Uriah Heep - Wonderworld (1974)

Wonderworld, het zevende studioalbum van Uriah Heep.

De plaat start met het titelnummer ‘Wonderworld’ dat een geweldige intro heeft maar al snel naar een soort Uriah Heep powerballad veranderd, klinkt niet verkeerd. Daarna volgt ‘Suicidal Man’, een sneller hardrocknummer wat één van de hoogtepunten van de plaat blijkt te zijn. ‘The Shadow and the Wind’ klinkt, zoals hierboven al werd geschreven, wat als Queen, vooral de vocalen op het einde van het nummer en de opbouw in het begin van het nummer.

‘So Tired’ is een snel hardrock/ rock ‘n’ roll nummer met leuk gitaarwerk. ‘The Easy Road’ is een georkestreerde ballad dat wel mooi gezongen is door David Byron. Bij ‘Something Or Nothing’ heb ik hetzelfde gevoel als bij So Tired, hoewel deze track wat korter is.

‘I Won’t Mind’ opent instrumentaal sterk met zowel het basloopje als het gitaarwerk, doorheen het nummer is het gitaarwerk top, toch klinkt het iets te langdradig naar mijn gevoel. ‘We Got We’ is wat een vreemde eend in de bijt, het klinkt funky maar de opbouw van het nummer klinkt vreemd. Afsluiter ‘Dreams’ bevat wat eigenaardige keyboard momenten maar is een goede afsluiter, ook Byron klinkt wederom goed.

Op de remaster krijg je er ook nog de bonusnummers ‘What Can I Do’, een goede rocksong, het matige ‘Love, Hate and Fear’ en het akoestische ‘Stones Throw erbij.

De meeste nummers zijn geschreven door toetsenist Ken Hensley, soms samen met andere bandleden. Het is geen verkeerd album maar haalt het niveau niet meer van de eerste zes studioalbums.

Misschien bedoel je de toetsen in het algemeen. Het titelnummer gebruikt synthesizers, I won't Mind heeft voornamelijk twee gitaren en Dreams heeft weer synths.
Nou zal ik niet beweren dat Hensley een groots toetsenist is (heeft hij zelf ook nooit gedaan), maar ik vind zijn gebruik van synths verreweg te preferen boven die van Jon Lord (behalve als de laatste op het podium staat - dat is wat anders).

Het album Wonderworld is wat afwisselender dan de voorgaande platen. Er staan zoals gebruikelijk weer enkele stevige rocknummers op de plaat, zoals Sonething or Nothing, Suicidal Man en So Tired. De titeltrack is een powerrock nummer. The Easy Road is een gevoelig, melodieus nummer dat begeleid wordt door een strijkorkest. I won't Mind is een bluesnummer met stevige gitaarsolo's.

Wonderworld gaat altijd door als een mindere plaat van Heep, terwijl ik hem eigenlijk beter vind dan Return to Fantasy.

Wonderworld is iets minder catchy en is redelijk hardrock-gericht en kent niet veel folk- en progrock momenten, maar als hardrockplaat werkt het uitstekend.

Misschien hadden de gitaren iets harder in de mix gemogen, maar het drumwerk staat in elk geval wel vol in de mix, net als de dikke baspartijen van Thain.

Shadow and the Wind klinkt een beetje als een Southern Rock-song maar het lala-gedeelte maakt het wat melig. Het zit ingeklemd tussen twee ontzettend gave rocksongs Suicidal Man en So Tired.

Kant B is zelfs nog wat beter met flink wat ruimte voor het scheurende slidegitaarspel van Hensley, naast de gitaarsolo's van Box. Afsluiter Dreams is trouwens al een beetje een voorproefje van Return to Fantasy met dat spacey synthesizertje.

Voor liefhebbers van deze periode van Heep is er trouwens een gave liveplaat: Live at Shepperton '74.

'Wonderworld'...... of is het 'Blunderworld'?
Tja.. ik vind het een zeer wisselvallig / matig album. Hoogtepunten staan hier niet op wat mij betreft (behalve dan misschien de ballad 'The Easy Road'). De productie is ook erg 'donker'... er zit geen vuur meer in.

Mij kan het in ieder geval niet bekoren en ik draai dit album dan ook zelden / nooit (na een paar nummers zet ik dan liever iets anders op).

Wat ik wel nog wil aantekenen is dat ik het nummer 'Stones Throw' wel erg lekker vind klinken. Dit is een luchtig uptempo nummertje met een countrysausje erover. Echter staat dit nummer dan weer niet op de plaat.... (dit nummer is een extra track die voor het eerst is verschenen op 'Time of Revelation: 25 Years on' in 1996).

Conclusie: Uriah Heep is op deze lp behoorlijk de weg kwijt.

Nou nou , erg negatief.
Ik vind het wel een fijne plaat en vooral de gitaren komen goed uit de verf..qua top 10...zeker tussen 5 - 10

De term 'Blunderworld' meen ik ooit eens in de hardrock & heavy metal encyclopedie van Aardschok te hebben gelezen. Erg wisselvallig album met The Shadows and the Wind als nietszeggend dieptepunt in hun oeuvre en de laatste twee tracks hebben mij ook nooit gesmaakt. I Won't Mind vind ik daarentegen best wel vet, zo met die heavy gitaren in een slepend blues getint nummer. Suicidal Man is zo ongeveer het prijsnummer wat ook 'donker' hoort te klinken. In So Tired mis ik ook een beetje 'vuur', beetje mat uitgevoerd. The Easy Road een glazuur brekende ballad en Something or Nothing een prima single. Titelnummer niet per se een klassieker an sich. Uriah Heep heeft wel sterker materiaal geleverd.

Deze plaat veegt in elk geval de vloer aan met High and Mighty.

Ik denk dat menig Heep-luisteraar nogal teleurgesteld is na de fantastische voorgangers. In elk geval vind ik deze plaat wel wat evenwichtiger dan Return to Fantasy, al heeft die weer meer uitschieters naar boven.

Wonderworld irriteert in elk geval nergens en kan wat dat betreft gemakkelijk van begin tot eind afgeluisterd worden. Een 3,3 (omgerekend een 6,5) vind ik dan ook een juist eindcijfer.

De Aardschok schiet wel eens vaker door naar het extreem negatieve. Volgens mij kreeg Crusader van Saxon een 1 omdat het tegenviel.

Daar staat mij ook wat van bij dat Innocence Is No Excuse 7 punten hoger scoorde dan Crusader.
Naar aanleiding van Crusader had de recensent Saxon van zijn lijst met heavy bands geschrapt oid.

High and Mighty vind ik ook niet een bijster sterk UH-album overigens. Dan is Wonderworld idd. beter en vind ik het daar tussenin zittende Return to Fantasy nog het beste.