Tired Pony - The Place We Ran From (2010)

ik ben deze vakantie al aardig in de ban van deze plaat. errug mooi. de eerste opvallers zijn - I am a landslide, Good book en Held in he arms of your world... maar het nummertje dead american writers begint ook aan te slaan.... niet slecht voor een supergroep... zwakste nummer en zelfs een beetje irritant is Northwestern skies. ik haal hem uit de playlist.

Vandaag aangeschaft en na tweemaal luisteren klinkt het al behoorlijk goed. Nu is alles wat ook maar een beetje met R.E.M. te maken heeft iets dat in mijn kast moet komen te staan... maar de samenwerking met de anders niet zo zeer door mij beminde Snow Patrol zanger is ontegenzeggelijk prima te pruimen. Lekkere alt.country. Ik moet veel denken aan goede R.E.M. nummers als 'Don't Go Back To Rockville' en 'Drive'. Mooie teksten, als vergezichten. Warm geluid. Heerlijk.
Overigens is dit uit mijn hart gegrepen:

Net als bij Japser84 oefent alles wat REM-gerelateerd is nu eenmaal een grote aantrekkingskracht op mij uit, dus dit album snel beluisterd en gekocht. Heerlijk om te horen hoe artiesten die normaal het grote, bombastische geluid niet schuwen het nu eens wat ingetogener doen. En nee, misschien dan geen nummer met hitpotentie op dit album maar voor wie dat wil is er altijd nog Snow Patrol en Editors toch?
Ik ga voor dit warme geluid, sterke nummers en mooie samenzang.
De term supergroep horen we wat te vaak naar mijn smaak. Ik houd het liever op supermuziek door een aantal muzikanten, die toevallig in hun eigen genre (of je er van houdt of niet) hun sporen verdiend hebben, maar op dit album lekker op één lijn zitten.

Ik zag op nu.nl dat Caro Emerald al lang op nr. 1 staat. Zo ook las ik de titel van dat succesvolle album weer en verrek, zoals een mens kan associeren, zo moest ik direct aan dit album denken.

In elke film wordt tenslotte geknipt. Dat kan om verschillende reden zijn, bijvoorbeeld om het tempo er in te houden, om overbodige (sub)plotjes te vermijden enz. Die weggeknipte scenes zijn leuk voor de extra's op de dvd uitgave.

Op dit album van Tired Pony doet elk liedje me denken aan zo'n weggeknipte scene. Geen enkel liedje voelt af, ze voelen nagenoeg allemaal overbodig en zouden hooguit als extraatje op een cd danwel dvd uitgave interessant zijn. Ze missen spanning, melodie en klinken erg ongeinspireerd. Juist dat laatste zou toch echt kwalijk genomen moeten worden, want is juist zo'n project als dit niet bedoeld om geinspireerd met elkaar een gloedvol werk af te leveren? Ik mis dat echt.

Liedjes hoeven geen hitpotentie te hebben, maar ze moeten toch minstens gemaakt zijn omdat de vertolkers iets kwijt moeten; ze moeten iets toevoegen. Zo niet, dan kan je ze beter achterwege laten.....of toevoegen als bonus op een echt volwaardig album. Leuk voor de fans.

Ik ben geen fan van Tired Pony.

Ik kan mij hier in het geheel niet in vinden. Ik ben juist aangenaam verrast door dit album. Ik kende de Snow Patrol sound van Gary Lightbody nou wel. Juist hun laatste album A Hundred Million Suns voldoet deels aan de hierboven gegeven omschrijving. Hier op The Place We Ran From geeft Gary die sound een verfrissende Country- / Roots- / Rock- switch. Hij doet dat samen met absolute vakmensen en ook dat hoor je.

Peter Buck speelt erg sterk en klinkt juist wel weer geïnspireerd. De automatische piloot die je soms bij hem terughoorde in R.E.M. is ver weg. Verfrissend kan je de muziek op dit album noemen. Oude rotten die lekker hun gang kunnen gaan, 'jonge rotten' die zichzelf opnieuw uitvinden. Alles klinkt goed en zeer verzorgd, van elke viool tot elke gitaarsnaar die aangeraakt wordt. De composities zijn vrijwel allemaal echt goed tot zeer sterk. De melodieën zijn vaak prachtig.

