Uriah Heep - Sweet Freedom (1973)

Een favoriet UH album van me. Met het gigantische "Stealer", "Sweet freedom", "Seven stars" en "Pilgrim". Ik heb ook de expanded re-master, waar naast album take-outs, ook lange versies op staan van "Seven stars" (totaal andere versie) en "Pilgrim".

Niet slecht, maar ook geen uitschieter. Seven Stars is wel briljant.

Drie nummers is veuls te weinig voor een stem, maar commentaar leveren kan altijd.
Ik ben niet zo kapot van de klassieker Stealin'. Eigenlijk is het een misdaad tegen de menselijkheid om basvirtuoos Thain zo lang die monotone deun te laten spelen. Twee keer noot voor noot dezelfde gitaarsolo, hoe leuk ook, ergert mij ook enigszins.
Seven Stars is typisch UH humor. Wat kan David Byron leuk het alfabet opzeggen. Alleen al daarom moet elke fan het kennen. De twee versies verschillen niet zoveel; de lange mist twee keer een orgeldeuntje maar heeft een grappig intro en geen fade-out.
Pilgrim zou een klassieker moeten zijn, in één adem genoemd met July Morning, Gypsy, The Wizard enzovoort. Als Black Sabbath de uitvinder van de heavy metal is, dan is Pilgrim de eerste doom-metal, black metal of gothic metal (weet ik veel hoe dat tegenwoordig allemaal heet). Hoe dan ook, Pilgrim doet in de verte denken aan War Pigs en ook enigszins aan Deep Purple's Fools. Hensley heeft zich zeker door BS laten inspireren. Het nummer bestaat uit drie delen. Het eerste en het laatste deel hebben beide een loodzware, geweldige en verschillende riff. De solo's (tweede deel) behoren tot het beste dat Hensley en Box geleverd hebben.
De typische UH-ingrediënten versterken het duistere gevoel alleen maar, ook de spaarzame koortjes in het eerste deel en het jengelende orgel van Hensley. David Byron kan werkelijk alle genres zingen, wat hij hier presteert stelt Osbourne en Gillan in de schaduw. De noten komen vanuit zijn tenen. Zelfs de tekst, waar ik anders nooit veel aandacht aan besteed, is memorabel.

I only knew I had to win
And build a world where I was king

Wie beseft, dat David Byron slechts drie jaar laten het contact met de werkelijkheid begon te verliezen griezelt van deze (profetische?) regels.
De Duisternis komt niet in de vorm van Voldemort's dooddoeners of Sauron's legerscharen - deze kruipt vanuit de diepste krochten in de menselijke geest omhoog.
Ook hier prefereer ik de extended version.

Ben het helemaal met je eens

Eigenlijk is Pilgrim de laatste UH epic

Ik heb deze week Seasong (Live in Detroit) gedownload. Geen idee uit welk jaar, of het UH is of Rough Diamond, maar het is wel een epic.

Nou dit is best een aardag album hoor voor mij dan.

Pilgrim, seven stars, if i had the time, sweet freedom, stealin in de lange uitvoering.
De single was nog geen 3 minuten.

Als laatste - dwz met David Byron - ken ik nu ook dit album volledig. Het bevat ijzersterk materiaal; behalve Pilgrim en Seven Stars is ook het gedragen Sweet Freedom top, zij het geen absolute top. Daarvoor mist het net een sprankje originaliteit. Niettemin uiterst genietbaar, met mooi tegenspel van Gary Thain (wat was die man toch goed) in aanvulling op de zang van David Byron.
De doorsnee rockers Dreamer en One Day en ook de ballad If I had the time zijn als compositie clichématig met veel herhalingen. Ze zijn niet direct slecht, maar worden slechts door Thain van saaiheid gered.
Blijft over Circus. Dat heb ik nu een keer of tien gehoord en ik weet niet wat te denken. Het is gebaseerd op een heel fijn riedeltje op de akoestische gitaar. Dit wordt gecombineerd met subtiel percussiewerk (geen drumstel) dat aan tropische eilanden doet denken. Byron's zang is fenomenaal - niet in de zin van overweldigend, indrukwekkend, maar juist terughoudend, met alle accenten op precies de goede plaats. Tussen Seven Stars en Pilgrim is Circus in essentie een niemendalletje - maar hoe wonderschoon voor wie het horen wil!
Het gehele album bevat toch net teveel middelmaat op 4 sterren te rechtvaardigen.

