Tired Pony - The Place We Ran From (2010)

Beginnen bij het begin. Tired Pony bestaat uit een bij elkaar geraapt zooitje muzikanten. Niet de eerste de beste zijn van de straat geplukt. Gary Lightbody is de stuwende kracht van Snow Patrol, zo ook hier bij Tired Pony. Vanuit Snow Patrol zijn ook Troy Sewart en Iain Archter van de partij. Hij wordt bijgestaan door Peter Buck en Scott McCaughey van R.E.M. en drummer Richard Colburn van Belle & Sebastian. Zelfs Tom Smith (Editors) komt om de hoek kijken, daar later meer over. Een hele aardige verzameling aan muzikanten, dat schept verwachtingen.

Bij een superformatie zet ik vaak snel mijn vraagtekens, met Them Croocked Vultures nog vers in het geheugen liggend. Maar Tired Pony is gelukkig wel bijzonder goed geslaagd om een album met klasse af te leveren. Godzijdank is het mijn inziens geen plaat geworden die in het verlengde ligt van Snow Patrol.

Tijdens de nummers dwalen de gedachten regelmatig af naar de States. Op je dooie gemakje in een truck rijden op eindeloze wegen. Exact de sfeer die het moet oproepen volgens Lightbody. Een citaal van Lightbody spreekt boekdelen: 'It's inspired by my love of Wilco, Calexico, Lambchop, Palace, Smog, these bands that look at the darkness in America'. Het album is een mengelmoesje van Amerikaanse Roots, (alt)country, en de poppy kan van Snow Patrol. Het levert een bijzonder en authentiek geluid op.

Of dit album ook in de bovenstaande categorie van artiesten mag worden geplaatst moet de tijd uit wijzen. Alle nummers blijven fier overeind. Maar bij beluistering dwalen de gedachten soms weg. Ja, naar die prachtige en indrukwekkende landschappen. Maar soms ook naar niemandsland. De zang van Lightbody kan me namelijk niet altijd blijven boeien, terwijl ieder nummer wel van een hoog niveau is. Soms neigen de nummers ook net iets te veel naar Snow Patrol, helaas. Maar dat mag de pret niet drukken. Tom Smith komt dan ook telkens op het juiste moment binnen om me weer wakker te schudden.

Bijzondere aandacht verdiend de bijdrage van Tom Smith op het nummer The Good Book waar hij de vocalen voor zijn rekening neemt. Door zijn intrigerende stem is het welkome afwisseling en meteen één van de hoogtepunten.

Als het aan mij ligt gaan ze door op de ingeslagen weg, maar mag de nadruk meer op de roots en country kant worden gelegd in plaats van Snow Patrol. Desalniettemin een zeer, zeer geslaagd project.

Ik kan mij hier in het geheel niet in vinden. Ik ben juist aangenaam verrast door dit album. Ik kende de Snow Patrol sound van Gary Lightbody nou wel. Juist hun laatste album A Hundred Million Suns voldoet deels aan de hierboven gegeven omschrijving. Hier op The Place We Ran From geeft Gary die sound een verfrissende Country- / Roots- / Rock- switch. Hij doet dat samen met absolute vakmensen en ook dat hoor je.

Peter Buck speelt erg sterk en klinkt juist wel weer geïnspireerd. De automatische piloot die je soms bij hem terughoorde in R.E.M. is ver weg. Verfrissend kan je de muziek op dit album noemen. Oude rotten die lekker hun gang kunnen gaan, 'jonge rotten' die zichzelf opnieuw uitvinden. Alles klinkt goed en zeer verzorgd, van elke viool tot elke gitaarsnaar die aangeraakt wordt. De composities zijn vrijwel allemaal echt goed tot zeer sterk. De melodieën zijn vaak prachtig.

Ook de gastmuzikanten dragen hun steentje meer dan bij, met voorop natuurlijk Tom Smith van the Editors. Wat een prachtig briljantje is the Good Book. Het wordt gevolgd door de echt fantastische gedragen rocktrack Pieces, met een waanzinnige solo van Peter Buck als finale. Alleen al om die 2 nummers zou dit hele mooie en stemmige The Place We Ran From verplichte kost moeten zijn voor de echte muziekliefhebber. Het is ook de ideale herfstplaat. Dat komt dus goed uit.