Ook de gastmuzikanten dragen hun steentje meer dan bij, met voorop natuurlijk Tom Smith van the Editors. Wat een prachtig briljantje is the Good Book. Het wordt gevolgd door de echt fantastische gedragen rocktrack Pieces, met een waanzinnige solo van Peter Buck als finale. Alleen al om die 2 nummers zou dit hele mooie en stemmige The Place We Ran From verplichte kost moeten zijn voor de echte muziekliefhebber. Het is ook de ideale herfstplaat. Dat komt dus goed uit.

Hmm, prachtig zoals twee mensen hetzelfde kunnen beluisteren en iets totaal anders horen. Ik ben blij voor je dat jij er in hoort wat jij er in hoort. Dan heb je een fijne plaat aan je collectie toegevoegd. Ik blijf horen wat ik hoor en zoek het wel ergens anders (David Gray's Foundling bijvoorbeeld). Geniet er maar van in ieder geval!:)

Ik sta nogal sceptisch tegenover al die 'superbands', waarin de groten der aarde zich verzamelen (eerst horen, dan geloven), maar dit is echt een hele aangename verrassing. Met liefde gemaakt, gepassionneerd gespeeld. Mooie accoustische onderlaag die niet te dik wordt aangesmeerd met meer elektrisch getinte instrumenten. Dat einde van 'Pieces' is echt werelds. Ik heb er weer een goede plaat van 2010 bij. Voor mij een kanshebber voor de eindejaarslijstjes.

Ik ben geen fan van de artiesten achter dit album, hoewel ik wel liefhebber ben van het eerste album van Editors. Daarnaast had Zooey Deschanel een bijdrage, dus wou ik dit album zeker een kans geven. Het hoge gemiddelde trok mij natuurlijk ook wel een beetje over de streep.

Inmiddels heb ik het album nu drie keer beluisterd en heeft geen enkel nummer mij echt gegrepen. Het kabbelt allemaal wat door, soms zeurderig en altijd saai. Liefhebbers van het latere werk van Snow Patrol komen prima aan hun trekken denk ik, maar voor mij mist dit.
Ik mis spanning en nog een onnoembaar persoonlijk ingrediënt op dit album.
Slecht is het echter niet, maar duidelijk niet mijn "kopje thee".

En dat ben ik nou niet met je eens. Dit heeft juist en gelukkig weinig van doen met het latere werk van Snow Patrol (met name hun laatste cd). Eerder hun eerdere betere werk, maar dan meer Amerikaanse off the road roots rock, met R.E.M. accenten. (kom er maar op)

Een erg fijne verrassing, dit album. Ik houd persoonlijk erg van Snow Patrol, dus deze plaat was verplichte kost voor mij. Tired Pony voegt met zijn folk en country elementen een mooie, nieuwe dimensie toe aan het (toch wel aan) Snow Patrol-gerelateerde geluid. En wat zijn de nummers toch prachtig! Breekbaar, mooi gelaagd met een zeer prettige sfeer. Voor nu stem ik 4*, maar er zit absoluut groeipotentie in voor een 4,5* of misschien zelfs een 5*

Mooi omschreven. Ik kan me hier in vinden en ga doordat ik dit album maar blijf draaien en echt goed blijf vinden toch weer terug naar 4,5*

Dank je Ik blijf 'm zelf ook steeds maar weer draaien en bij deze heb ik 'm dan ook een halfje verhoogd. Hij blijft maar groeien! "Get on the Road" en "I Am a Landslide" zijn op dit moment mijn favorieten, wat een prachtige nummers!

Tired Pony, een supergroep mogen we wel zeggen, qua bezetting. Onder meer Gary Lightbody van Snow Patrol, Peter Buck van R.E.M. en Richard Colburn van Belle & Sebastian maken deel uit van deze formatie. En met gastartiesten als M. Ward, Zooey Deschanel en Tom Smith van Editors wordt het nog wat indrukwekkender natuurlijk. Maar is het ook supermuziek?

