaal niet erg. Inplaats van lappendeken zou je ook van mozaiek kunnen spreken. Hij laat veel stijlen horen op deze plaat die bij mij een aha-gevoel oproepen.

Klopt, die aha erlebnis heb ik ook. Niets mis mee, wat mij betreft, als het op zo'n wijze gebracht word, beter een aha dan ojee-gevoel.

Je hoort een paar jaar niets van de heer Petty, maar als hij dan weer een album afgerond heeft dan heb je ook wat in huis hoor.
Ik luister deze plaat nu al dagenlang in de auto en thuis en Mojo wordt per luisterbeurt beter.
Ik ben verslingerd aan het nummer Don"t Pull Me Over waar je duidelijk Bob Marley in hoort doorklinken, een heerlijk loom en relaxt reggeanummer.
Inderdaad zoals bertus reeds eerder vermeldde een soort lappendeken van diverse stijlen, die me stuk voor stuk uitstekend bevallen.
De plaat verveeld geen moment, de volle mep gaat me iets te ver, dat is enkel weggelegd voor zijn magnum opus Wildflowers uit 1994.
4,5 sterren dus voor een van de beste platen van 2010 in mijn ogen.

Mij begint ie juist wel een beetje te vervelen. Ik hoor toch te weinig "eigens" in deze muziek. Het is ook niet slecht maar wel een beetje van dit en een beetje van dat zonder ergens echt scherp in te worden. Die reggae is daar een stug een voorbeeld van.

Dan toch deze cd gehoord inmiddels.

Het is zoals verwacht weer typisch Petty. Niets nieuws onder de zon, maar vakkundig verzorgde kwaliteitsmuziek. Pop, blues, rock en een vleugje reggae komen langs. De tijdsduur is wat te lang, maar verder is er niets op aan te merken.

Bij Petty hoop ik altijd tevergeefs dat ik er toch iets op aan kan merken. Een rammelende gitaar, een gemiste noot of een mislukte falsetuithaal bijvoorbeeld. Net een oneffenheid om er iets meer authenticiteit aan toe te voegen. Het enige is zijn zang, die hij simpel moet houden, anders haak ik snel af.

Het punt is dat ik liever teruggrijp naar een Wildflowers of een Full Moon Fever. Petty is niet de meest originele artiest, en ik denk dat ik nu (al) het punt heb bereikt waarop ik niet meer zo geïnteresseerd ben in nieuw werk van Petty.

Ik zal hier en daar een sterk nummer mislopen, maar de essentie van Petty is genoeg voor mij. Er zijn immers originelere artiesten die mij meer boeien, waar mijn aandacht eerder naar uitgaat.

Wildflowers blijft zijn meesterwerk, gevolgd door Echo.

Er is eigenlijk geen slecht werk van Tom Petty. Damn the torpedos zal ik dan zeker even vermelden.

En toen ik zo oud was als Stijn was juist Long after dark uitgekomen, is ook jarenlang één van mijn favorieten geweest.

Ik heb veel TP CD's in huis, maar toch draai ik ze na een aantal keer bijna niet meer. Hoe dat komt? Misschien is de muziek te weinig spannend om te blijven hangen. Hoewel Petty erg goed is en vooral in rustige nummers tot zijn recht komt is het vooral een artiest voor lome zomers op de achtergrond om de sfeer nog prettiger te maken. Want sfeervol is zijn muziek zeker.

Ik kan me daar sterk in vinden. Tom Petty's platen, ook deze, zijn niet slecht. Maar om aan verslingerd te raken zo boeiend zijn ze nou ook weer niet. Er maakt soms liedjes in stijlen die je bij andere artiesten vaak beter hoort.

Staat weer op. Nu op shuffle. Of het daaraan ligt weet ik niet maar ik vind dat ie iets meer verdient. Weer halfje erbij, het halfje dat ik er eerder had afgehaald. Jammer dan 3,25 niet mogelijk is hier...

Vandaag weer eens helemaal gehoord. Ik blijf erbij dat Petty een wat vergeten artiest is in ons landje. Jammer, een prima album, ook al vind ik het minder dan zijn oude werk.

Toch wat teleurstellend. Ik heb de blu-ray cd met dts surround maar erg surround vond ik dit niet zo. Geef mij dan maar de multi-channel sacd's.
Beste nummer van Mojo vind ik de Trip to Pirate's Cove. Lekker nummertje. Rest val tegen.

Petty brengt meer blues dan ooit te voren op deze CD. Hij begint erg sterk, maar het geheel kakt langzaam aan een beetje in al blijft het muzikaal erg lekker. Na het 10e nummer had hij echter wel mogen stoppen. Dan komt hij met een lullig reggae niemendalletje. Dat flikte mijn grote held Mellencamp ook al eens (Shy op Cuttin' Heads). Zo'n waardeloos nummer dat nergens over gaat, maar stiekem wel de hele dag in je hoofd blijft zitten. Vergelijk dat eens met de opener Jefferson Jericho Blues. Ook daarna komt er nog weinig spannends op de redelijke afsluiter na. Tja, eigenlijk een wisselvallig album waarna ik moet concluderen dat na de sterke jaren 90 dit milennium bepaald nog niet de zijne is. Ik blijf echter hopen. Hij heeft nog energie genoeg.