Hoeveel keer heb ik al geschreven dat de discografie van UH een zootje is geworden? Voor de twee livetracks - zie Live at Shepperton, die dus niet meer te verkrijgen is.
Van Seven Stars ken ik nu drie versies: 3 min+, 5 min+ en 7 min +. Vermijd de laatste, het bevat alleen maar twee minuten extra herhalingen.
De korte versie van Pilgrim is onbevredigend door de snelle fade out. De lange is onbevredigend omdat de heren geen zin hadden een behoorlijk arrangement a la Circle of Hands of een goede solo te bedenken aan het eind; dit doet een beetje afbreuk aan een verder uitstekende compositie (zie boven). Sunshine is tamelijk oninteressant. De demo van If I had the Time heeft een heel ander arrangement dan de uiteindelijke versie. Dat is dus met Seven Stars de enige werkelijk zinvolle bonus. Alleen is het een zwak, saai nummer. Ik krijg nog eens sympathie voor de puristen, die alles wat naar bonus riekt strafbaar zouden willen stellen (spot en zelfspot, voor hen die dat nog niet hadden begrepen).

Hoe dan ook, Sweet Freedom is de tweede gemiste kans op eeuwige roem middels een legendarisch album. Laten we een gedachtenexperiment doen.
1. We vervangen One Day door When Evening comes, deze keer gezongen door Byron met een fijn duet van Hensley en Box aan het eind.
2. We vervangen If I had the Time door Cold Autumn Sunday.
3. We sturen Hensley en Box opnieuw de studio (het Franse kasteel) in om een fatsoenlijk eind te breien aan Pilgrim.

Tel voor iedere stap een halve ster erbij en enig rekenwerk levert de conclusie op: dit is een gemiste klassieker.

Sweet Freedom (de titel verwijst naar de overstap naar major Warner) is een wat meer aardse plaat in vergelijking met The Magician's Birthday en Demons and Wizards.

Stealin' zal nog 35 jaar lang worden gespeeld op de radio en door de band zelf.

Deze plaat kent weer een aantal experimenten in songwriting; het folky Circus (dat recent ook weer aan de liveset is toegevoegd) en het funky Dreamer (met twingitaar van de heren Box en Hensley).

Sweet Freedom is een orgel-gedreven song in het verlengde van Circle of Hands, bijna hymn-achtig.

Met name David Byron is zeer sterk op deze plaat, Pilgrim, One Day en het grappige Seven Stars zijn adembenemend goed gezongen.

De plaat is tot bloedens toe gere-released, de laatste versie kent 14 tracks, waaronder een langere (meer consistente) versie van Pilgrim en een balchelijk lange versie van Seven Stars (5.31 maar zelfs 7.03).

De demoversie van If I Had the Time is aardig om te horen, daar deze begeleid wordt door piano ipv de moog op het origineel, wat het wat puurder maakt.

Een liverversie van Stealin' en Sweet Freedom haddern we niet echt nodig.

Die 7:03 versie van Seven Stars is inderdaad idioot lang. De extra tijd bestaat alleen maar uit herhalingen. Die van 5:31 vind ik erg leuk, vooral door het intro.

Het drong een tijdje geleden tot mij door dat UH met het liedje Sweet Freedom in iets meer dan 6 minuten meer bereikt dan Yes met Topographic Oceans in ongeveer 80 minuten.

Mij te lang gerekt dat Sweet Freedom. Zo te zien heeft de tegenvallende a-kant na 3 nummers een afgeronde speelduur van 11:30, dus moest dat laatste nummer maar ruim in de 6 minuten lopen om de 18 minuten te halen. ( Yes - Tales from Topografic Oceans is ook meer dan lang genoeg.)
Maar goed, de betere nummers komen naar mijn smaak op de b-kant met Seven Stars, Circus en Pilgrim.

Kant 2 is fenomenaal... If I Had the Time, Pilgrim en het wonderschone Circus... geweldig...

Alleen valt Seven Stars een beetje tegen....

Susnshine (b-kantje) had ik ook liever gewoon op de plaat gezien....

