Uriah Heep - Return to Fantasy (1975)

Uriah Heep is een wat onderschatte band. Ze hebben heel wat rommel geproduceerd maar toen de band nog uit het kwartet Box/Henley/Byron/Kerslake bestond hebben ze een aantal goede albums gemaakt. Dit is volgens mij de laatste in deze bezetting. Wat mij betreft een 4.

Dit is de eerste met bassist John Wetton (King Crimson, UK, Asia etc). Bassist Gary Thain was toen net de groep uitgezet vanwege drugsproblemen. Met John Wetton is toen nog 'High and Mighty' gemaakt. Daarna is David Byron de groep uitgezet, maar had UH ook zijn gezicht cq stem verloren.

Vooral tussen 70 en 75 een zeer onderschatte band.

Van de bezetting Box/Hensley/Byron/Kerslake/Wetton is deze inderdaad de beste.

Zo zie je maar weer: een mens is nooit te oud om te leren (en in mijn geval wel te lui om op de cd-hoes te kijken... )

Bedankt voor de toevoeging Flipper.

Aangezien je nog even 'jong' bent als ik, kunnen we nog heel wat leren.

Wetton was een goede vervanger voor Thain en bracht de groep duidelijk vooruit. De experimenten (Beautiful Dream, Prima Donna) zijn geslaagd. Your turn to remember en Why did you go trekken mijn tenen krom. Dus zoals altijd is ook dit album wisselvallig. Volgens mij is Return to Fantasy het laatste behoorlijke album. Heep had nooit High and mighty zelf moeten produceren. Daarna gingen ze ten onder aan onderlinge ruzies - Byron, Wetton en een paar jaar later ook Hensley eruit. Bovendien maakte Heep ook nog eens ruzie met producer Gerry Bron en met de platenmaatschappij.
Voor wie van mijn generatie (1963) is: in de laatste uitzending van Alfred Lagarde's Betonuur bracht ik Showdown op 2. Dit is één van de beste rocksongs die ik ken. De bas van Wetton is heerlijk en de anderen doen waar ze goed in zijn.

Een favoriet album van UH voor mij. "Return to fantasy" is een geweldige song (ook uitgebracht als single, maar daar was behoorlijk in geknipt), maar met nog meer hele sterke nummers. Ik heb de USA persing op vinyl, en die klinkt als een klok. Ook de expanded re-master op CD is hemels.

Wel verdween naar mate de jaren 70 vorderde de experimenteerdrift een beetje uit de muziek van UH ten faveure van meer recht-toe-recht-aan songs. De nummers werden radiovriendelijker, maar een aantal kende toch nog de UH-stevigheid. Dit was overigens het eerste album van UH waarmee ik in aanraking kwam. Kan me nog altijd boeien na 33 jaar! Alle jaren 70 albums van UH zijn overigens 2 keer geremasterd, waarbij remaster-lichting 2 van meerdere bonustracks is voorzien dan lichting 1! Kijk dus goed!

Hierna ben ik afgehaakt en van hun latere werk ken ik ook niets meer.
Redelijk album en niet meer dan dat.

Dit is een tikje overdreven - 5 vd 9. Van de demo's ken ik alleen Beautiful Dream; dat heeft een totaal ander arrangement.

Onderschat album, bovendien is het nummer "Return to Fantasy" het allerbeste ooit door Uriah Heep gemaakt.

Exit Gary Thain, in comes Wetton
Vers uit King Crimson, zorgt hij voor creatieve injectie omhoog.

De songs zijn compact, progressief en goed gepend.

Return to Fantasy is weer zo'n powerrocker met killerrifss op orgel en gitaar.

Why Did You Go is wellicht één van de mooiste ballads van de band (met BJ Cole op lapsteel).
A Beautiful Dream is een knaller van een progrocker.
Op deze plaat experimenteert Hensley duidelijk met meer kleurklanken dmv synths en piano.

Deze line up maakte ook High & Mighty.

Daar ben ik het voor de verandering grondig mee eens. Beautiful Dream duurt nog geen 5 minuten maar heeft de allure van een heuse epic a la July Morning.

een van de laatste die ok is.

Nieuwkomer en superbassist John Wetton schreef niet mee aan de songs en weer leverde Uriah Heep een zeer wisselvallige plaat af, echter de mindere nummers hierop zijn niet zo slecht als die op "Wonderworld".

Meteen maar met het hoogtepunt beginnen, "Return to Fantasy" is de laatste klassieker in de oude Uriah Heep stijl.
Gierende keyboards, een lekkere drive en mooie melodielijnen maken dit tot een geweldig nummer.
Het epische "Beautiful Dream" doet er nauwlijks voor onder, wat een geweldige vocale presatie van David Byron op het eind van dat nummer !
Een ander hoogtepunt is het instrumentale tussenstuk van "Devil's Daughter", complex en jazzy wat de drummer Lee Kerslake eigenlijk niet aankan.
Ook zeer goed is het ingetogen "A Year Or a Day", echter de rest is beduidend minder.

