Tom Petty and The Heartbreakers - Mojo (2010)

Eindelijk weer een Tom Petty & The Heartbreakers album Ik ben erg benieuwd Het nummer "First Flash of Freedom" kun je luisteren op de website en het klinkt erg goed

Als het eerste nummer wat ik heb gehoord 'good enough' een blauwdruk is voor de nieuwe Petty & the HB dan beloofd dat erg veel prettigs

YouTube - Tom Petty and The Heartbreakers - "Good Enough" from the upcoming MOJO

De videoclip van het nummer "I Should Have Now It" staat op de Tom Petty website!

Het hele album is te beluisteren! .
Mojo
Ik heb al wat beluisterd en dit zou nog wel eens 1 van de beste Tom Petty & The Heartbreakers album kunnen worden!

Ik heb hem maar besteld.

Mijn hele leven ben ik al een groot fan van Petty, maar, hoewel een sympathiek gebaar, ik ga niet gratis luisteren naar een of andere download. Die paar dagen voordat ik de cd in huis heb (hoewel, cdwow.....) kunnen er ook nog wel bij.

Ik ben natuurlijk zeer nieuwsgierig maar ik reken wel graag met de artiest af, het is voor mij namelijk de bedoeling dat Petty ook in de toekomst blijft komen met nieuwe cd's.

Ik ken eigenlijk alleen de wat bekendere nummers van Tom Petty, maar deze cd kwam op mijn pad en ik ben hem gaan luisteren. Dit was een hele prettige verassing, want Mojo is een prima blues-rock plaat geworden waarbij vooral het gitaarwerk er voor mij uitschiet. Lekker hoor ...

First Flash Of Freedom is wel heeeeel erg Allman Brothers Band achtig. Heb in de winkel flink wat nummers gehoord en heb het idee dat het eerste nummer je een beetje op het verkeerde been zet want wat volgt klinkt een stuk relaxter eigenlijk ... bijna laidback. Niet verkeerd moet ik zeggen.

Ik moet eerlijk gezegd een beetje wennen aan deze cd. Tom Petty en bluesy rock. Kwalitatief klopt het allemaal wel. Qua geluid is er in de studio flink aan gesleuteld. En er staan wel 4 "parels" op voor mij, maar ik moet 'm echt nog een paar keer horen. 3.5* is mijn startbeoordeling. Maar als Petty liefhebber zou ik iedereen aanraden hem toch aan te schaffen. De man is toch uniek.

Ik ga hem morgen halen. Ik ben een aanhanger van hem vanaf Damn the Torpedoes uit 1979. Een artiest die m.i. in ons land veel te weinig waardering heeft gekregen. De man heeft, samen met zijn band, maar ook individueel, prachtige albums gemaakt. Voor mij zijn Into the Great Wide Open en Southern Accents albums die nog regelmatig de weg naar mijn cd speler weten te vinden.
Op de site van Rolling Stone zijn ze bijzonder lovend over Mojo. Morgen dus!

Oh no, I lost my Mojo!

Een beetje opgehoogd naar 4 sterretjes. Het is een groeidiamantje, wat niet bij alle Petty albums zo was. Ik moet er moet er nog steeds een beetje aan wennen, maar het zit muzikaal allemaal zo verdomd goed in elkaar. Ik blijf desondanks toch een beetje de "spanning" missen. Maar ja, mischien wordt de oudere jongere Petty ook wat milder. Dat kan natuurlijk ook.

Tom Petty valt eigenlijk nooit echt tegen, hoewel ik ook nog nooit een plaat van hem heb gehoord waarvan ik echt ondersteboven ben. Altijd netjes tussen de 3,5 en de 4*.

Ik zal 'm binnenkort maar eens beluisteren.

Petty rockt toch nog wel ouderwets?

Ik heb precies dezelfde perceptie wat deze artiest betreft. En eigenlijk kun je hem ook best enkel horen, en zeker geen dvd van kopen, want zo'n rotkop.... op The Concert For George word ik haast ongemakkelijk als ik die prachtige paardensmoel van hem zie, maar als artiest heeft ie zeker zijn plaatsje in de rockgeschiedenis verdiend. Alleen al Refugee is tijdloos sterk. Een Neil Young is hij niet, dat is zo.

Niet op alle nummers, maar da's niet zo erg. Ik "rock" ook wat anders en minder op mijn 56e. Maar dat neemt niet weg dat kwaliteit zich nooit verloochent. Tenminste niet bij de meeste muzikanten en zangers.

Ik moet wel lachen om jouw typische taalgebruik in deze, Father. Zeer beeldend. Heb je hem wel eens met baard gezien? Dan lijkt hij net op de gepensionneerde schimmel van van Sinterklaas! Helaas worden sommige artiesten steeds lelijker, naarmate ze ouder worden en andere mensen worden weer knapper. En daar reken ik ons maar onder Patrick!

(vooral die laatste opmerking haha!)

Hahaha, ik ben het trouwens wel eens met Patrick.

Ik ook wel Stijn. Maar bijvoorbeeld Keith Richards en Bob Dylan, anno 2010, vallen imo dan toch nog in de buitencategorie! Die zijn lelijk in het kwadraat

Na een keer luisteren valt het album direct in de smaak. Ga ik de komende tijd vaker besluisteren.

Wat dan te zeggen van Tom Waits, maar blijkbaar kunnen lelijke artiesten me toch vaak bekoren met hun hemelse muziek...

Aloewel dat hemels bij Tom Waits of Bob Dylan dan eerder moet geïnterpreteerd worden als heerlijke muziek...