‘Northwestern Skies’ is een goeie opener, met Buck die mandoline speelt (doet ie wel meer op deze plaat). ‘Get On The Road’ is een duet Lightbody-Deschanel, met een geduldige opbouw à la The National. De sfeer is vrij zwaarmoedig, en het nummer gaat me na zo’n twintigtal beluisteringen nog steeds niet vervelen, maar grijpt me toch wat minder bij de keel dan bij de eerste luisterbeurt.

‘Point Me At Lost Islands’ klinkt dan weer een stuk luchtiger, en ook hier mag Zooey Deschanel meezingen. Geen bijster originele song, maar toch speciale vermelding voor het mooie vioolspel van Annalisa Tornfelt. ‘Dead American Writers’ is een aardige song, maar toch ook niet meer dan dat.

‘Held In The Arms Of Your Words’ is een mooie, ontroerende song, mooie tekst ook, en Tornfelt bewijst dat haar vioolspel een aanwinst is. ‘That Silver Necklace’ is een tussendoortje, maar wel een leuk tussendoortje, van het soort dat je met de glimlach naar binnen speelt.

In ‘I Am A Landslide’ laat Lightbody de zang over aan Iain Archer, en bespeelt hij zelf het Pump-orgel. Archer is een goeie zanger, en het is een leuke afwisseling; heel de tijd Lightbody aan moeten horen, dat hoeft voor mij niet. De tekst van dit nummer, heeft Archer die geschreven, of niet? Feit is dat dit nummer op alle vlakken één van de sterkste is.

‘The Deepest Ocean There Is’ is doorspekt met een laagje wrok: “I’ve been terrified for far to fucking long; what is that thing I lack that makes you so damn strong; your letter in my hands, is rolled into a ball; with drunken comedy it’s thrown hard at the wall”. Dat stukje tekst liegt er niet om, natuurlijk.

‘The Good Book’ is misschien wel het beste nummer op deze plaat, en daar zit Tom Smith zeker voor iets tussen. De laatste Editors-plaat vond ik niet zo sterk, maar bij dit soort muziek past Smith’s stem gewoon vele malen beter. Een rustig, bescheiden nummertje, zonder al te veel gedoe, met woorden waarin Smith het gepast gevoel kan leggen (“You were saved by the good book; I was saved by the half full glass”).

Afsluiter ‘Pieces’ begint (nog vrij) rustig, met stuwende drums (mooi in de tekst vervat trouwens: “Pieces of you heart collapse, to the sound of beating drums), maar verandert halfweg in een warrig klankenfestival, waar Peter Buck zeker voor iets tussen zit). Het klinkt een beetje als een persoonlijke Apocalyps, met een veelbetekenende slotzin: “A Bible held above me like an axe”.

Het was al een tijdje bekend dat deze plaat eraan ging komen, dus was ik er ook al een tijdje naar benieuwd. Ik had zo mijn twijfels wanneer ik erover las, het zou een countryplaat worden, en dergelijke. Dat is het uiteindelijk toch niet echt geworden, al zit er wel een country-touch in; veel meer is het een plaat geworden die diverse invloeden kent, van folk over roots naar americana.

3,5 sterren

Daar ben ik het helemaal mee eens.
Heel jammer, want het klinkt zeker niet slecht
Het is als bij voetbal - elf goede spelers vormen niet automatisch een goed team - bij een goede band vullen de bandleden elkaar aan , hier hoor ik individualisten goede muziek maken.

Om de groeiplaat-roepers van dienst te zijn zal ik deze tegen het einde van het jaar nog eens opzetten, maar voorlopig heb ik het eigenlijk wel gezien hiermee.

Leuke plaat hoor, verder. 'Point Me At Lost Islands' en 'I Am A Landslide' horen bij de beste liedjes die Lightbody schreef, en in 'The Good Book' doet de band iets dat ik nooit verwacht had: een nummer maken gezongen door de zanger van The Editors dat ik goed vind (ben redelijk allergisch voor die man).