"Shady Lady" is opgebouwd rond een Status Quo-achtige riff met een bluesy gitaarsolo van Mick Box, op zich nog wel redelijk.
Het getoeter en de koortjes op "Prima Donna" maken me nerveus, klinkt mij te vrolijk.
Aangezien ik niet van echte bluesmuziek hou kan ik ook niets met "Your Turn to Remember", "Showdown" zit vol met goede ideeen maar is te gehaast uitgewerkt.
De ballad "Why Did You Go" is qua kitsch op het randje.

Wat zal vroeger kant 2 van de LP minder vaak gedraaid zijn dan kant 1, vermoed ik.

De B-kantjes "Shout It Out" en "The Time Wil Come" klinken ook zo, en van de demo-versies vind ik "Prima Donna" beter als het origineel.
Hierna mogen David Byron en John Wetton nog 1x schitteren op het zwaar onderschatte en betere "High and Mighty".

Deze plaat is echt een stap omhoog vergeleken met het nog wel prima Sweet Freedom en het iets mindere Wonderworld.

De plaat rockt lekker en de nummers zijn lekker compact.
De bijdrage van John Wetton is minimaal, wat me ook niet zoveel kan schelen, want de songwriters uit de band zijn toch Box, Byron en Hensley.

Byron is goed bij stem en Hensley zit niemand in de weg. Lee Kerslake doet goed zijn best en blijft toch één van mijn favoriete drummers.
En Mick Box doet ook lekker zijn best.

Erg lekkere plaat, op het randje van de progressieve rock.

Naast de titeltrack zijn Beautiful Dream en A Year Or a Day mijn favorieten. Prima Donna is helaas een afnapper. Van de overige tracks mag ik wel over Why Did You Go en Your Turn to Remember.
Buiten het middenstuk om vind ik Devil's Daughter niet meer dan leuk, dan gaat de voorkeur naar Showdown voor een lekkere rocker.

begint sterk met het titelnummer, dan 2 aardige rockers, dan het epische beautiful dream, dan volgen 2 erg zwakke nummers,showdown is van het kaliber shady lady, why did you go is geen draak van een nummer, gewoon een aardige ballad;a year or a day is niet zo goed als beautiful dream. niet één van hun betere platen, bevat dit album toch 2 van hun beste nummers.

Het titelnummer is een Heep klassieker. Niet elk Heep album heeft er één.

Een van de laatste toppers met David Byron in de gelederen met uiteraard het titelnummer als kopstuk

Aardig album ook ik krijg alleen kippenvel van het mierzoete nummer
Your turn to Remember.
Ik ben ook niet in tegenstelling tot de meesten kapot van het titelnummer.
Wat mij verrast is dat er shout it out niet genoemd wordt in de statistieken.
Dit vind ik samen met het andere bonusnummer the time will come lekkere nummers.

Halfje verhoogd. Blijft een bere album

mwah...ik vind dit toch een minder album van Uriah Heep, ze hadden natuurlijk wel een leuke hit met "return to fantasy", een beetje afgeleid van easy livin'. Maar er staan wel duidelijk wat mindere nummers op dit albu zaosl devli's daughter en beatiful dream. En dan de tekst in "why did you go"...nee, dat is niet alles...

Ik sinds gisteren ook (gevonden op de zolder van mijn vader) en ik kan het beamen. Er valt genoeg te genieten op deze plaat. Af en toe een beetje te rustig aan voor Uriah Heep-begrippen, maar ach.

Eerste kennismaking met John.

R.I.P

Het hoogtepunt van de band is definitief voorbij maar er wordt nog mooie muziek gemaakt. Op de a-kant klopt alles. Heerlijk geluid en mooie opbouw van nummers. De rest van het album is minder. Een nummer als Prima Donna stelt echt te weinig voor. Het slotnummer A Year or a Day is dan wel weer de moeite.

73/100

Na het tegenvallende Wonderworld komen de Hiepies hier weer met een goed album opdraven
Het titelnummer is een van de beste werken van deze band en Devil's Daughter, Beatiful Dream of Show Down mag ik ook graag beluisteren
Dit is de laatste CD die er voorlopig toedoet want hierna is het 25 jaar toch wel duidelijk minder
Met zanger Bernie Shaw is iedere scheet die is gelaten wel op een livealbum te vinden,vind ik de tijd met David Byron maar magertjes vertegenwoordigd
Waar ter promotie van dit album of het volgende met John Wetton alleraardigst livemateriaal is opgenomen zit ik er nou wel erg lang op te wachten (40 jaar) voordat het mijn cdplankje bereikt


70/100

Return to Fantasy, het achtste studioalbum van Uriah Heep.