Na twee keer luisteren valt mij de cd in het geheel niet tegen. Zo'n einde met Good enough maakt ook gelijk je dag weer helemaal goed.

Zijn inderdaad wat andere benadering verraadt al snel dat in ieder geval Jeff Lynne niet achter de knoppen zit én dat Tom Petty nog steeds met nieuwe creatieve ideëen komt.

De cd is onvervalste rock, onmiskenbaar Petty met zijn bekende begeleidingsband, maar het heeft een wat trager tempo, klinkt wat bedachtzamer terwijl de vocalen en het spel van Tom Petty (en Mike Campbell, inmiddels ook 60) aan kracht nog niet hebben ingeboet.

Zijn typisch Amerikaanse teksten met Petty's visie op de maatschappij blijven redelijk up to date.

Er zijn echter wel wat kanttekeningen en kritische noten over om te kraken, zo is niet elk nummer even sterk. Tom Petty kiest bijvoorbeeld voor een stevige opening maar de cd zakt dan echter steeds verder weg. Eindigend in No reason to cry, de 6e track, waar je moet gaan opletten niet in te dutten.

En dat terwijl het helemaal niet nodig is, getuige ook track 7, I should have known it, waar je sowieso weer direkt van wakker schrikt. Tom Petty is groot geworden door LP's van 35, 40 minuten. Dat is ook psychologisch gezien de langste tijd die je achter elkaar aan een artiest kunt schenken. Daarna ga je afdwalen.

Had hij zich aan dat schema gehouden, dan had je een prima cd van 40, zelfs 45 minuten overgehouden die ongetwijfeld had geëindigd met 5*****.

Bij Tom Petty heb ik hetzelfde als bij de nieuwe plaat van Crowded House: artiesten die mijn inziens geen slechte platen maken, de lokale platenboer kan me weer tegemoet zien, het lijstje ligt weer klaar.

Naarmate de de temperaturen de laatste dagen stijgen, stijgt ook mijn waardering voor dit album. Misschien had ik , onbewust, te hoge verwachtingen. Misschien wilden té veel de jonge, stevige Petty horen, maar naarmate ik dit album beluister hoor ik eigenlijk hoe goed het allemaal in elkaar zit. En is er een verschil tussen Petty, anno 1985 en Tom Petty, anno 2010? Natuurlijk! Het zou niet goed zijn als dat niet zo was. Dit album is gewoon klassewerk!!! Op naar weer een half puntje erbij? Het zo maar kunnen gaan gebeuren.

Neen, slechte platen maken ze idd niet maar na een tijd wel eerder voorspelbare muziek. In het geval van deze Tom Petty heb ik daar weliswaar geen probleem mee...

ik vind de muziek of wat daarvoor doorgaat subliem , al heb ik nou wel effe mijn buik vol van de richting die hij inzette met swordfishtrombones en rain dogs , ik zou liever hebben dat hij weer eens songs schreef zoals ten tijde van bvb blue valentine , maar ik vind hem zo lelijk , als ik hem zie moet ik altijd denken aan een ouwe kip , ja, hij heeft een kop gelijk een kieken !

Ik vind dit een zeer sterk album, gevarieerd, goed gemusiceerd en heel consistent. Zijn stem klinkt ietwat breekbaarder, maar nog flexibel genoeg om de juiste klank aan het nummer mee te geven.
Tom en zijn Heartbreakers hebben zekers de Mojo in de Studiejo ten tijde van de opnames...het geluid klinkt goed en niets is te veel of te weinig. Opvallend is het prima gitaarspel dat her en der een prominente plaats inneemt. The Heartbreakers geven dit album een meerwaarde zoals de E Street Band dat doet voor een Bruce.
De bluesy nummers die er op staan, zijn dan misschien ietwat van de appel die niet ver van de boom valt, maar passen precies. Ik kan er met veel plezier naar luisteren en is voor mij echt een album om in huis te halen.

Dit album is was even wennen voor mij. Ik heb had het al een paar keer na 2 nummers weg gelegd, want ik kwam er gewoon niet in...

Maar, de aanhouder wint.
Ik draai Mojo deze week elke dag en hij wordt steeds beter!
We horen weer een andere kant van Petty & Heartbreakers. Het album is veel meer blues geörienteerd dan zijn oudere werk.
Het album is bij tijd en wijle ook rete heavy, heavier dan we van hem gewend zijn. Geen snelle (hard) rockers maar heerlijk scheurende gitaren over lekker lome beats. Aan de andere kant bevat het ook weer lekker dromerige nummers als Something Good Coming dat me weer doet denken aan Petty solowerk van de laatste jaren.

Mojo haalt het niveau van Petty's soloablum Highway Companion niet maar dit is echt een heerlijk album!
Ik geef gewoon 4 sterren!

Best een coole plaat van de oude Tom Petty. Stoere rock 'n roll hier ('I Should Have Known It'; 'U.S. 41'), breekbare schoonheid daar ('The Trip To Pirate's Cove'; 'No Reason To Cry'; 'Something Good Coming'). Ook wat lekker ouwe blues met een scherp randje, zoals 'Takin' My Time' en 'Jefferson Jericho Blues'.

Er staan ook enkele missertjes op, naar mijn mening. Het ellenlange, vervelende 'First Flash Of Freedom'; het niet slecht klinkende, maar nogal Dire Straits-achtige 'Let Yourself Go'; het flauwe, op reggae gestoelde 'Don't Pull Me Over (what were you thinking, Mr. Petty?).

Er staan dus enkele mooie nummers op, en overall is de kwaliteit zeker niet ondermaats, maar het is allemaal weinig memorabel.

3 sterren