Tori Amos - From the Choirgirl Hotel (1998)

Weer een prima plaat van Tori.Het is wat steviger dan eerder werk maar dat stoort nergens.Jackie's Strength en Nothern Lad zijn de pronkstukjes hier ,maar ook Hotel en Liquid Diamonds zijn van een hoog niveau.

Sommige albums zijn net iets minder dan de som der delen. From the Choirgirl Hotel vind ik helaas ook tot die categorie behoren. Afzonderlijk zijn de nummers stuk voor stuk goed tot heel behoorlijk, maar het geheel doet te fragmentarisch, waardoor sommige nummers wat wegvallen. Dat het ene nummer weinig te maken lijkt te hebben met het andere is soms spannend, vooral als Tori’s liedjes nogal grillig zijn en qua structuren onverwacht zijn, maar vaker nog is het wat vervelend.

Uitgekledere pianoliedjes als ‘Northern Lad’ (heel lelijk te nadrukkelijk ‘fucking’ gezongen) en afsluiter ‘Pandora’s Aquarium’ (moet ik echt voor gaan zitten, anders boeit het niet, maar als ik m’n aandacht er bij kan houden, is het ook wel een heel mooi liedje) vallen vrij gemakkelijk weg tegen drukke, dwarse en ongemakkelijke nummers als ‘iieee’ en ‘Raspberry Swirl’ (overigens ook mijn favorieten). In dat laatste nummer wordt met dance geflirt en ook in andere nummers als ‘Hotel’ wordt lustig met elektronica gewerkt. Het levert soms een vrij typisch jaren 90-geluid op, alternatieve rockband gaat ook wat met synthesizers aan de gang, dat werk. Het doet soms ook vrij gedateerd aan, behalve dan in ‘Raspberry Swirl’. Dat tegen het einde ook countryachtig werk als ‘Playboy Mommy’, an sich een heel mooi liedje, langs moet komen is ook heel ongelukkig getimed.

Op haar beste momenten sleurt Tori de luisteraar haar wereld in, zo te horen een ongemakkelijke wereld. Als ze wat minder boeit, komt ze toch vooral over als een zichzelf erg kunstzinnig vindend meisje dat de piano heeft ontdekt en denkt dat iedereen haar universum vol veel te persoonlijke symboliek en gothic-achtige vast heel intrigerend vindt. Dit schept een onprettige afstand, alsof iemand haar maar achter de piano heeft gezet omdat er niemand anders geboekt kon worden.

From the Choirgirl Hotel schippert voor mijn gevoel te vaak tussen meeslepend en mooi enerzijds, en vervelend en te artyfarty anderzijds, soms zelfs binnen één liedje. Per luisterbeurt is het maar de vraag of het me boeit of niet. M’n favorieten blijven altijd overeind staan, maar met de rest weet ik het gewoon nooit. Die Tori toch, ik kan gewoon niet veel van haar op aan. Zo’n vrouw met wie je met grote regelmaat intiem wil zijn, maar met wie je ook voor geen geld wilt samenwonen.

Het is weer te lang geleden dat ik naar de albums van Tori luisterde, maar nu ik ze back2back in de auto beluister, weet ik weer waarom zij zo belangrijk voor mij is (geweest). En nu ik dit album weer voor het eerst heb beluisterd na vele jaren, kan ik nogsteeds concluderen dat dit een van de beste albums is van Tori, zeker de meest uitbundige, en ook dat geen album van haar te vergelijken is met een ander album.

Daarom ben ik ook erg benieuwd naar haar nieuwe album Unrepentant Geraldines, waarop ze volgens eigen zeggen voor een groot deel terugkeert naar haar roots.

Favorieten uitzoeken is bij deze erg moeilijk.

Hier moet nodig eens een goede vinyl re-press van komen.. Momenteel gaan die prijzen nergens over, en ik meen dat de kwaliteit ook nog niet eens geweldig is.
Samen met Little earthquakes en To Venus and back mijn favoriete Tori Amos album. Zelfs de hoes is mooi (meetal niet haar sterkste punt).

Een donker en theatraal album, met band dit keer na het rauwe Pele. De diverse triphopachtige elementen en een heldere productie zorgen ervoor dat ik dit nog steeds het meest interessante album vindt van mevrouw.

Aj, dit brengt mij terug naar de Kersenboogerd. Prima tijd, prima muziek.

De Kersenboogerd... nice!

Ook jij? Ik woonde toen boven de FEBO en vlak bij Pergola (van Johan).

Ik kom uit de regio, dus vond het grappig te lezen dat iemand Kersenboogerd noemde.

Tijdens het schrijven bij Tori's Album Little Earthquakes gaf ik al aan dat ik dit album haar meest aansprekende vind (voor mij althans) aangezien ze hier op zo'n intieme, doordringende en emotioneel manier sommige van haar nummers vertolkt, dat je adem wordt afgesneden.

Tevens vind ik het een heel afwisselend album, tirmisch en swingend in Raspberry Swirl, ingetogen bij Jacqie's strenght en hartverscheurend in Northern Lad en iieee.

Tori is one of a kind, zeker geen one trick pony (dat bewijst haar imposante oeuvre wel) en een van alle grootste Amerikaanse zangeressen van haar tijd.

