Hooded Menace - Never Cross the Dead (2010)

WOW!!! Wat is dit een brute maar heerlijke plaat!!! Aan de grunt (brul) moest ik eerst wennen...heb ik vaker, hoor. Maar deze was me toch iets te gortig!! Toen kwam ie langs in de shuffle...en raakte compleet verliefd....het subtiele gitaar spel, lood zware riffs en die zware grunt die eigenlijk heel melodieus is!!!

Een heerlijke plaat is inderdaad een uitstekende omschrijving. Voor wie weer mee genomen wil worden naar begin van de jaren 80. Een overheerlijk doom/death mengelmoesje van Cathedral, Sorrow en Beyond Belief krijg je voor je kiezen. Niet te extreem, maar zeker ook niet puberaal gothisch.

Bijzonder sterk album inderdaad. Sterke instrumentatie met mooie melodieën en lekkere riffs evenals sterke solo's. Verder bijpassend, niet al te snel, strak drumwerk. Dan de grunts, die me vanaf de eerste luisterbeurt al bevielen: prachtige diepe grunts, dat vind ik altijd mooi. Een erg goed metal album van de week. Het cijfer moet ik nog even bekijken, ik zal het nog wat vaker beluisteren.

Ik bedoelde natuurlijk niet het begin van de jaren 80, maar het begin van de jaren 90.

Zelfs na een flink aantal keren luisteren hink ik nog steeds op 2 gedachten bij dit Metal Album van de Week.
Aan de ene kant zit het grotendeels muzikaal degelijk en onderhoudend in elkaar, en ligt de diepe grunt me ook goed. Hier en daar zitten er een paar riffs in die ik erg kon waarderen. Bovendien is de productie helder zodat alle instrumenten duidelijk zijn.
Aan de andere kant, door bijvoorbeeld het gillen op de achtergrond in Terror Castle, en zeker ook door de titels en teksten heb ik steeds het idee dat de bandleden halverwege het album even zullen stoppen met spelen om ons te vertellen dat ze eigenlijk een grote grap aan het uithalen zijn. Een uitzondering daargelaten (Opus Eponymous van Ghost bijvoorbeeld) hou ik niet zo van grappen in de muziek die ik luister.

Kortom in mijn ogen is dit deels een goede plaat (4.0*) en deels een kermisattractie (-1.0*). Blijven er dus 3 sterren over.

3.0*

Inderdaad, die gillende vrouw vond ik ook niet nodig en zelfs een beetje zwak, maar ik stoor me er niet erg aan. Als een grote grap komt dit ook niet op me over

Zeer fijne Doomdeath die me doet denken aan Swallow the Sun. Het mag af en toe iets dynamischer, zeker in het middenstuk gaat de muziek wat saai worden. De sfeer, spannende tempowisselingen en een aantal interessante riffs geven dit album toch een ruime voldoende. Ik vind As the Creatures Ascend het beste nummer door zijn melodieuze thema. Dit album zit alleszins degelijk in elkaar.

Goh, ik snap echt niet wat je bedoelt. Ik vind de sfeer zeer ernstig en duister. Dat gegil was echt heel even en dergelijke songtitels en teksten zie ik toch wel vaker. Dat dit een grap is is wel het laatste waar ik aan moet denken.

Ja, het zal wel aan mij liggen maar ik mis de ernst en duistenis een beetje, dus vandaar mijn opmerking. Maar misschien luister ik niet genoeg doom. Na My Dying Bride ben ik zo'n beetje afgehaakt, hoewel ik die funeral doom van Ahab die in een eerdere ronde van het Metal Album van de Week is voorgesteld wel weer heel erg goed vond. Als je iets als duister en ernstig wil bestempelen, lijkt Ahab me trouwens een beter kandidaar dan dit.

Hooded Menace leunt een beetje op retrogevoelens. Ik begrijp je kritiek wel, Wizard. Maar juist dat vind ik gaaf. Het is (volgens mij) niet zo ernstig bedoeld als de extremere doombands van tegenwoordig. Bovendien vind ik het verfrissend weer eens een gematigde doomband te horen die zijn geluid niet onderdompelt in een gothicsaus.

En zo hangt alles weer af van hoe je je muziek beleeft .

Veel van de albums die ik tot mijn favorieten reken, raken me op de een of andere manier door de emotie of lading die erin zit. Veel mensen om me heen die geen metal luisteren, snappen niet dat er heel veel emotie in metal kan zitten (behalve woede), maar dat zal wel meer mensen hier bekend voor komen.
Hoe dan ook, qua muziek ben ik dan denk ik redelijk serieus en op grappig bedoelde dingen, of muziek met een knipoog, heb ik het dan ook vaak niet (met, nogmaals, Ghost dus als uitzondering maar dat is gewoon zo leuk en kundig gemaakt en zo ontzettend reto en ligt zo makkelijk in het gehoor).

Bij dit album hoor ik wel dat het goed in elkaar zit, maar daar houdt het eigenlijk ook wel op.

Hier een interview met de band. Hieruit blijkt wel dat het geen grote grap is...maar wel een leuk project. Muziek geïnspireerd op horror uit de jaren 70!
Hooded Menace : interview op KindaMuzik

Ik vind dit stiekem wel een erg goed album. 8 nummers, geïnspireerd door horrorfilms uit de jaren '70. Het klinkt allemaal erg morbide, en van 'As the Creatures Ascend' heb ik de clip gezien, en dat waren allemaal fragmenten uit zulke horrorfilms, dacht ik. De grunts zijn ondoordringbaar, en het gitaar- en drumwerk is lekker log, zwaar. Erg sterke inzending.

4 sterren

Met de jaren wordt een mens ouder, gezapiger en wijzer: een logische gang van zaken. Dit is een groep uit Finland en ze spelen een mix tussen Death Metal (de grunts) en Doom Metal (het gemiddelde tempo). Een paar jaar geleden zou ik dit met de nodige argwaan en lichte tegenzin beluisterd hebben, want als het niet vooruitgaat…

Ouder? Ja, ouder want ik herinner me in mijn jonge jaren een groep als Candlemass, niet de grootvaders van de Doom Metal want die eer is voor Black Sabbath weggelegd eerder de afstammelingen ervan. Sommige riffs benaderen de legendarische riffs van beide groepen, waarbij de het geluid van de gitaarsolo’s eerder aan Paradise Lost doen denken. Mijn omschrijving van Hooded Menace is een nazaat van Candlemass met een gruntende zanger. Ik kan geweldig genieten van het twin-gitaarspel.

Gezapiger? Ja, gezapiger want ik begin dergelijke muziek te waarderen. Hooded Menace heeft de melodie in zijn songs, de sporadische double bass en de mooie gitaarsolo’s in zijn voordeel spreken. Hier en daar zijn er ook subtiele tempowisselingen en lekkere instrumentale stukken, welke de gevatte reactie van de geteisterde nekspieren teweegbrengt. Dit is best heel melodieus qua muziek en zang. Geluid en speelduur van dit album dragen tevens mijn goedkeuring mee.

Wijzer? Nou ja, we gaan nu ook niet overdrijven maar ik vind dit best een goed album. Ik heb weer bijgeleerd. Mooiste nummer vind ik na een vijftal luisterbeurten nog altijd Night of the Deathcult. Positieve ervaring.

Ik vind het wel een aardig album, vooral muzikaal. Ik had denk ik het liefst cleane vocals gehad, maar de grunts zijn ook niet slecht. De band weet wel een bepaalde sfeer neer te zetten. De samples die hier en daar als achtergrond worden gebruik zijn wat overbodig, maar ik stoor mij er ook weer niet aan.