Ondanks alle respect die je voor hem moet hebben, is Lightbody nooit de meest veelzijdige muzikant geweest, en op deze plaat lijkt de band zichzelf een beetje in slaap te sussen met kwaliteitsliedjes die net een extra dimensie, of wat meer passie, missen om echt boven de middelmaat uit te steken, en die zelfs op de vele fraaie momenten (die vocalen aan het einde van Held In The Arms Of Your Words bijvoorbeeld) nooit echt hemelbestormend goed wordt.

Drie weken aan het luisteren inmiddels, en nog niet van mening veranderd. We beschouwen dit maar als recensie, omdat je toch ooit een mening zal moeten vormen.

Na mijn aanvankelijke enthousiasme, moet ik je in werkelijk elk woord gelijk geven. Ik heb mijn oordeel een ster naar beneden gesteld. Ik dacht dat deze plaat het wel vol zou houden, maar de "net iets boven de middelmaat" regeert hier toch voornamelijk, met een enkele uitschieter. Wel aardig goed, maar niet zo fraai als ik dacht...

Dit klinkt erg fijn, ik wacht nog even met stemmen, want volgens mij is het ook een groeibriljantje, maar het klinkt allemaal zeer goed en steekt na drie luisterbeurten nog steeds niet tegen.

Fijn, erg fijn plaatje. Ik heb gemerkt dat ik vooral Gary Lightbody wel mag, zowel met zijn Snow Patrol als bij dit plaatje. Hij weet me toch opvallend vaak te interesseren met mooie melodieën en over het algemeen gewoon opvallende liedjes.

Tired Pony is verrassend genoeg erg in de smaak gevallen bij me. Dit soort supergroepen (of samenwerkingen, voor mijn part) interesseren me zelden. Maar The Place We Ran From is anders. Het pakt me met mooie melodieën en blijft erg lang interessant. Ik hou van dat on-the-road gevoel; de plaat heeft bovendien iets positiefs en hoopvol terwijl het toch ingetogen blijft. Ook vind ik dit hier en daar bijna aandoenlijk en schattig: I Am a Landslide bijvoorbeeld. Heerlijk, die onschuld. Zou zo op een Cameron Crowe soundtrack kunnen staan. Juist het feit dat dit amper boven de middelmaat uit (wil?) steken geeft de plaat kracht: een goedbedoeld project met gewoon leuke liedjes waar ik niet al te gewichtig over wil (en kan?) doen.

Vooral The Good Book is me bij gebleven, de rest voelde op een paar nummers na matig aan.

Kende deze plaat niet. Nu aan t luisteren op Spotify, eerste indruk is goed!

Niet bepaald omvergeblazen door deze plaat. Een paar namen in de muziekwereld trokken me wel aan maar over het algemeen is deze plaat matig. The Good Book is bijvoorbeeld een nummer dat voor mij er niet op had gemoeten. Ik snap niet wat mensen eraan vinden. Tom Smith is ligt me dan ook niet echt.
Enfin, Ik hoor hier wat The National (Pieces) in en Mumford & Sons (Northwestern Skies,Get on the Road).
Maar dé ontdekking van deze plaat, en de laatste maand is het nummer Dead American Writers. Wat een héérlijk ding!

3*

Ik heb dit album vandaag "ontdekt". Na wat napluiswerk op wikipedia kwam ik via Gary Lightbody (Snow Patrol) bij deze cd terecht. Toen ik zag dat Pete Buck (REM) er ook aan meewerkte, was mijn nieuwsgierigheid gewekt en heb 'm opgespoord en gelijk beluisterd. Ennuh, hij klinkt bovengemiddeld. Niet dat ik vannacht wakker van zal liggen, maar ik vind 'm zeker niet slecht. Ik ga 'm meer beluisteren, want zo interessant vind ik 'm wel. Toch leuk als je telkens weer iets nieuws ontdekt. 3.5*!

