Uriah Heep - Wonderworld (1974)

ondergewaardeerd dit album
vaaaak luisteren dan word deze 1 van de beteren

Een wat tegenvallend album van UH, met een donkere sfeer en ook een donkere productie. Op vinyl en CD in bezit.

De opener Wonderworld is nog zo'n verrassend, eigenaardig Uriah Heep nummer. Het instrumentale intro met een fraaie baslijn van Thain belooft een spetterende uitbarsting. Dus volgt een ingehouden, gedragen liedje, dat volkomen afwijkt van het normale couplet-refrein schema. Heel fraai, vooral ook de synthesizer van Hensley..
Toen ik Suicidal Man voor het eerst hoorde vroeg ik me af: waarom bedenk ik nou nooit zoiets? Niet één, maar twee geweldige riffs. Een andere band zou deze gebruiken voor twee nummers van vier tot vijf minuten, UH stopt ze in eentje van zo'n 3½.. Suicidal Man barst bijna uit elkaar van de ideeën.
Het afsluitende Dreams - ik heb het over de extended version, die ik mooier vind - is precies omgekeerd. Het thema is het simpele doekedoekedoeke, dat we ook van Stealin' kennen. De melodie is tamelijk stereotype, niettemin onweerstaanbaar. De drie instrumentale gedeelten zijn echter heel mooi en veroorzaken onmiskenbaar melancholie bij de luisteraar.
Het laatste album met Gary Thain.

Ze maakten dan nog een redelijk goede Return to Fantasy maar dan was het met hun zo'n beetje afgelopen. Jammer.....

Dit is ook aardig album van ze en ook ik vind de extended versie mooier van dreams.
Verder ook een redelijk aantal mooie nummers zoals, wonderworld, the shadow and the wind, dreams, the easy road.

Hier kwamen toch 2 kleine hitjes van af dacht ik.

Een paar nummers hebben hun weg gevonden naar Live at Shepperton 1974. Aan de tijdsduur te zien is er weinig verschil. So tired is een lekkere rock'n'roller, The easy Road een fijne maar niet zoete ballad. Something or Nothing staat in de traditie van Look at Yourself, Easy Livin', Spider Woman en Return to Fantasy. Weinig origineel dus. Op I won't mind krijgt UH de blues en ook dat gaat de groep prima af.
Hoewel ik nog niet alles ken staat er toch aardig wat fraais op dit album, hoewel nergens van het niveau van Demons and Wizards. Ook bevat het geen klassiekers zoals andere albums. Voorlopig 3,5 sterren, in afwachting van The Shadow and the Wind en We got we.

De 3,5 sterren blijven. The Shadow and the Wind heeft de zachtste intro ooit en bevat ook koorwerk a la Bohemian Rhapsody. De vele herhalingen doen echter afbreuk. We got we laat UH funk spelen; aardig, maar niet opzienbarend. Dat Thain een geweldige bassist was wisten we al; daar hebben we geen rare uitstapjes voor nodig.

Het is zééér spijtig, maar ik moet alsnog een punt aftrekken. So Tired en Something or Nothing klinken veel te tam voor de stevige rock'n'roll die ze proberen te zijn. Op Live at Shepperton, ondanks de beroerde geluidskwaliteit aldaar, komen ze veel beter tot hun recht. The Easy Road heeft sfeer gekregen middels violen en zelfs een fluit op de achtergrond. Dat deugt helemaal niet, een kale goed gezongen versie zoals live geeft een gevoel van intimiteit. Maar I won't mind deugt wel.

Prima album. Maar... op de heruitgave van Castle Communications doet bonustrack 'The Easy Road (Live)' zo rond de 2.00 een beetje gek. Aan mijn teller te zien slaat ie niet over, dus vraag ik me af... wat is er gebeurd? Is er per ongeluk iets gewist of zo?

Ik weet het niet, ik heb de Expanded deLuxe illegaal gedownload. The easy road (live) staat wel vermeld op de officiële website.
Wat ik inmiddels wel weet is dit. De live-uitvoeringen zijn alletwee of alledrie afkomstig van Live at Shepperton 1974. Wellicht is dat ook het geval met Stealing en Sweet Freedom op het gelijknamige album. Dat moet ik nog controleren. Uriah Heep doet dus weer eens flink aan overbodige schijfvulling.
Naar mijn mening is alleen de extended version van Dreams een nuttige aanvulling.

Op 'Return To Fantasy' staat bijna alles dubbel.

Heb deze op een bandje, dus ik heb 'm weer eens op m'n werk opgezet. Blijft een hele knappe plaat met wat verrassende ideeën.

lekker heep album met de nadruk op het gitaar werk van Box.
Staan een aantal sterke nummer op en ook de zang is nog steeds erg sterk.
hoewel te koortjes in suicidal man blijven irriteren... dat dat niet als vals hebben aangemerkt.. het nummer is wel sterk
wel goed; oa. the shadow and the wind en i won't mind, dreams

Toch nog vrij snel van gedachten veranderd!

Een van de weinige echte Heepfans, zal ik zijn.
Ik heb deze gewoon nog op elpee en nadieniedere keer de geremasterde versie gekocht.

Nu eentje uit 2004, met 15 tracks, zoals hierboven aangegeven.

Wonderworld is een donkere, zwaarmoedige laat in het verlengde van Sweet Freedom.
Hier staat geen enkele slecht song op, helaas ook geen echte uitschieter.

Daarentegen zijn de opener Wonderworld, de songs Suicidal Man en Something or Nothing en de de ballad Easy Road (met orkestratie) wel heel sterke songs.