ik vind dit een meer dan behoorkijk tommy plaat. Toevallig dat ik me onder de best mogelijke omstandigheden kan laten meedrijven met deze tommy plaat zal daar ook wel mee te maken hebben. Lekker warm ultra koude rakkers een garden of eden, zwembad, boxen buiten ha. Live is good. Maar neem nummer 2, 3 en 4 dit zijn toch heeeerlijke tommy nummers die je heerlijk laten wegdrijven in een pool van mooie blueszy/reagge achtige petty muziek gewoon mooie sterke nummers. Petty op zijn best denk ik. En ditmaal lekker lange nummers.
Petty is voor mij als de zon the basterd comes up and the basterd goes down. soms trakteerd hij je op goed weer soms doet die niks... Maar de tommy zon schijnt behoorlijk goed op deze plaat vind ik. Goed af en toe komen er wolken in vorm van de volgende 5 nummers een typisch petty kwaaltje. Het klinkt niet slecht maar echte toppers nou nee. let yourself go daar komt de petty zon weer op prima song mooi hoor lekker bluesy. En in tegenstelling tot mijn pal hendrik vind ik dat zijn lullig reaggae nummer helemaal niet zo mislukt is. geen topper maar kom op zeg. En pal hendrik lover touch eeh toch wel lekker ho.
Gewoon een lekkere petty plaat zoals zo vele

Klinkt in Thailand ook ongetwijfeld beter dan hier in het gure Nederland. Het is in oktober soms warmer dan vandaag man. Bepaald geen reggae weer. Ja ik vind het inderdaad niet zo'n geweldig nummer. Het nummer loopt trouwens ook continue op zijn site, dus zelf vindt hij het ook wel geslaagd blijkbaar. Petty levert voor het overige altijd genoeg kwaliteit dat elk album vermakelijk blijft en dat is ook een talent. Hij heeft goed beschouwd geen slecht album gemaakt.

De eerste drie nummers zetten een erg goeie toon. Jammer dat dat niet het hele album wordt vastgehouden toch. Drie of vier van de zwakkere nummers zou ik eraf halen, dan hou je een leuke plaat over. Don't Pull me Over (het omstreden reggeanummer) vind ik eigenlijk niet eens zo erg mis.

Heb deze plaat direct na het verschijnen gekocht, maar heb hem, in vergelijking met andere TP-platen vrij weinig gedraaid. De plaat pakte me niet, en ik vond ook het songmateriaal niet bijster sterk.

Na wat voorproefjes te hebben gehoord (I should have known it, Jefferson jericho blues) verwachtte ik veel van Mojo. Helaas wordt het niveau van deze nummers niet de hele cd gehaald. Zo is Mojo minder sterk dan Echo bv maar wel zeer de moeite waard. Verdere hoogtepunten zijn voor mij het sfeervolle The Trip to Pirate's Cove, het ingetogen Something Good Coming en de spetterende afsluiter Good enough.

Ondanks dat ik vanaf 1986 alles blindelings koop van TP had ik in eerste instantie geen interesse voor Mojo. Dat had niets te maken met TP, maar alles met mij, ik was hem toch een beetje uit het oor verloren. Maar ook de matige kritieken draaide me niet warm om Mojo te kopen. Uiteindelijk ga ik naar het concert in juni, dus dan wil je toch up-to-date zijn, dus Mojo gekocht.
En wat blijkt, Mojo zit fantastisch in elkaar, typisch een Petty plaat, een volleerde vakman die iets te melden heeft, met een fantastisch band achter zich. Het slide werk op deze cd doen mijn favoriete slide spelers ( Harrison en Cooder ) naar de troon stijgen.

Het is ook voldoende om alleen die van mij te lezen

Overigens ga ik ook naar zijn concert, gelukkig heeft hij zijn gitaren weer terug!

Het is hier nog maar verrassend weinig gezegd, maar dit is veruit het meest (rhytm and) blues georiënteerde album van Tom Petty (& The Heartbreakers).
Dan nog is het een typische Petty-plaat met die typische oer-Amerikaanse sound, maar dat extra blues cachet vond ik toch opvallend (en geslaagd). Verder weeral vakmanschap ten top deze plaat hoor, sterk van begin tot eind. Geen enkel zwak nummer, maar ook niet meteen uitschieters in de hoogte. Maar op deze manier mag hij ze gerust blijven maken.

Prachtig: No reason to cry!!!
Mindere nummers: I should have known it en US 41.
De rest is van behoorlijk hoog niveau, zoals van van Petty gewend zijn.
Rn een groot compliment voor The Heartbreakers! Wat is dat een goede band zeg!

Ik vind het een behoorlijk rauwe plaat, wel wat wisselend inderdaad het ene nummer spreekt me meer aan dan t ander. Ik kom uit op een 3.5*

De live CD bij de touredition van deze plaat is dan wel weer een 5* waard, waanzinnig!

Tom Petty and the Heartbreakers - MOJO (Documentary Directed by Sam Jones) - YouTube (Nog maar een keertje)

Gistermiddag en avond heb ik mijn weg door de discografie van
Tom Petty and The Heartbreakers vervolgt en afgemaakt en ik moet zeggen dat voor persoonlijk gevoel dit één na laatste album er toch wel boven uit stak. Wellicht misschien ook omdat ik persoonlijk vond dat het wat meer blues klonk, kan dat kloppen? Het swingt in ieder geval best aardig en vergeleken met het album hier voor is dit wel weer een stapje in de goede richting.

Persoonlijk voor mij is het nummer Don't Pull Me Over echt een smaakmaker, ook nummers als First Flash of Freedom en I Should Have Known It swingen de pan uit. Heerlijk album die voorbij raast, en die ik zeker vaker wil en ga luisteren!