ReVamp - ReVamp (2010)

Zeer verzorgd, afwisselend album dat een logisch vervolg is op After Forever. Floor is prima bij stem en de songs zijn overwegend zeer de moeite waard. Lekker bombastische, meeslepende metal vol vet gitaarwerk en sfeervolle electronische details. De ballads zijn ook goed te doen, vooral Sweet Curse is erg fraai. De prima moderne produktie maakt het geheel in stijl af.

Dan nu over het album: Dat is hard, met soms bombast erin.
Bij het eerste nummer (Here's My Hell) was ik al enorm onder de indruk.
Head Up High is eigenlijk dan weer iets meer catchy en als single zou die wel geschikt zijn.
Sweet Curse is een gevoelig nummer dat fragiel begint, maar toch harder wordt en je echt weet te raken, erg mooi gedaan!
Million is een klasse apart. Voor het eerst horen we Floor klassiek zingen en wat ik jammer vind is dat het koor er ook bijzit. Ik had Floor liever alleen klassiek horen zingen, maar het is wel een erg goed nummer.
All Goodbyes Are Said is een deel van een verhaal en zit erg typisch in elkaar qua muziek. De tekst is trouwens ook erg mooi en Floor weet het weer geweldig over te brengen.
Break heeft een super begin en is erg afwisselend. Het is echt een nummer dat lang blijft hangen vind ik.
Disdain is het hardste van het album en maakt, net zoals All Goodbyes Are Said, onderdeel uit van een verhaal. Overigens is dit nummer met de zanger van Soilwork. Floor weet in dit harde nummer echt emotie over te brengen in haar krachtige zang. Live doet ze de stukken die de zanger van Soilwork op de cd doet en ook dan brengt ze die emoties over. Jammer dat de zanger van Soilwork de plank hierin volledig misslaat. Ik voel in zijn zang namelijk totaal geen emotie en hoewel ik het lekker stevig vind klinken doet het me helemaal niks. Erg jammer dus en een gemiste kans. Had Floor het maar gewoon gedaan, want ook zij kan tegenwoordig een lekker stukje schreeuwen!
Disgraced is in tegenstelling tot Disdain wel weer volledig in staat om de emoties binnen te krijgen. Je voelt de teksten door de zeer afwisselende zang van Floor en ook de muziek en het koor doen een fantastische bijdrage. Mooi werk!
Kill Me With Silence is voor mij een prima nummer met een mooie tekst. De muziek klopt erbij en dat maakt het geheel af. Niet meer en niet minder.
Fast Forward vind ik een lekker stevig nummer waarin Floor weer wat rauwer zingt en dat doet met succes, want het past perfect met de muziek en het geheel komt goed bij je binnen. Toch moet je het nummer een paar keer goed luisteren anders overzie je hem gewoon niet.
The Trial of Monsters is nog zo'n verhaal. Voor mij is dit een beetje een onbereikbaar nummer, maar de laatste tijd overzie ik hem al steeds meer en dan komt hij ook wel binnen. Het zou niet mijn favoriete nummer worden op deze cd.
Under My Skin is in vergelijking met het vorige nummer dan weer een echte tegenstelling en het leuke aan dit nummer is dat wanneer je hem hebt geluistert je hem de rest van de dag nog zult horen (in je hoofd). Na twee keer luisteren zul je de tekst ook wel kennen denk ik.
I Lost Myself is de echte ballad en eentje van grote kwaliteit. Het is een zeer gevoelig nummer. Het begin is een beetje spookachtig met de koude pianoklanken, heel mooi gedaan! Het blijft tot het eind een prachtige ballad, maar als enige minpunt vind ik de tijd van het nummer: Veel te kort! Als je heerlijk in het nummer zit is hij alweer bijna afgelopen en daardoor gaat veel kracht verloren. Vier tot vijf minuten was beter geweest denk ik.
Als laatste hebben we nog No Honey For The Damned. Dit nummer is een beetje ondergeschikt als bonusnummer, want hij is veel meer dan dat. Het nummer gaat een beetje over een foute keuze maken in de liefde, want als ik het zo lees is degene die het meemaakt zo'n beetje alles kwijt door die liefde en hij/zij was beter af zonder. Ik denk dat als meer mensen dit zouden lezen er een stuk minder vriendschappen naar Pluto gingen hahahaha xD. Goed even zonder slechte humor nu: Pakkende tekst dus, en de muziek rockt lekker. Jammer dat het nummer niet op elke uitgave staat, want hij vult wel wat aan vind ik.

ReVamp heeft een sterk debuut gemaakt met heel wat verschillende dingen. Van harde metal tot een gevoelig pianonummer, van fragiele zang naar rauwere zang naar klassieke zang, van grunts naar koorstukken en bombast, op dit album kom je het allemaal tegen.
Ik ben echt onder de indruk zo professioneel dat dit is. Naar mijn mening ook niet hetzelfde als After Forever was. Ik vind ReVamp zelfs beter. Om de een of andere reden hebben de drie After Forever albums die ik heb: Prison of Desire, Remagine en After Forever allemaal wel veel kwaliteit in huis, maar toch hebben ze allemaal ook een soort leegte, iets dat je mist eraan of teveel van hetzelfde. ReVamp heeft dat niet en wisselt lekker af en houdt het interessant. Ik ben benieuwd naar het tweede album van ReVamp!

Na de splitsing van After Forever sloeg Floor Jansen terug met ReVamp, met als eerste klap hun sterke, gelijknamige debuut, dat mijn hart zeker heeft veroverd.

Het is een album geworden vol krachtige, losse nummers, die allemaal op zichzelf staan en allen een fris en catchy karakter hebben. Wat ReVamp nu al onderscheidt van andere bands in het bekende female fronted metalgenre, is de sterke stem en presentatie van Floor. Hoe ver ze ook de hoogte in schiet, nergens wordt het vaag of sprookjesachtig; het geluid blijft altijd stevig, rauw en catchy. Dit is niet het contrast tussen the beauty en the beast, dit is the beauty and the beast ineen! Ze heeft een strot waar ze werkelijk alles mee kan, van gevoelig tot stevig en van klassiek tot rauw, maar altijd met evenveel pit en overtuiging. Daarbij schrijft ze de mooiste melodielijnen die ze ook nog eens met verve presenteert.

Helaas resulteert de catchyheid die dit album aantrekkelijk maakt er ook een beetje in dat sommige nummers niet heel vernieuwend van aard zijn en ook niet altijd even diep gaan. Daarom vind ik niet alles op het album even goed. Maar de sterke teksten, de belachelijke goede stem en uithalen van Floor, de heldere productie en vooral het eigene dat ReVamp in hun debuut al weet te bieden maken veel goed. Verder zit de muziek gewoon prima in elkaar.

Qua commentaar op de losse tracks kan ik me veelal bij Gothica aansluiten. Here's My Hell is een knaller van een opener, en laat ik eerlijk zijn: nergens wordt het matig of slecht. Vooral ook de ballads zijn prachtig. Verder is deze band ook live geweldig om te zien!

Ik ben zeer benieuwd naar vervolgen en ben dan ook blij dat moordwijf Floor na een lange periode van ziekte de draad langzaam weer aan het oppakken is. You go girl!