Een erg fijne verrassing, dit album. Ik houd persoonlijk erg van Snow Patrol, dus deze plaat was verplichte kost voor mij. Tired Pony voegt met zijn folk en country elementen een mooie, nieuwe dimensie toe aan het (toch wel aan) Snow Patrol-gerelateerde geluid. En wat zijn de nummers toch prachtig! Breekbaar, mooi gelaagd met een zeer prettige sfeer. Voor nu stem ik 4*, maar er zit absoluut groeipotentie in voor een 4,5* of misschien zelfs een 5*

Tired Pony, een supergroep mogen we wel zeggen, qua bezetting. Onder meer Gary Lightbody van Snow Patrol, Peter Buck van R.E.M. en Richard Colburn van Belle & Sebastian maken deel uit van deze formatie. En met gastartiesten als M. Ward, Zooey Deschanel en Tom Smith van Editors wordt het nog wat indrukwekkender natuurlijk. Maar is het ook supermuziek?

‘Northwestern Skies’ is een goeie opener, met Buck die mandoline speelt (doet ie wel meer op deze plaat). ‘Get On The Road’ is een duet Lightbody-Deschanel, met een geduldige opbouw à la The National. De sfeer is vrij zwaarmoedig, en het nummer gaat me na zo’n twintigtal beluisteringen nog steeds niet vervelen, maar grijpt me toch wat minder bij de keel dan bij de eerste luisterbeurt.

‘Point Me At Lost Islands’ klinkt dan weer een stuk luchtiger, en ook hier mag Zooey Deschanel meezingen. Geen bijster originele song, maar toch speciale vermelding voor het mooie vioolspel van Annalisa Tornfelt. ‘Dead American Writers’ is een aardige song, maar toch ook niet meer dan dat.

‘Held In The Arms Of Your Words’ is een mooie, ontroerende song, mooie tekst ook, en Tornfelt bewijst dat haar vioolspel een aanwinst is. ‘That Silver Necklace’ is een tussendoortje, maar wel een leuk tussendoortje, van het soort dat je met de glimlach naar binnen speelt.

In ‘I Am A Landslide’ laat Lightbody de zang over aan Iain Archer, en bespeelt hij zelf het Pump-orgel. Archer is een goeie zanger, en het is een leuke afwisseling; heel de tijd Lightbody aan moeten horen, dat hoeft voor mij niet. De tekst van dit nummer, heeft Archer die geschreven, of niet? Feit is dat dit nummer op alle vlakken één van de sterkste is.

‘The Deepest Ocean There Is’ is doorspekt met een laagje wrok: “I’ve been terrified for far to fucking long; what is that thing I lack that makes you so damn strong; your letter in my hands, is rolled into a ball; with drunken comedy it’s thrown hard at the wall”. Dat stukje tekst liegt er niet om, natuurlijk.

‘The Good Book’ is misschien wel het beste nummer op deze plaat, en daar zit Tom Smith zeker voor iets tussen. De laatste Editors-plaat vond ik niet zo sterk, maar bij dit soort muziek past Smith’s stem gewoon vele malen beter. Een rustig, bescheiden nummertje, zonder al te veel gedoe, met woorden waarin Smith het gepast gevoel kan leggen (“You were saved by the good book; I was saved by the half full glass”).

Afsluiter ‘Pieces’ begint (nog vrij) rustig, met stuwende drums (mooi in de tekst vervat trouwens: “Pieces of you heart collapse, to the sound of beating drums), maar verandert halfweg in een warrig klankenfestival, waar Peter Buck zeker voor iets tussen zit). Het klinkt een beetje als een persoonlijke Apocalyps, met een veelbetekenende slotzin: “A Bible held above me like an axe”.

Het was al een tijdje bekend dat deze plaat eraan ging komen, dus was ik er ook al een tijdje naar benieuwd. Ik had zo mijn twijfels wanneer ik erover las, het zou een countryplaat worden, en dergelijke. Dat is het uiteindelijk toch niet echt geworden, al zit er wel een country-touch in; veel meer is het een plaat geworden die diverse invloeden kent, van folk over roots naar americana.

3,5 sterren

Om de groeiplaat-roepers van dienst te zijn zal ik deze tegen het einde van het jaar nog eens opzetten, maar voorlopig heb ik het eigenlijk wel gezien hiermee.

