Uriah Heep - Sweet Freedom (1973)

Sweet Freedom kocht ik op lp, 2e hands, bij de Melomaan in Leeuwarden, zomer 1990. Van hetzelfde zakgeld de picture disc van Raging Silence. Beide platen vond ik geweldig. Wat een genot, een eigen pick-up en het begin van een verzameling.

Toen ik jaren later voor het eerst OK Computer hoorde, viel me het liedje Lucky op, het deed me sterk denken aan If I had the time van Sweet Freedom.

Als je als pubertje vanaf najaar 1976 de wereld van popmuziek ging ontdekken, gegrepen door het muziekvirus, was er al een hoop te ontdekken. Zo leerde ik over de ‘Grote Vier van de Hardrock’, die er toen ook al was. Nog geen Metallica, Slayer, Megadeth en Anthrax. Nee, ze luisterden naar de namen Deep Purple, Black Sabbath, Led Zeppelin en Uriah Heep.

Van Arbeidsvitaminen en de bijna jaarlijkse Top 100 Aller Tijden bij Veronica kende ik drie hits die de groep in Nederland had gescoord, te weten Gypsy, Easy Livin' en Return to Fantasy. Een smakelijk trio, geknipt voor mijn oortjes.
In de fonotheek van het dorp stond bovendien één en ander. Sweet Freedom ontbrak daar, maar de Popencyclopedie van Oor verzekerde me dat ik me geen buil zou vallen. Naar de winkel dus, want de nieuwsgierigheid was weer eens geprikkeld.

Relatief goedkoop stond ie daar als enkele hoes; pas jaren later zou ik ontdekken dat het album oorspronkelijk in klaphoes beschikbaar was. Het zou de enige Heep zijn die ik ooit zou aanschaffen. Ik was namelijk niet onverdeeld gelukkig met de plaat. Het gitaargeluid vond ik veel te zacht, zeker in vergelijking met de heftige kant van mijn favorieten Purple en vooral Sabbath. De muziek was dit pubertje dus niet heavy genoeg, desondanks constateerde ik dat diverse liedjes duidelijk kwaliteit hadden.

Het toetsenwerk van Ken Hensley bijvoorbeeld, al was ik toentertijd niet per se een fan van het Hammondorgel, die onvermijdelijk klonk op deze (hard)rockelpee uit 1973… Hij speelde lekkere partijen. De zanglijnen die David Byron aanhoudt zijn zeer melodieus, te lief voor mijn toenmalige puberbrein, dat bovendien zijn vibrato te dwingend vond, zoals in het titellied. Hij miste daarbij machtige stembanden. Het onvermijdelijke handelsmerk van de band, de vaak hoge koortjes, vond ik dan weer aangenaam.
Vooral van de ritmesectie kon ik ontzettend genieten: Gary Thain danst om de tel heen en levert tal van tegenmelodietjes die drummer Lee Kerslake vakkundig strak houdt. Laatstgenoemde speelde ten tijde dat ik deze plaat kocht inmiddels bij Ozzy Osbourne, waar hij nog veel meer op dreef was.

Mijn favorieten waren begin jaren ‘80 dezelfde als die MuMensen hierboven noemden: Stealin’ met zijn sterke opbouw en pakkende shuffle en koortje, Sweet Freedom waarin Thaine op dreef is, Seven Stars met daarin dat alfabetlied, een soort lightversie van Easy Livin', en tenslotte Pilgrim met een tekst waarbij ik moest denken aan The Canterbury Tales, die we op school bij Engels behandelden. Dat hij hier op Gillaniaanse wijze naar een climax krijste vond ik heerlijk, al miste hij duidelijk de kracht waarover de Purplezanger beschikte.

We schrijven 2022. Ik was nooit wég van de plaat, toch moet ik ‘m veel hebben gedraaid: na het album decennia niet te hebben gehoord blijk ik lappen tekst te kunnen meezingen. Het blijkt nog steeds een charmant album, passend bij de vroege jaren ’70. Toetsen en gitaar staan inderdaad erg zacht in de mix. Tegenwoordig ervaar ik het geluid van gitarist Mick Box als een elektrische grasmaaier in de verte: duidelijk hoorbaar, maar het mist ballen.
Hiertegenover staat dat er een favorietje is bijgekomen, eentje die me indertijd niet kon bekoren: Circus bevat inventieve partijen op de akoestische slaggitaar, een heerlijk charmant liedje. Dat me dat toen niet opviel?!

Sterke liedjes op de grens van rock en hardrock van een band met een eigen, herkenbare stijl. Leuk om weer eens een paar keer te draaien, zeker nu ik de laatste jaren die typische jaren ’70 (rock)sound in knusse sferen kan herwaarderen. Nee, het knalt niet je speakers uit zoals vanaf 1979 geleidelijk de productionele standaard werd, maar die ingetogenheid heeft wel zijn charme.
Na jarenlang van de Big 4 van de jaren '80 te hebben genoten (plus nog véél meer namen en genres - maar hoe goed en invloedrijk waren/zijn die mannen in hardegitarenland!) blijkt het Uriah Heep van 1973 een aangename herontdekking.