I Won't Mind is een lekkere slome song met twin-gitaar.
Wat mensen weleens vergeten is, dat Hensley ook een uitstekend gitarist is.

Ik denk niet dat ik een echte Heepfan ben, maar ik heb in ieder geval één album van ze in mijn top-10!

Ik vind dit echt een superalbum.
Alleen je moet het wel leren en er de tijd voor nemen, eerder dan dat wordt ie echt niet mooi.

Met behulp van enige hogere rekenkunde ben ik tot de conclusie gekomen dat 2,5 ster toch iets te weinig is. Tenslotte kan ik de helft van het album - tracks 1, 2, 7 en 13 - toch prima waarderen.

Amper 10 maanden na "Sweet Freedom" wordt "Wonderworld" op de markt gegooid.
Hun 7de studio album in 4 jaar tijd, kwantiteit ipv kwaliteit en dat is voor het eerst echt goed te merken.
De strijd om de macht tussen David Byron en Ken Hensley doet ook al geen goed zo valt te lezen in het boekje en de verslavingen van tenminste 3 bandleden beginnen ook hun tol te eisen.

Gelukkig begint de plaat met het machtig mooie titelnummer en het gedreven afwisselende "Suicidal Man".
Helaas qua nivo een vrije val met een stuitend simpele ritmesectie in "The Shadow and the Wind" met veel Lalala gezang, een aanfluiting dit.
Wat volgt is het snelle rock 'n' roll achtige "So Tired" een nogal nietszeggend 13 in een dozijn nummer.
Een zwaar aangezette ballad, heel mooi en wat jammer dat "The Easy Road" zo kort duurt.

Weer snelle rock 'n' roll in "Something Or Nothing", je mist er niets aan.
Gelukkig volgt het aparte "I Won't Mind" waarin gitarist Mick Box zich eens lekker mag uitleven.
Hij soleert zo'n beetje het gehele nummer door, het feit dat het geen topgitarist is stoort niet want in al zijn beperkingen haalt hij het maximale uit zichzelf.
De muziek in "We Got We" is al net zo vreemd als de songtitel, verschillende stukjes achter elkaar geplakt zonder samenhang zo klinkt het.
"Dreams" lijkt meer op een voordracht met muzikale begeleiding en bevat nogal irritante keyboard geluidjes en een instrumentaal eind wat als een nachtkaars uitgaat.

Vooral dit album is een voorbeeld dat niet alles uit de David Byron jaren goed was, ik vindt het hun minste uit die periode.
Van de bonustracks is het ingetogen akoustische "Stones Trow" zowaar wel aardig en de live- versie van "I Won't Mind".

Dit zou de laatste LP zijn waarop bassist Gary Thain te horen was.
Kort na het verschijnen hiervan werd hij uit de groep gezet vanwege het niet meer functioneren door zijn heroineverslaving en overleed eind 1975 aan een overdosis.

Zoals Byron in de aankondiging vertelt is de solo in het midden van Hensley.
Muv Dreams ben ik het wel met je eens, maar ik vind het opmerkelijk dat So Tired, The easy Road en Something or Nothing live veel beter klinken - als je de matige geluidskwaliteit kunt verdragen. Zie de bonus-CD van Live 1973.


Acht, als je Hensley's eerste soloplaat ook meerekent; daaraan deden Kerslake en Thain ook mee.
Tussen Demons and Wizards en The Magician's Birthday zat maar 6 maanden.

De plaat opent meteen met de sterkste tracks, Wonderworld en Suicidal Man. Shadows and the Wind is maar een flutnummer. So Tired mist wat pit, vandaar mischien die titel, maar toch een leuke rocker om de tijd mee door te komen. The Easy Road wordt kort gehouden, gelukkig want anders werd het me te zoet, nu is het goed te verdragen. Something or Nothing is weer een leuke rocker en I Won't Mind een bescheiden hoogtepunt. We Got We is een afknapper en over Dreams ben ik nog steeds niet uit. Heb dit album net wat liever dan voorganger Sweet Freedom.

weet iemand waarom men die koortjes in suicidal man niet wat zuiverder hebben ingezongen?
ik ben echt wel fan van UH maar dit is echt vals..jammer..wel lekkere cd

Best lekker album (had wel wat steviger gemogen) Het nummer Dreams vind ik wel erg lekker behoorlijke 'spacy' voot UH begrippen vind ik

Ja. Het is van belang omdat de complexe overdubde zang (de lalala's aan het eind) ene Freddy Mercury en zijn band zouden inspireren tot Bohemian's Rhapsody en The Prophet's Song. Het is dan ook duidelijk dat UH er veel en veel meer van had kunnen maken.

Suicidal Man klinkt als een goede Black Sabbath track. Mag ik deze aanmerken als een Heep klassieker? Verder zijn het vooral de rock nummers die me aanspreken. De ballads halen het niveau wat naar beneden.

Niet het beste album van UH, maar ook niet de slechtste.
Ik vind het nummer Something or nothing een klassieker van UH.

Ik heb ooit ergens gelezen dat ze dit album inspiratiloos hebben opgenomen, en dat er "de rek" een beetje uit was... maar: ik vind dit echt een goed album. Echt zwakke nummers zijn er niet.

Ik mis de mening van Ozric.....

Dit vind ik juist wel een leuk nummer. Misschien is het iets te vrolijk op het eind. Is wel eens nodig in deze trieste tijden.

Nog een best aardig, maar verder weinig memorabel UH album. De hammond heeft naar mijn mening wel erg veel de overhand, waardoor de rest regelmatig naar de achtergrond wegzakt.