The Acacia Strain - 3750 (2004)

De beste cd van The Acacia Strain. Melodieus(!), afwisselend en lekker zware moshpartijen. Alleen Extreme Wrath of the Jhiaxus hadden ze er niet mogen opzetten. Een misbaksel van aan elkaar geplakte samples. Een 4*

Vette cd! 4

Ik hoor jullie al afkomen: "Weer een metalcore-album? ". Ja dus, weer een metalcore-album.

Maar vergeet die term. Denk aan zware riffs, een donkere sfeer, een immer doorbrullende zanger (geen poging tot cleane zang hier, yuk), riffs die zowel de adrenaline door je aderen doet gieren als je geest compleet overrompelen.

Ok, nu niet zo overdreven, maar jullie snappen het wel. Drie gitaristen hier, die zorgen voor veel dynamiek binnen de zware sound. Ik noem ze de Meshuggah van de hardcorescene, en dit is niet onterecht.

Zelfs al heb je niets met wat je denkt dat metalcore is, zou ik deze plaat proberen. Geen overproductie hier, geen cleane zang, geen blinkende gitaartjes, geen huppelkutjes. Neen, dit is zoals bands als Disembodied en Earth Crisis het jaren geleden bedoeld hebben: hardcore met een verdomd grote scheut metal door.

Favoriete nummers hier: Passing the Pencil Test en Sun Poison and Skin Cancer

28 minuten is zelfs te lang maar een nummertje of 3 is goed te doen.

Een rondje van bennerd is deze The Acacia Strain, een Amerikaanse metalcore groep. Ik heb een paar moeilijke en verschietachtige luisterbeurten achter de oren en toch, buiten de stem die me soms zo doet denken aan Gary Meskill (Pro-Pain), is dit een dreun van jewelste.
Toch vind ik de stem zo vermoeiend, gelukkig gebruikt hij ook eens een cleane stem in het titelnummer 3750 bijvoorbeeld maar het blijft een hele inspanning, een gevoel die ik een tijdje geleden ook bij Pro-Pain had.
Een aantal nummers licht ik eruit. Mooiste nummer vind ik Smoke Ya Later omwille van zijn opbouw en tamelijk melodieuze kant, iets wat ik elders een beetje ontbeer, de aard van mijn beestje. Wat is de bedoeling van Extreme Wrath of the Jhiaxus? Drawn and Quartered vind ik de heerlijkste hersenbeuker. Het snellere stuk van Passing the Pencil Test vind ik geweldig, het trage eindstuk vind ik er te veel aan en wie is die stem op het einde? Halcyon is zelfs een sfeervol akoestisch stuk met gitaar en een snuifje keyboards / strijkers, op het einde volgt een prachtige ingetogen gitaarsolo. Het laatste nummer Sunpoison and Skin Cancer eindigt met een lang radiofragment, waarvan een stukje dit album ook heeft geopend.
Metalcore is nooit mijn ding geweest, misschien ligt mijn negatieve ervaring destijds met Pro-Pain aan de basis hiervan. The Acacia Strain is geen lichtere kost, maar beter verteerbaar voor mijn karkas. Een dikke drie komma vijf geef ik als stem voor dit loodzwaar, qua lengte perfect, album.

Metalcore is nooit zo mijn ding geweest maar toch maar weer eens geprobeerd na aanleiding van het metal album van de week.
Het voorspelbare van deze muziek staat me altijd tegen, stukje snel, stukje langzaam (breakdown noemen ze dat geloof ik) en dat ieder nummer weer, ik vind het nogal saai. Op dit album valt het me mee, iets meer variatie wat dat betreft maar over het algemeen doet het me vrij weinig.

Heb net ontdekt dat deze cd in mijn Itunes staat met als album titel 2004 en het jaar als 3750
Ben hem nu nog eens aan het beluisteren, het was inmiddels alweer even geleden. Eens zien hoe hij me nu nog bevalt.

Haha dat hand-geklap van 1:55 tot 2:15 in Smoke Ya Later was me nog nooit eerder opgevallen. Niet onlogisch om af te vragen wat het doet bij een band zoals TAS, maar soit, het stoort niet

Twijfel twijfel, zou ik, zou ik niet, hmmm misschien niet. Of ja waarom niet.. Ah ja, ok, toch een halfje omhoog. Ik kan het altijd weer naar beneden halen als ik wil.
Het probleem is namelijk dat deze cd beukt... en dat het daar relatief tot beperkt blijft. Niet dat ik daar iets slecht met bedoel, maar het verdient ook weer geen onderscheiding.