Nu na de derde keer beluisteren kan ik deze cd toch best aanbevelen eens te beluisteren. Wat mij het meest opvalt is het plezier en de bezieling waarmee dit album is opgenomen (in betrekkelijke korte tijd). En dat plezier slaat toch wel over op mijzelf.
Het is geen 5-punter, maar toch wel een heerlijk album!!! Halfje erbij, guys! 4 dus!

Wel lekker maar ik blijf maar Snow Patrol horen. Veel herhalingen van de laatste albums van Snow Patrol.
Ik draai hem wel regenmatig.

dit is een dijk van een plaat , een groeier , ik vind dit super , de ontdekking van het jaar voor mij , vooral die 2 eerste nummers zijn subliem , ga deze groep eens goed opvolgen zie !!!!

Leuke verrassing deze plaat! Niet meteen superfan van de individuele prestaties van de grootheden die dit album voorttrekken, maar ben zeer gecharmeerd door dit fijn voortkabbelende plaatje. Voorlopig 3,5* maar ik voel ruimte voor groei!

Tired Pony is een op voorhand interessant samenwerkingsverband tussen o.a. Gary Lightbody van Snow Patrol, Peter Buck van R.E.M. en Richard Colburn van Belle & Sebastian. Nog twee leden van Snow Patrol maken de band compleet. Daarnaast zijn de gastbijdragen van o.a. Zooey Deschanel en Tom Smith van echte toegevoegde waarde. Tired Pony komt op mij over als een soort mix van alternatieve country, roots en americana. Bij het luisteren van "The Place We Ran From" zie ik direct de weidsheid van Noord-Amerika voor me. De stem van Gary Lightbody past goed in de composities en wordt eigenlijk nergens saai, maar dat komt ook doordat de vocalen af en toe worden afgewisseld met gastbijdragen. Zo is de samenzang met Zooey Deschanel hemels mooi en is de vocale bijdrage van Tom Smith van Editors direct een van de hoogtepunten van het album. Gitarist Peter Buck van R.E.M. bewijst dat zijn gitaarspel uitermate goed past in deze roots setting. Buck speelt ingetogen en gevarieerd en zijn gitaarspel is sfeerbepalend. "The Place We Ran From" vind ik een zeer geslaagd album met mooie liedjes die een desolaat gevoel bij me opwekken, intrigerend en meeslepend dus. Het is wel een groeialbum en wordt mooier naarmate je hem vaker luistert. Geslaagd project wat mij betreft en de opvolger nadert de releasedatum. Door "The Place We Ran From" kijk ik daar in ieder geval naar uit.

13 jaar later komt Twinpeaks weer eens om de hoek zeilen met voor hem een ontdekking. Ik loop al jaren achter de feiten aan , en dat bevalt mij eigenlijk prima. Ooit weleens iets over gelezen zoveel jaar geleden , maar waarschijnlijk wierp het etiket supergroep bij mij direct vlekken op. Vast de reden waarom ik me er toen niet erg druk om heb gemaakt. Nu met terugwerkende kracht hoor ik een Snow Patrol light. De overheersende stem van Lightbody doet dit niet zo heel verschillen van zijn bandje. Nu kan ik Snow Patrol altijd wel hebben , dus het album is voor mij wel te doen. Het is geen superplaat , maar het is wel een plaat die ik misschien eerder had willen ontdekken. Aan de andere kant is het ook wel weer leuk "nieuwe " dingen op te snorren. 3 en halve ster en een dikke pluim voor The Good Book .

Op zich dus niet slecht, maar de zang....het steekt me snel tegen, ik hou ook niet van snow patrol.
Op de geweldige single 'Dead American Writers' zingt hij net iets anders, dan trek ik het wel.
'Get on the Road' trekt me ook nog wel, die vrouwenstem tilt het naar boven en ook 'Held in the Arms of Your Words' kan ik luisteren.

Daarna zakt het toch in elkaar, zeker door de stem, ik kan er niets aan doen. Laat iemand anders dit zingen en ik trek het wel.