Uriah Heep - Wonderworld (1974)

Amper 10 maanden na "Sweet Freedom" wordt "Wonderworld" op de markt gegooid.
Hun 7de studio album in 4 jaar tijd, kwantiteit ipv kwaliteit en dat is voor het eerst echt goed te merken.
De strijd om de macht tussen David Byron en Ken Hensley doet ook al geen goed zo valt te lezen in het boekje en de verslavingen van tenminste 3 bandleden beginnen ook hun tol te eisen.

Gelukkig begint de plaat met het machtig mooie titelnummer en het gedreven afwisselende "Suicidal Man".
Helaas qua nivo een vrije val met een stuitend simpele ritmesectie in "The Shadow and the Wind" met veel Lalala gezang, een aanfluiting dit.
Wat volgt is het snelle rock 'n' roll achtige "So Tired" een nogal nietszeggend 13 in een dozijn nummer.
Een zwaar aangezette ballad, heel mooi en wat jammer dat "The Easy Road" zo kort duurt.

Weer snelle rock 'n' roll in "Something Or Nothing", je mist er niets aan.
Gelukkig volgt het aparte "I Won't Mind" waarin gitarist Mick Box zich eens lekker mag uitleven.
Hij soleert zo'n beetje het gehele nummer door, het feit dat het geen topgitarist is stoort niet want in al zijn beperkingen haalt hij het maximale uit zichzelf.
De muziek in "We Got We" is al net zo vreemd als de songtitel, verschillende stukjes achter elkaar geplakt zonder samenhang zo klinkt het.
"Dreams" lijkt meer op een voordracht met muzikale begeleiding en bevat nogal irritante keyboard geluidjes en een instrumentaal eind wat als een nachtkaars uitgaat.

Vooral dit album is een voorbeeld dat niet alles uit de David Byron jaren goed was, ik vindt het hun minste uit die periode.
Van de bonustracks is het ingetogen akoustische "Stones Trow" zowaar wel aardig en de live- versie van "I Won't Mind".

Dit zou de laatste LP zijn waarop bassist Gary Thain te horen was.
Kort na het verschijnen hiervan werd hij uit de groep gezet vanwege het niet meer functioneren door zijn heroineverslaving en overleed eind 1975 aan een overdosis.

'Wonderworld'...... of is het 'Blunderworld'?
Tja.. ik vind het een zeer wisselvallig / matig album. Hoogtepunten staan hier niet op wat mij betreft (behalve dan misschien de ballad 'The Easy Road'). De productie is ook erg 'donker'... er zit geen vuur meer in.

Mij kan het in ieder geval niet bekoren en ik draai dit album dan ook zelden / nooit (na een paar nummers zet ik dan liever iets anders op).

Wat ik wel nog wil aantekenen is dat ik het nummer 'Stones Throw' wel erg lekker vind klinken. Dit is een luchtig uptempo nummertje met een countrysausje erover. Echter staat dit nummer dan weer niet op de plaat.... (dit nummer is een extra track die voor het eerst is verschenen op 'Time of Revelation: 25 Years on' in 1996).

Conclusie: Uriah Heep is op deze lp behoorlijk de weg kwijt.