Ooit had ik een acoustische gitaar, en daar zette ik op mijn slaapkamer de koptelefoon op, vervolgens stak ik die in de input-ingang van mijn stereo en zo hoorde ik mijzelf over de boxen. Maar als ik de gitaar op een bepaalde manier kantelde, hoorde ik vaag een liedje op de achtergrond. Ik ging staan, het klonk duidelijker, ik kende het zelfs. Ving ik één of andere vage zender op, weet nog steeds niet welke, maar het liedje was duidelijk Circus van Uriah Heep.

Voor het eerst dat ik dit choquerende verhaal deel.

Lekker warme plaat, deze Sweet Freedom, en op dat alfabet na reken ik hem zeker tot de klassieke Heep, èn daar dan weer de klassiekers van.

De Melomaan heb ik ook nog meegemaakt en tal van andere reeds niet meer bestaande muziekzaakjes, alsmede de opkomst van King Kong. In november '88 voor een eerste keer daar in Leeuwarden geweest en 30km terug naar huis fietsen met een elpee van waar ik me afvraag wat voor vergeten zaakje dat geweest kan zijn. 'Sweet Freedom' kocht ik vooreerst halverwege '88 in de lokale rommelschuur/inboedelhal op plaat en op CD was dat een Castle-uitgave bij de Melomaan, plus minus voorjaar '94. Tegenwoordig een (iets) betere LP en zo'n Sanctuary-heruitgave op CD. Ook altijd wel één van mijn favoriete Heep-albums gebleven.

Leuk, maar iets te soft. Kan best door de beugel, en dus onlangs aangeschaft. Latere elpees van Uriah Heep waren van een beduidend minder niveau.

Even een ochtendje jaren 70 op de platenspeler. Gestart met 'Return to fantasy" van Uriah Heep, wat me op een paar nummers na niet echt kon boeien. Maar daarover heb ik een paar jaar geleden al een bericht op deze site geplaatst.
Nu dus 'Sweet Freedom'. Ooit een oud exemplaar op de kop getikt, hoes ziet er allesbehalve nieuw uit, vinyl is nog redelijk.
Ik kan me eigenlijk niets van dit album herinneren, op de bekende nummers na die waarschijnlijk op een 'best of' staan.
Wat bij de hoes opvalt is natuurlijk dat Roger Dean niet meer is ingehuurd om een speciale hoes te maken. Nu staat de groep in een soort zonsondergang in zee. Het is trouwens wel zo'n ouderwetse extra klaphoes met binnenin de teksten, maar ook nog aparte fotoś van ieder groepslid.. Ik begreep dat het toch wel als één van de betere albums van Uriah Heep wordt gezien en ook wel wat afwijkend van de eerste albums die harder en heavier waren.
Ik moet zeggen, dit album bevalt me wel veel beter dan 'Return to fantasy'. Kant 1 heeft gewoon drie goede nummers Een lekker energieke start met 'Dreamer', 'Stealin 'is natuurlijk bekend (wordt bijna ook altijd bij optredens gespeeld). Ergens las ik dat 'Stealin' in het verlengde van 'Easy Living" doorgaat. Het zou een nog grotere hit kunnen zijn geworden, maar het nummer werd nogal geboycot op de radio door een bepaalde obscure zinsnede (I done the rancher's daughter) . 'Sweet Freedom' is een mooi melodieus nummer, verveelt geen moment.
Bij kant 2 werd ik even verrast door de synths bij 'if I had the time' , het aloude hammond orgel is toch niet bij het vuilnis gezet (?), maar dat lijkt later op kant 2 dus niet het geval. Het is trouwens wel een mooi nummer , ook door de synths.
"Seven stars' is een typisch Uriah Heep nummer, het doordenderende ritme, de voortrazende hammondklanken , de pompende bas en de gitaar daar doorheen.
"Circus' begint zowaar akoestisch , gitaar, bongo's , een kant van Uriah Heep die voor mij redelijk onbekend is. Maar als folkliefhebber vind ik dit absoluut niet vervelend. Hoorde er toen ook wel bij, denk ook aan Yes en Jethro Tull die ook regelmatig door folk beïnvloed werden.
Dan 'Pilgrim'. 7 minuten lang, dus daar ga ik eens goed voor zitten.
Ook weer een typisch Uriah Heep nummer, mooie opbouw. Piano in het begin meer bepalend dan het hammond orgel, maar die typische sound uit duizenden herkenbaar blijft overheersend.
Zoals ik wel verwacht had is het een episch nummer met bepaalde wendingen, precies wat je mag verwachten uit de wat stevigere prog/hard rock muziek anno 1973. Ook een mooie gitaarsolo in het middengedeelte en David Byron zoekt qua hoogte wel zijn grenzen op. 'Pilgrim' is zonder meer één van de hoogtepunten van dit album. Enkel het einde valt me wat tegen, zo'n fading out einde, lijkt me altijd of ze onderling niet uitkwamen om een echt eindpunt te zetten.
Een prima album, qua kwaliteit ook redelijk egaal, geen echte tegenvallers. Voor mij een toch onbekend album op een paar nummers na, ik zal deze zonder meer nog vaker op mijn draaitafel leggen.

Laatst weer eens gedraaid. Sweet freedom bevat alles wat me aanspreekt in Uriah Heep. MIsschien is het wel m'n favoriet, tegenwoordig.

Meeste raakt me niet zo, het lijkt vaak op eerdere (of latere) Uriah Heep nummers. Slotnummer 'Pilgrim' is het enige nummer dat ik echt heel goed vind, Denk dat de uitbundige zang en keyboard daar mee te maken hebben.