Samen met Grizzly Twister voor mij van de mindere albums van deze ronde van het Metal Album van de Week. Al komen hier af en toe wel lekkere stukjes muziek gepasseerd, het geheel staat me een klein half uur tegen. Het ontbreekt de muziek aan goeie zang en gitaarrifs. Maar dit is naar het schijnt metalcore en wellicht hoort het zo. Niet mijn ding dus. Maar toch weer de moeite om gehoord te hebben.

En daar doen we het voor .

Erg lekker, Bennerd. Gewoon keihard doorbeuken. Een 4 omdat ik ervoor in de stemming ben

Deze cd heb ik beluisterd omdat Bennerd het gekozen heeft tot het Metal Album van de Week. Hoewel de cd nog geen half uur duurt, heb ik moeite om hem niet halverwege uit te zetten.
Om met iets positiefs te beginnen: de trage stukken vind ik over het algemeen wel goed, maar zodra het gaspedaal wordt ingedrukt, haak ik veelal af. Daarnaast vind ik de grunt van de zanger wel ok, maar de screamachtige stukken minder.
Tot Smoke Ya Later (klapklap) kan ik de cd goed volgen, en vind ik hem ook nog goed genietbaar. Extreme Wrath ect. vind ik erg flauw, en door dat nummer verslapt mijn aandacht. En die aandacht komt ook niet weer terug bij de volgenden nummers. Bij Halycon veer ik opeens op; dit klinkt heel anders dan alles wat ik de minuten hiervoor heb gehoord. Dit buitenbeentje vind ik ook meteen een van de beste nummers van de cd. En dat hoorspel op het einde%u2026ja, leuk gevonden, maar ik hoef er niet van overtuigd te worden dat God's hand niet achter alles op deze wereld zit, en dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn handelen. En ik gok dat de meeste luisteraars van The Acacia Strain ook niet meer ontchristend hoeven te worden. Voor mij dus een reden om door te skippen naar de volgende cd.

Al met al wel aardig om eens te beluisteren, maar vooral een bevestiging dat metalcore niet echt in mijn straatje ligt. Hier en daar heb ik wel wat goede dingetjes gehoord, maar na een paar redelijke openingsnummers ben ik niet overtuigd.

Ik twijfel tussen 2.5 en 3.0, maar voor een cd waarvan ik de neiging heb hem uit te zetten, ga ik toch voor de 2.5.

Deze kan ik nog wel uitzitten, en af en toe hoor ik wel iets dat ik lekker vind. Toch zal ik dit niet gauw voor mijn plezier beluisteren, daar gooit onder andere de zanger teveel roet voor in het eten. Niet mijn gerne dit, dus liever geen beoordeling... dat laat ik beter over aan mensen die hier wel met plezier naar kunnen luisteren.

Vanavond heb ik deze nog maar eens opgezet, in het kader van "niet plooien maar blijven proberen". Die tragere stukken vind ik nog altijd niet veel soeps, maar wanneer er een tandje bijgezet wordt, dan gaat het veel beter. Het instrumentale intermezzo Halcyon is voor mij één van de mooiste stukjes muziek die ik in maanden heb gehoord, zo teder, zo ingehouden en zo onnatuurlijk metalcore? De zang blijft een heikel punt bij mij, dat geschreeuw. Afspraak binnen x aantal maanden?

Dit was mooi om mij eens voor te bereiden op de Hell on Earth tour waar deze band ook op zal spelen.
Het album begint al bruut en lomp met de intro Carbomb, het is eigenlijk een voorbode voor wat er komen gaat. Ik vind het heerlijk hoe de langzame stukken afgewisseld worden met de wat snellere stukken. Alleen mocht wat mij betreft er wel wat meer afwisseling in de vocalen, een goede grunt erbij had ook wel lekker geweest.
En dat gepraat tussen die nummers door hoeft van mij niet, zoals het laatste nummer of het tussennummer Extreme Wrath of the Jhiaxus.

Deze plaat bevalt me bij momenten vrij goed. Heerlijk log en drammend gitaargeluid. Vooral de snellere stukken kan ik goed hebben.
Spijtig van 'nummers" als Extreme Wrath of the Jhiaxus of Halcyon, die de vibe volledig eruit halen.
Ik vond het leuk dat deze eens langskwam maar ik vrees dat ik hem wel niet veel meer zal draaien.
Maar toch een dikke 3.

Leuk album op zich, weinig hoogvliegers echter, en twee intermezzo's die compleet de vaart eruit halen. 3*.