The Acacia Strain - 3750 (2004)

Een rondje van bennerd is deze The Acacia Strain, een Amerikaanse metalcore groep. Ik heb een paar moeilijke en verschietachtige luisterbeurten achter de oren en toch, buiten de stem die me soms zo doet denken aan Gary Meskill (Pro-Pain), is dit een dreun van jewelste.
Toch vind ik de stem zo vermoeiend, gelukkig gebruikt hij ook eens een cleane stem in het titelnummer 3750 bijvoorbeeld maar het blijft een hele inspanning, een gevoel die ik een tijdje geleden ook bij Pro-Pain had.
Een aantal nummers licht ik eruit. Mooiste nummer vind ik Smoke Ya Later omwille van zijn opbouw en tamelijk melodieuze kant, iets wat ik elders een beetje ontbeer, de aard van mijn beestje. Wat is de bedoeling van Extreme Wrath of the Jhiaxus? Drawn and Quartered vind ik de heerlijkste hersenbeuker. Het snellere stuk van Passing the Pencil Test vind ik geweldig, het trage eindstuk vind ik er te veel aan en wie is die stem op het einde? Halcyon is zelfs een sfeervol akoestisch stuk met gitaar en een snuifje keyboards / strijkers, op het einde volgt een prachtige ingetogen gitaarsolo. Het laatste nummer Sunpoison and Skin Cancer eindigt met een lang radiofragment, waarvan een stukje dit album ook heeft geopend.
Metalcore is nooit mijn ding geweest, misschien ligt mijn negatieve ervaring destijds met Pro-Pain aan de basis hiervan. The Acacia Strain is geen lichtere kost, maar beter verteerbaar voor mijn karkas. Een dikke drie komma vijf geef ik als stem voor dit loodzwaar, qua lengte perfect, album.

Deze cd heb ik beluisterd omdat Bennerd het gekozen heeft tot het Metal Album van de Week. Hoewel de cd nog geen half uur duurt, heb ik moeite om hem niet halverwege uit te zetten.
Om met iets positiefs te beginnen: de trage stukken vind ik over het algemeen wel goed, maar zodra het gaspedaal wordt ingedrukt, haak ik veelal af. Daarnaast vind ik de grunt van de zanger wel ok, maar de screamachtige stukken minder.
Tot Smoke Ya Later (klapklap) kan ik de cd goed volgen, en vind ik hem ook nog goed genietbaar. Extreme Wrath ect. vind ik erg flauw, en door dat nummer verslapt mijn aandacht. En die aandacht komt ook niet weer terug bij de volgenden nummers. Bij Halycon veer ik opeens op; dit klinkt heel anders dan alles wat ik de minuten hiervoor heb gehoord. Dit buitenbeentje vind ik ook meteen een van de beste nummers van de cd. En dat hoorspel op het einde%u2026ja, leuk gevonden, maar ik hoef er niet van overtuigd te worden dat God's hand niet achter alles op deze wereld zit, en dat de mens zelf verantwoordelijk is voor zijn handelen. En ik gok dat de meeste luisteraars van The Acacia Strain ook niet meer ontchristend hoeven te worden. Voor mij dus een reden om door te skippen naar de volgende cd.

Al met al wel aardig om eens te beluisteren, maar vooral een bevestiging dat metalcore niet echt in mijn straatje ligt. Hier en daar heb ik wel wat goede dingetjes gehoord, maar na een paar redelijke openingsnummers ben ik niet overtuigd.

Ik twijfel tussen 2.5 en 3.0, maar voor een cd waarvan ik de neiging heb hem uit te zetten, ga ik toch voor de 2.5.

Dit was mooi om mij eens voor te bereiden op de Hell on Earth tour waar deze band ook op zal spelen.
Het album begint al bruut en lomp met de intro Carbomb, het is eigenlijk een voorbode voor wat er komen gaat. Ik vind het heerlijk hoe de langzame stukken afgewisseld worden met de wat snellere stukken. Alleen mocht wat mij betreft er wel wat meer afwisseling in de vocalen, een goede grunt erbij had ook wel lekker geweest.
En dat gepraat tussen die nummers door hoeft van mij niet, zoals het laatste nummer of het tussennummer Extreme Wrath of the Jhiaxus.