Hooded Menace - Never Cross the Dead (2010)

Zelfs na een flink aantal keren luisteren hink ik nog steeds op 2 gedachten bij dit Metal Album van de Week.
Aan de ene kant zit het grotendeels muzikaal degelijk en onderhoudend in elkaar, en ligt de diepe grunt me ook goed. Hier en daar zitten er een paar riffs in die ik erg kon waarderen. Bovendien is de productie helder zodat alle instrumenten duidelijk zijn.
Aan de andere kant, door bijvoorbeeld het gillen op de achtergrond in Terror Castle, en zeker ook door de titels en teksten heb ik steeds het idee dat de bandleden halverwege het album even zullen stoppen met spelen om ons te vertellen dat ze eigenlijk een grote grap aan het uithalen zijn. Een uitzondering daargelaten (Opus Eponymous van Ghost bijvoorbeeld) hou ik niet zo van grappen in de muziek die ik luister.

Kortom in mijn ogen is dit deels een goede plaat (4.0*) en deels een kermisattractie (-1.0*). Blijven er dus 3 sterren over.

3.0*

Met de jaren wordt een mens ouder, gezapiger en wijzer: een logische gang van zaken. Dit is een groep uit Finland en ze spelen een mix tussen Death Metal (de grunts) en Doom Metal (het gemiddelde tempo). Een paar jaar geleden zou ik dit met de nodige argwaan en lichte tegenzin beluisterd hebben, want als het niet vooruitgaat…

Ouder? Ja, ouder want ik herinner me in mijn jonge jaren een groep als Candlemass, niet de grootvaders van de Doom Metal want die eer is voor Black Sabbath weggelegd eerder de afstammelingen ervan. Sommige riffs benaderen de legendarische riffs van beide groepen, waarbij de het geluid van de gitaarsolo’s eerder aan Paradise Lost doen denken. Mijn omschrijving van Hooded Menace is een nazaat van Candlemass met een gruntende zanger. Ik kan geweldig genieten van het twin-gitaarspel.

Gezapiger? Ja, gezapiger want ik begin dergelijke muziek te waarderen. Hooded Menace heeft de melodie in zijn songs, de sporadische double bass en de mooie gitaarsolo’s in zijn voordeel spreken. Hier en daar zijn er ook subtiele tempowisselingen en lekkere instrumentale stukken, welke de gevatte reactie van de geteisterde nekspieren teweegbrengt. Dit is best heel melodieus qua muziek en zang. Geluid en speelduur van dit album dragen tevens mijn goedkeuring mee.

Wijzer? Nou ja, we gaan nu ook niet overdrijven maar ik vind dit best een goed album. Ik heb weer bijgeleerd. Mooiste nummer vind ik na een vijftal luisterbeurten nog altijd Night of the Deathcult. Positieve ervaring.