Dit is het eerste album met John Wetton als bassist.

Het album opent met de schitterende titeltrack ‘Return to Fantasy’, dat Uriah Heep regelmatig nog live brengt. Het tweede nummer Shady Lady is een aanstekelijk rocknummer. Het derde nummer ‘Devil’s Daughter’ zit instrumentaal heel goed in elkaar, zeker het middenstuk. ‘Beautiful Dream’ opent met nogal space achtige keyboardgeluiden en mondt uit in een Uriah Heep episch nummer. Net als in het voorgaande nummer gebruikt de drummer wat gebruik van een cowbell drumgeluid, wat minder past doorheen het nummer. David Byron klinkt op dit nummer (Beautiful Dream) als een bezetene, de metalzanger King Diamond noemde Byron veelal één van zijn grootste invloeden, maar hierop is duidelijk vanwaar King Diamond zijn invloeden heeft gehaald.

‘Prima Donna’ is een vrolijker nummer met blaasinstrumenten en past niet echt met de sound van de overige nummers op deze plaat. Geen slecht nummer, maar iets te vrolijk naar mijn zin. Hierna volgt ‘Your Turn to Remember’ is een blues-achtiger nummer waarbij het refrein iets te veel herhaald wordt. Bij ‘Show Down’ herpakt het album zich en krijgen we opnieuw een energieker rocknummer voorgeschoteld. ‘Why Did You Go’ is een mooie Heep ballad met B. J. Cole op steelgitaar. Met ‘A Year or a Day’ sluit het album goed af.

De B-nummers ‘Shout It Out en ‘The Time Will Come’ zijn ook twee goede nummers, het eerstgenoemde nummer is zelfs één van de betere nummers op het album en had beter in plaats van ‘Prima Donna’ op de originele plaat terechtgekomen wat mij betreft.

Dit achtste album is de laatste klassieker van Uriah Heep in mijn oren (alsook de voorlaatste met David Byron als zanger). Prima opvolger van ‘Wonderworld’.

Het eerste wisselvallige album na een reeks sterke platen. Het titelnummer is wat mij betreft ongeëvenaard, misschien wel het beste nummer dat Heep ooit opnam. Maar daarna zakt het peil: Shady lady vind ik wat doorsnee, Devil's daughter is dan wel weer sterk vanwege dat middenstuk, Beautiful dream is wel erg druk, maar toch nog vrij sterk.

Op kant 2 zakt het helemaal in: die blazers werken echt niet in Prima donna. Your turn to remember vind ik dan wel weer een aardig bluesnummer, maar het versterkt het idee dat dit album nogal onsamenhangend is qua stijl. De daaropvolgende nummers kunnen er best mee door en A year or a day openbaart zich na meerdere beluisteringen als een fraaie afsluiter.

En het moet gezegd: de twee bonustracks op de CD-versie (B-kantjes van singles) zijn vrij sterk. Die hadden, zoals LinkinPark90 hierboven ook al opmerkt, beter in de plaats kunnen komen van twee zwakkere nummers op het album. Het had het album sterker en vooral consistenter gemaakt.

Toch jammer dat het idee blijft hangen dat deze plaat, ondanks het fantastische titelnummer en de iconische hoes, een beetje vlees noch vis is. Toch, vanwege de uitschieters, een ruime voldoende.

Tjee, wat ben ik het oneens.
Elke studioplaat van UH is wisselvallig.
Come Away Melinda, Lucy Blues, The Park, What Should be Done, All my Life, Rain, One Day, We got We - ik beter af zonder. En dat geldt ook voor Your Time to Remember en Why did You Go.
Shady Lady en Prima Donna kan ik daarentegen uitstekend pruimen. De blazers op dat laatste nummer zijn trouwens saxofonen; een goede vondst. De originele demo doet het zonder en werkt veel minder.
Ja, ik vind dit album ook onsamenhangend, maar om heel andere redenen!

Een van de geslaagdere albums van Uriah Heep, waarbij de typerende melodieuze, fantasy-getinte nummers worden aangevuld met meer mainstream klinkende rockers en ballades. Zanger David Byron is uitstekend in vorm en maakt indruk met zijn kopstem op bijvoorbeeld Beautiful dream. Hij zingt zo soepel en naturel in de hogere registers, wie doet hem dat na? Shout it out (bonusnummer op remaster) had op het reguliere album niet misstaan, dat gelft ook voor The time will come! Kant B is rustiger en subtieler dan de A-kant, met de grote hit Return to Fantasy. Niet een typische plaat voor hardrockpuristen, neem ik voorzichtig aan, maar voor wie niet bang is voor een slide-gitaar of saxofoon een lekkere plaat.