Lijkt mij dat de Sanctuary uitgave "Easy Livin' the Singles A's & B's" wel de moeite waard is, voor wie niet of nauwelijks aan de remasters is begonnen. De LP's zijn me op CD bekend van de Castle uitgaven, of verspreid over compilaties. Toch blijft die binnenhoes van Sweet Freedom geweldig,
net als met Live. Heb overigens na het vertrek van Goalby alleen Different World in de collectie.
Volgend jaar maar eens mee verder; Uriah Heep blijf je wel draaien.

nr 2-4-5-6-8 fenomenaal

Lekkere Heep plaat. Seven Stars is heerlijk

Vindt niemand Circus leuk? Ik vind het zo lekker kort folk-rock liedje. Unicum in de Uriah Heep-catalogus.

goede plaat en lekker veel hammond/toetsen..heb nooit begrepen waarom die koortjes in stealin nu zo vals moesten zijn..weet iemand dat?
verder is stealin wel een lekker nummer..vooral sweet freedom is lekker met die toetsen..erg goede sound/sfeer in dat nummer

Ik ben wel blij met deze opmerking!!

Heel goed album, dus met het fantastische "Stealin'" Helaas staat op mijn versie ook de ge-edited singleversie. Laat niet veel over van de originele albumversie.

If I had the time is ook van een hemelse schoonheid en doet me een beetje denken aan het nummer Firefly. deze 2 nummers geven me een Lekker zweverig gevoel.

Circus is weer een andere kant van Urahheep en dat pakt ook goed uit.

Pilgrim daar is al genoeg over gezegd. Fantastisch nummer en Uriah Heep op zijn best

Het enigste nummer waar ik moeite mee heb is One day

Het sterkste punt van dit album is dat er veel afwisseling in zit. Daarom vindt ik de trackvolgorde op dit album erg goed gekozen. Uriah Heep verdient een dik compliment hoe er met dit album is omgegaan

Hoe kom je daar nou bij? Ik vind het fantastisch. Het akoestische hoofdthema is wonderschoon. Het slagwerk is essentieel en bepaalt de sfeer, die mij aan de rustgevende tuin van een gekkengesticht doet denken. De zang van Byron is zoals vrijwel altijd precies wat het moet zijn - juist gespeend van alle drama, met een minimum aan emotie. Het duurt geen seconde langer dan strikt noodzakelijk. Eén van Heeps sterke punten was dat ze de structuur (vorm) zo goed wisten aan te passen aan wat het nummer vereiste. Hier hebben we AABBA, met ook nog eens minieme variaties.
De liversie uit 2001 is ook wel goed; Ian Anderson's fluit past er erg goed bij. Maar Bernie Shaw heeft het niet helemaal begrepen en laat zich teveel gaan (en wat moeten die vrouwenkoortjes erbij?!).

Een Heep album dat dicht tegen de 4.0 aanzit, maar toch net niet. One day & If I had the time zijn de tracks die het gemiddelde naar beneden trekken. Toch een solide Heep album.

ja, een heel solide album. En jonge, wat een tekst: " I done the rancher's daughter and I sure did hurt his pride."...jaja dat waren pas tijden. Maar een geweldig album, met veel energie gemaakt.

Sweet Freedom, het zesde studioalbum van Uriah Heep.

Een mooie opvolger van The Magician’s Birthday. Het album begint al goed met opener Dreamer. Daarna volgt het bekendste nummer van de plaat, Stealin’, met een aanstekelijk refrein.

One Day is een doorsnee rocknummer, wel goed gezongen door David Byron. Daarna volgt het titelnummer Sweet Freedom, één van de hoogtepunten op dit album voor mij.

Na het titelnummer volgt If I Had the Time, een wat meer “zweverig’ nummer waarbij duidelijk hoorbaar meer toetsen gebruikt zijn. Seven Stars is een leuk rocknummer maar niet erg memorabel. Circus is een soort folkrock nummer, rustig maar mooi, wederom goed gezongen door David Byron.

Met Pilgrim sluit het album in alle schoonheid af, een episch progrocknummer, een wat vergeten Uriah Heep klassieker, meteen ook het beste nummer van de plaat. Het bonusnummer Sunshine op mijn cd is ook nog een mooie toevoeging.

Ik vind dit een van de beste albums van Uriah Heep. Eigenlijk staan er helemaal geen slechte nummers op deze plaat. Pilgrim is een mooie, epische afsluiter.

