Uriah Heep - Sonic Origami (1998)

Toch wel jammer dat deze plaat zo'n laag cijfer heeft.

Dit is een erg coherente plaat met maar misschien 2 of 3 zwakkere songs met als echte minpunt de Survivor cover Across the Miles.

Verder staan er een aantal stevige rockers op (Between Two Worlds, Feels Like, I Hear Voices) en mooi ballads (Shelter from the Rain, Only the Young)

Het epische The Golden Palace is bijna net zo mooi als July Morning.

De productie en de uitvoering van de songs zijn bovengemiddeld en de nadruk ligt op AOR en niet op hardrock, zoals bijvoorbeeld Sea of Light of Wake the Sleeper.

Het is een aangename en volwassen plaat en de songs van deze plaat hebben hun weg in de liveset van de band gevonden.

Sonic Origami (rare titel, eigenlijk) is zeker een aangename plaat, al moet je het niet teveel vergelijken met het oude werk van Uriah Heep. De plaat opent geweldig met het stevige Between Two Worlds, wat een mooie tribute is voor de overleden bandleden David Byron en Gary Thain. Ik kan er verder niet veel over vertellen, maar ik vind zeker één van Heep's beste nummers. Perfect Little Heart is een lekkere rocker met een heerlijke gitaar- en orgelriff. Heartless Land is een mooie ballad en laat goed de zang van Bernie Shaw horen (wat toch wel (samen met John Lawton) de sterkste zanger na David Byron is).

In The Moment begint lekker funky en vooral de opbouw naar het refrein is mooi gedaan (vooral het orgel klinkt heerlijk). Het refrein zelf neigt mij alleen iets teveel naar AOR, maar al met al is het een lekker nummer. Change vind ik een erg bijzonder nummer. Het is een rocker met veel tempo- en melodiewisselingen, die erg knap zijn uitgevoerd. Everything In Life is een lekkere vlotte rocker in de stijl van Easy Livin', een erg lekker nummer dus.

The Golden Palace begint echt geweldig met de synthesizer van Phil Lanzon. Wat die man in het begin van het nummer speelt zou zo in een film kunnen passen, echt episch gewoon. Ook de opbouw naar het refrein in het nummer is goed gedaan, maar toch mis ik in dit nummer een echte climax, zoals een gitaarsolo. Dit neemt niet weg dat het zeker een heerlijk nummer is, en een mooie album-afsluiter.

Al met al vind ik Sonic Origami een aangenaam album, ondanks dat het wat lang duurt en niet elk nummer even geweldig is. De plaat heeft een modern en volwassen geluid, muzikaal gezien zitten de nummers goed in elkaar, en eigenlijk is alleen de Survivor-cover Across The Miles het enige écht mindere nummer. Voor de rest is het een degelijke rockplaat van deze oudjes, al mist het wel het unieke geluid van vroeger (toen Ken Hensley nog in de band zat). Ook staan er naar mijn gevoel íets te veel ballads op, die niet allemaal even overtuigend zijn.

Een wat meer AOR-gerichte, maar edoch uitstekend geproduceerde en ingespeelde rockplaat..

Zeer coherent, waanzinnige harmoniën en goede songwriting...

Minpuntje is duur van de plaat.

Ik had liever gehad, dat de band niet zo lang had gewacht en 2 platen op verschillende tijdstippen had uitgebracht...

Mick Box is nooit een gitarist geweest die aan de top staat, maar zijn solo's en riffs zijn wel altijd heerlijk herkenbaar en hij kan scheuren maar ook gevoelig spelen...

Veel van de nummers van deze plaat, duiken wel weer op in de livesets van de band... Da's wel prettig...
Er is ergens een versie van The Golden Palace met Ian Anderson op fluit

Ah ja, The Golden Palace heb ik ook eens gehoord. Saai.

Bij mij raakt het nummer precies de goede snaar. Schitterend gespeeld, mooi gezongen. Goede sfeer. Echt een heerlijke song....

Perfect Little Heart en Across the Miles hadden ze eraf mogen laten. Was de plaat gelijk 10 minuten korter.

Verder zijn alle nummers van een zeer hoog niveau.

Heel mooi zijn ook Question en Change. Die nummers lopen heerlijk in elkaar over zoals we dat gewend zijn van Heep. En het eindstuk van Change is een stevige versie van het eindstuk van Change.
Een greep tergu naar de tijd van Paradise/The Spell dus.
Echt een aanrader.

Blijft een ijzersterke plaat, die ik met veel genot en plezier van begin tot eind afdraai zonder nummers te skippen.

Ik hoop ooit eens mijn enthousiasme op anderen over te brengen.

Ik kan niet meer zeggen over deze plaat, dan wat ik al gezegd heb. Het blijft één van mijn lievelingsplaten, maar zal toch nooit in het rijtje 5*-platen komen bij mij op deze site.

Op mij hoef je je enthousiasme niet over te brengen, Ozric. Helemaal met je eens Ijzersterke plaat met schitterende melodieuze rock met geweldige zang. Lage score hier slaat dan ook helemaal nergens op.

We zijn het weer eens helemaal eens met elkaar, John...

Het is toch onmogelijk om niet elk nummer keihard mee te zingen.