Na Native invader (2017) wachten haar followers met smart op nieuw werk.

potverdorie . Deze al weer heel lang niet gedraaid.
Wondermooi schijfje van deze dame. Een van haar beste platen , denk ik wel !
Moet wel zeggen dat ik Tori na "Abnormally Attracted to Sin " niet meer echt volg ( dwz aanschaf cd ).

Zou er ooit nog een vinyl re-issue komen? Zou mooi zijn, want het is toch wel een juweeltje in haar discografie.

Ik las een tijd geleden dat de mastertapes van dit album verdwenen zijn en er dus ook geen reissues uit kunnen komen, en dat we het dus met die ene vinylpersing moeten doen. Vandaar dat die zo duur is.
Ik heb hem op vinyl gehad en hem voor ca. €300 verkocht in NM staat (en daar jeel wat mooie andere vinyl dingen voor gekocht). Spijt? Soms een heel klein beetje om mee te kunnen opscheppen

Vandaag op mijn nieuwe Audio set dit album weer een keer op goed volume beluisterd en ik werd echt bijna weer uit mijn stoel geblazen, zoo goed is dit! DIt is voor mij een van de mooiste Tori albums uit haar grote oeuvre....

Het begint prachtig met Spark om vervolgens prettig industrieel over te gaan in Cruel, waarbij het lijkt of ze flink met een zaag in de weer gaat, het refrein is echter weer van een bijzondere tori klasse, zo zuiver gezongen...

Het hoogtepunt op kant A is Jacqie's Strenght, een gegeven van d voormalige first Lady waar vaak naar is gerefereerd in de afgelopen 50 jaar, de openingsregel is prachtig: "A Bouvier till her wedding day, shots rang out the police came....", het refrein is hemels, zo fraai, de strijkers, de zang, maken dit tot een song als een diamant die altijd blijft schitteren.

Iieee geeft een spoedcursus zang acrobatiek waar veel vakgenote's (B.E. eat your heart out) nog wat van op kunnen steken.

Vrijwel alle nummers op dit onvolprezen album zijn erg goed, maar ik benoem daarbij de uitschieters die naar mijn idee eeuwigheidswaarde in zich herbergen.

Northern Lad is voor mij het grote prijsnummer op dit album, de emotionele power en gedrevenheid die Tori hier toont is echt onvoorstelbaar goed, een echt kippevelnummer, keer op keer weer.

Playboy Mommy is ook weer zo'n briljant nummer, met lichte country invloeden. Een wat temerige vorm van zingen maar die past wonderwel bij de songstructuur, hier krijgen de blazers het voetlicht, daar waar in andere nummers stevig met de percussie wordt geëxperimenteerd (prachtig) en weer elders de strijkers (ook prachtig) de overhand nemen.

Dit album is zo gaaf opgenomen en biedt zowel diversiteit in songs en arrangementen dat ik het echt als een Magnum opus zie van Tori. met dit album bewijst ze mij dat ze echt tot de allergrootste hoort ( de Bushes en Mitchells.a.o.)

Dit is een album dat ik altijd zal blijven spelen.

Vergelijkbare ervaring als Roxy6, alleen niet op nieuwe audio set maar gewoon op goeie koptelefoon. Ik was bijna vergeten dat het zó mooi was.

De aanleiding was een regeltje/ een paar woorden die uit (na enig nadenken) Northern Lad komen "..., it gets so fucking cold". Toen ik het kon plaatsen wilde ik uiteraard dat nummer horen en dacht 'ik begin gewoon bij het begin' en nestelde me op de bank met koptelefoon op. Niet heel erg comfortabel met deze temperaturen maar de sonische ervaring maakte het thermisch ongemak smelten als sneeuw voor de hete septemberzon. Dus...

Anyway, Spark begint natuurlijk al magistraal. Die eerste tonen, BAM. Niks intro, shit begint als het begint yo

Verder de cd af, nouja, het staat hierboven ook al vrij accuraat beschreven. Extra opmerking voor Raspberry swirl, die is toch ook wel heel fijn.

Heel dit album is voor mij een 'bewijs' dat je niet iemands of een band hun hele oeuvre 'goed hoeft te vinden'. Ik heb Tori geprobeerd, maar buiten dit nooit echt verliefd geworden.
Ik leerde haar kennen van Cornflake Girl en halverwege jaren '90 begon mijn grote maniakale muziek obsessie en ik las OOR en allerlei magazines die toen nog bij de platenboer lagen waarini Boys for Pele de hemel in geprezen werd maar het deed mij niks.
Deze cd had ik destijds opgehaald voor een vriendin (ik kwam immers meerdere keren per week in de platenzaak) en thuis toch maar een keer beluisterd voor ik 'm aan haar gaf. Maar wauw, dit was fijn! Het was best wel liefde op het eerste gehoor. Het was de tijd van triphop en voor mij de uitbreiding van gitaarmuziek naar bredere stromingen en deze paste wel.

Blijkt ook weer dat 'ellende' tot mooie kunst kan leiden. Thema of in ieder geval terugkerend onderwerp is miskraam en verloren liefde. Blijkt een goede manier van verwerking te zijn.

Lang verhaal kort: ik vind dit een meesterwerk (zal m'n score ophogen naar 4,5 want dat is wel het minste) maar de rest van haar werk kan me niet zo bekoren.