Deze plaat is voor mij een echte Heep-plaat. Ik vind deze met gemak even goed als Demons and Wizards en velen malen beter dan het hier op volgende Wonderworld. Voor veel mensen denk ik ook de laatste Heep-plaat van betekenis.

Helaas staat hier wel Seven Stars op, één van de nummers van Heep die maar niks vind (al schijnt de band het wel belangrijk te vinden minstens één nummer met een shuffle op elke plaat te hebben). Maar deze plaat kent ook een aantal erg bijzondere songs zoals Circus (akoestisch en met een folk-feel).

Verder hebben alle songs op deze plaat typische heep-elementen. One Day is een soort Traveller in Time, Sweet Freedom is een soort Circle in Hands, etc.

De allerbekendste song van deze plaat is Stealin'. Een song die Bernie Shaw met veel enthousiasme live zingt. Mijn favoriete song op deze plaat is If I Had the Time, een mooi, melancholisch nummer met een wat quasi-filosofisch karakter.

Opmerkelijk is ook de wat grotere schrijvers-rol voor de overige Heepsters, waar met name Gary Thain toch nog drie nummers mee schrijft en dat zijn ook nog eens lekkere songs ook: het funky Dreamer, het grootse One Day en het folky Circus.

Tip: koop deze gewoon als mooie gatefold-lp, dan heb je ook de teksten om mee te zingen en wat leuk artwork en de mooie hoofden van de bandleden als middenpagina.

Sweet Freedom is volgens mij niet de laatste Heep-plaat van betekenis. Ik vind dat Return to Fantasy ook in dit rijtje thuis hoort.. Op dat album is Gary Thain vervangen door John Wetton.

Persoonlijk vind ik het epische Pilgrim het beste nummer van deze plaat, hoewel sommigen dat beschouwen als te bombastisch.

Daarom zei ik: voor veel mensen...

Ik vind alles t/m Abominog/Head First en vanaf Sea of Light erg fijn.

Maar er zijn mensen die vaak alleen de klassiekers echt leuk vinden. Prima hoor. En die mensen zie ik vaak afhaken na Sweet Freedom. Misschien vergis ik me en is dat pas na Return to Fantasy.

Ik ken in ieder niemand die dolgraag op High & Mighty helemaal uit zn dak gaat.

Ik kan me ook vergissen.
Return to Fantasy was het laatste album dat ik indertijd (meteen na verschijning) heb gekocht. Dan ga ik er wellicht van uit dat dit ook geldt voor andere fans.

Heeft niks met vergissen te maken toch?
Sommige mensen haken wat sneller af, wanneer een plaat tegenvalt, en sommigen blijven stug doorkopen, tot er weer een echt knaller verschijnt.

Omdat ik alles wel okay vind, vind ik het soms moeilijk te begrijpen of bevatten wat de publieke opinie is. Dan is een plaat volgens velen slecht, en dan vind ik dat niet.

Zo vind ik Firefly een erg fijne plaat, maar over het algemeen wordt die plaat als middelmatig weggezet. Ik begrijp vaak van mensen dat Sweet Freedom of misschien wel Live 1973 als laatste goede plaat wordt gezien.

Return to Fantasy vind ik zelf onevenwichtig. Terwijl het titelnummer echt fenomenaal is.

Heb de CD besteld met bonustracks. Ben zeer benieuwd naar die extended versions van Seven Stars en Pilgrim, met op de koop toe andere leuke extra's. Dat gaat dan de derde keer worden dat ik Sweet Freedom aanschaf, eerder als kraakplaat en een 1e CD-uitgave van Castle. Vind het over het algemeen een album dat zich (net) niet met het beste werk kan meten, maar zeker niet tot de minderen behoort. Opent wat chaotisch met Dreamer dat gekenmerkt wordt door een overvloed aan gitaarsolo's; dat zou niet vaak voorkomen bij Heep. Met Stealin' had men andermaal een (hit)single en One Day is erg melodieus. Titelnummer is wat te repeterend in het refrein. If I Had the Time heeft altijd wel iets spannends, mystieks, maar eindigt met een gevoel dat er iets mist en dat er meer in had gezeten. Seven Stars is een prima stevige rocker, Circus een kort rustpunt en Pilgrim het meest progressieve stuk. Dacht dat bijna iedereen op Sweet Freedom wel aan iets meegeschreven had en dat Ken Hensley iets minder (alleen) voor zijn rekening nam dan gebruikelijk.