Zoals het sublieme Question. Ik denk dat ik die maar eens in ga studeren op gitaar.

Je enthousiasme heeft toch vat op me gekregen. Heb hem meteen maar weer eens opgezet, was al weer even geleden . Question is idd hemels, wat zingt Shaw dit heerlijk ingetogen he en wat dacht je van the golden palace pffffff ook zo mooi, kippevel Ik vind eigenlijk alleen het begin van Mistress of all time van Sea of Light nog mooier gezongen. Dit is een cd om keihard in je auto te draaien en dan idd heerlijk keihard meebrullen. (mag ook thuis, maar ja....de buren he).

Ik probeer me altijd voor te stellen hoe ver Shaw komt in een talentenshow. Ziet er ook leuk uit, die vent, vond ik altijd. Goede stagepresence, sympathieke kop.

haha, ja en dan beoordeeld worden door Gordon............ Hij heeft idd ook zo'n een heerlijke sympathieke benadering van het publiek. Ben de laatste keer niet wezen kijken omdat ie er niet bij was. Ondanks dat ie niet de "originele" zanger is, is hij voor mij wel DE heep zanger.

Ik vind hem onwijs bij de nieuwe Heep passen. Soms lukken de Byron/Lawton stukken niet zo goed, maar die hebben ook een andere techniek.

Ik vind wel dat Goalby en Shaw overeenkomsten hebben. Dat zijn beiden echte hardrock zangers.

Daarbij is Shaw nu al sinds '86 bij de band, geloof ik. Dat is zo ontzettend lang, een kniesoor die daar nog om zeurt.

Ik vind het zo jammer, dat de band geen goede kansen had in de jaren 90, want ze hadden veel kunnen uitbrengen. Raging Silence en Different World blijven gewoon moeilijke platen, met slechte productie en teveel covermateriaal.

Er staan wel degelijk degelijke stukken op dit album, maar helaas ook wat mindere, vlakke nummers.

Inderdaad een geweldig album en verdiend een veel hogere score. de tour die op dit album volgde vonden we misschien wel de allerbeste die de band ooit gedaan heeft.

Wat mij betreft één van de beste platen die de band heeft gemaakt, sowieso is deze plaat de beste met Shaw en Lanzon. Heerlijke sound, en een geweldige songs. Het is dan ook zo, dat we toentertjd 10 a 11 jaar lang met deze plaat (en alle liveplaten die hier op volgden) moesten doen. Ik ken geen plaat van welke band dan ook, die ik zoveel heb gedraaid als deze. Op cd letterlijk stuk gedraaid, maar nu ook op prachtig dubbel vinyl.

Onder mijn andere pseudoniemen heb ik hier al lang al mijn lof geuit, dus dan ook maar onder mijn huidige pseudoniem. Ik zie zelfs mensen mijn oude berichten quoten.

"Shelter From The Rain" de tering, wat een goed nummer, belachelijk mooi...

Hele fijne plaat, destijds de eerste die ik (als zoveelste generatie fan) nieuw kocht toen die net uit was. Platenzaak bestaat niet meer, Heep nog wel. Een mooi geheel, los vind ik veel nummers minder goed werken. Echt een album-album.

Toen ik eens een enorm arbeidsconflict had en een beetje in Luxemburg rondliep (ik was 40 en dat was mijn eerste vakantie die ik ooit zelf ondernam, wat dus al een bijzondere gebeurtenis was) draaide ik deze plaat ook heel vaak. Geen idee waarom juist deze, misschien omdat deze plaat mijn go-to-plaat is.

Maar goed, toen luisterde ik voor het eerst goed naar de tekst van Only the Young. Een standaard rockliedje wat een beetje stevig is, maar de tekst vond ik zo gaaf. Laat niemand je vertellen wat je moet doen, en blijf altijd jezelf. Een beetje kinderlijk naïef misschien, maar we moeten ook altijd maar altijd van alles van anderen. Dat hoeft natuurlijk niet altijd te moeten.

Bijzonder geschikte rock voor een herfstige dag, deze Heep.

Ja, jammer dat ie vorm mij alweer afgelopen is. Ik zit nu bij Sweet Pretender. Hierna had ik ineens zin in die ene goede plaat van Enchant: Juggling 9 or Dropping 10. Schijnbaar wordt je van dit weer melodieus.

Nou, ik ben net aan Shelter from the rain toe, haha, In de herfst dan gaat mijn samba-jazz collectie weer in de doos, en komen de progrock en classic rockplaten tevoorschijn. Onder meer.

Wat me verder aan Sonic Origami opvalt, in vergelijking met de platen die hierna volgen, is dat er veel aandacht besteed is aan de arrangementen en de teksten. Vanaf Wake the Sleeper klinken de opnames heavier en spontaner, maar niet altijd beter dan hier op S.A.

Dit is misschien één van de meest uitgekiende platen van Heep. Xoo gelaagd en zoveel diepgang. Minder heavy momenteb, minder spierballen, maar niet voor niets mijn lievelings. Morgen zet ik 'm weer op.

Had ik al een gezegd dat ik deze op 2lp heb? Maar die laat ik wel netjes in de kast. Te duur/waardevol om te draaien.

Er is een livvedubbelaar uit deze periode met een erg fraaie Shelter from the Rain erop.