Leuke plaat hoor, verder. 'Point Me At Lost Islands' en 'I Am A Landslide' horen bij de beste liedjes die Lightbody schreef, en in 'The Good Book' doet de band iets dat ik nooit verwacht had: een nummer maken gezongen door de zanger van The Editors dat ik goed vind (ben redelijk allergisch voor die man).

Ondanks alle respect die je voor hem moet hebben, is Lightbody nooit de meest veelzijdige muzikant geweest, en op deze plaat lijkt de band zichzelf een beetje in slaap te sussen met kwaliteitsliedjes die net een extra dimensie, of wat meer passie, missen om echt boven de middelmaat uit te steken, en die zelfs op de vele fraaie momenten (die vocalen aan het einde van Held In The Arms Of Your Words bijvoorbeeld) nooit echt hemelbestormend goed wordt.

Drie weken aan het luisteren inmiddels, en nog niet van mening veranderd. We beschouwen dit maar als recensie, omdat je toch ooit een mening zal moeten vormen.

Fijn, erg fijn plaatje. Ik heb gemerkt dat ik vooral Gary Lightbody wel mag, zowel met zijn Snow Patrol als bij dit plaatje. Hij weet me toch opvallend vaak te interesseren met mooie melodieën en over het algemeen gewoon opvallende liedjes.

Tired Pony is verrassend genoeg erg in de smaak gevallen bij me. Dit soort supergroepen (of samenwerkingen, voor mijn part) interesseren me zelden. Maar The Place We Ran From is anders. Het pakt me met mooie melodieën en blijft erg lang interessant. Ik hou van dat on-the-road gevoel; de plaat heeft bovendien iets positiefs en hoopvol terwijl het toch ingetogen blijft. Ook vind ik dit hier en daar bijna aandoenlijk en schattig: I Am a Landslide bijvoorbeeld. Heerlijk, die onschuld. Zou zo op een Cameron Crowe soundtrack kunnen staan. Juist het feit dat dit amper boven de middelmaat uit (wil?) steken geeft de plaat kracht: een goedbedoeld project met gewoon leuke liedjes waar ik niet al te gewichtig over wil (en kan?) doen.

Niet bepaald omvergeblazen door deze plaat. Een paar namen in de muziekwereld trokken me wel aan maar over het algemeen is deze plaat matig. The Good Book is bijvoorbeeld een nummer dat voor mij er niet op had gemoeten. Ik snap niet wat mensen eraan vinden. Tom Smith is ligt me dan ook niet echt.
Enfin, Ik hoor hier wat The National (Pieces) in en Mumford & Sons (Northwestern Skies,Get on the Road).
Maar dé ontdekking van deze plaat, en de laatste maand is het nummer Dead American Writers. Wat een héérlijk ding!

3*

Tired Pony is een op voorhand interessant samenwerkingsverband tussen o.a. Gary Lightbody van Snow Patrol, Peter Buck van R.E.M. en Richard Colburn van Belle & Sebastian. Nog twee leden van Snow Patrol maken de band compleet. Daarnaast zijn de gastbijdragen van o.a. Zooey Deschanel en Tom Smith van echte toegevoegde waarde. Tired Pony komt op mij over als een soort mix van alternatieve country, roots en americana. Bij het luisteren van "The Place We Ran From" zie ik direct de weidsheid van Noord-Amerika voor me. De stem van Gary Lightbody past goed in de composities en wordt eigenlijk nergens saai, maar dat komt ook doordat de vocalen af en toe worden afgewisseld met gastbijdragen. Zo is de samenzang met Zooey Deschanel hemels mooi en is de vocale bijdrage van Tom Smith van Editors direct een van de hoogtepunten van het album. Gitarist Peter Buck van R.E.M. bewijst dat zijn gitaarspel uitermate goed past in deze roots setting. Buck speelt ingetogen en gevarieerd en zijn gitaarspel is sfeerbepalend. "The Place We Ran From" vind ik een zeer geslaagd album met mooie liedjes die een desolaat gevoel bij me opwekken, intrigerend en meeslepend dus. Het is wel een groeialbum en wordt mooier naarmate je hem vaker luistert. Geslaagd project wat mij betreft en de opvolger nadert de releasedatum. Door "The Place We Ran From" kijk ik daar in ieder geval naar uit.