Korn - Korn III: Remember Who You Are (2010)

Nooit...nee echt nooit gedacht dat ik ooit nog een album van Korn zou luisteren behalve het debuut dan. De twee na het debuut heb ik ook...maar daar waren we elkaar al kwijt geraakt....na de vele positieve reacties op dit album deze maar gepindakaast. Tot mijn schrik is het ook nog een hele degelijke plaat!! Dat geklepper met de bas is altijd het min punt voor mij...maar dat hoort bij Korn. Nog een paar keer luisteren...

Mijn oortjes vertellen me dus echt niet dat dit op de korn van Life is Peachy lijkt. Ze proberen het wel, maar falen. Vind dit album eigenlijk zelfs minder dan zijn 'poppy' voorgangers, daar zat het tenminste nog goed op het vlak van melodie.

Een paar dagen terug de clip van Oildale bekeken... Van-dik-hout-zaagt-men-planken-gebeuk en -gejammer zonder enige visie, richting en artistieke insteek. En vooral hopeloos gedateerd.

Remember who you are. Nou, dat ga ik doen: Deze cd aan me voorbij laten gaan met de wetenschap dat het nooit meer wordt als bij De Eerste Twee.

Album een paar keer geluisterd en ben zeker niet ontevreden. Hoor weer wat vergelijking met de oude Korn albums. Een album zeker het kopen waard.

Ik vind dat de bas deze keer veel minder hard getuned staat, wat het geheel zeker veel beter doet klinken . En inderdaad Korn is weer een beetje op niveau, vooral dankzij hun nieuwe drummer Ray Luzier, check zeker aandachtig de drums op dit album!

Ik vond Life Is Peachy ook maar een magere kloon van hun debuut hoor

Quote van Jon: "I've been freestyling all of these lyrics that aren't necessarily about the five things I initially came up with for the album's concept. It's total freestyling—complete stream-of-consciousness. I'm really digging it. I might just go with what's coming out of my body at that moment." Dus hij zingt maar wat

OK, want van hem is bekend dat al zijn teksten over hemzelf of zijn omgeving gaan, bij dit album is dat dus niet.

Korn stopt er waarschijnlijk over 1 of 2 jaar mee. Dit las ik in de Aardschok waarin Fieldy zei dat ze nog een toer deden (waarschijnlijk in de oorsponkelijke bezetting) en dan het bijltje erbij neergooien. Jammer, want het laatste album is een van de beste die ze ooit gemaakt hebben.

Naar aanleiding hiervan ben ik het album toch maar gaan beluisteren, want net als jij had ik alle hoop en vertrouwen in Korn allang opgegeven. Het kleine beetje daarvan dat ik dan toch weer begon te krijgen werd voor mij echter al heel snel de grond ingeboord. Matig album. Nergens spannend, alleen maar slechtuigevoerde cliches.

Zeer verteerbare plaat...

mocht nog iets harder in het algemeen, maar ik luister er toch graag naar! en dat gave bass geluid van korn is eindelijk weer terug!

mwa, beukt wel lekker
deze sound heeft korn al een lange tijd niet weten te produceren.
(hoewel ik een van de weinige mensen ben op deze aardkloot die zich wél heeft weten te vermaken met de sound van untitled)

Ik heb mn stem maar verhoogt naar 5 sterren ( en nee niet om gemiddelde op te krikken( Maar omdat het eindelijk weer egt klinkt als in de 90s. En zo hoort het bij koRn en daar komt de goede variatie van songs ook nog eens bovenop

Leek erop dat de oude dagen weer aangebroken waren, maar naar 5 keer luisteren moet ik tot de conclusie komen dat het niet meer mijn ding is. Het gehak op de basgitaar is mega irri snap niet dat ik dat vroeger mooi kon vinden.

Berichten verplaatst naar Korn

people pleaser is zooooon vet nummer.
Jammer dat het eeen bonus track is

nooit gedacht dat ik weer naar KoRn zou luisteren want na de eerste 2 albums vond ik ze niet echt boeiend meer.
Maar zag laatst een clipje van deze plaat en vond het wel lekker klinken.
Het album zelf is ook lekker imho. Tekstueel misschien wat cliche en emo maar ach.. Het beukt lekker door en daar had ik nu net zin in.

3.5*

Oildale! dat nummer is echt zeer fijn de felheid en het 'gezoem' van de gitaren zijn typisch korn.....

dit is mijn eerste luister beurt en ik geef eerst 3 1/2 ster... korn is weer terug!

Ik ben er lang niet aan toegekomen om Remember Who You Are te recenseren. Maar nu deze plaat alweer bijna vier jaar oud is moet ik zeggen dat ik 'm nog steeds goed vind. Het beste album van Korn sinds Issues. Nee, sinds het debuut. Dat er tijdens de optredens van Korn zo weinig materiaal hiervan gespeeld wordt vind ik echt onbegrijpelijk.

Korn klinkt hier zoals ik het graag hoor: rauw. De ene riff na de andere komt hard aan. De ritmesectie klinkt misschien wel beter dan ooit, maar dat kan aan de productie liggen. Korn klinkt hier ongeveer even hard als op Take a Look in the Mirror, maar dan met veel betere songwriting. Jonathan Davis weet een goede balans te vinden tussen cleane zang geschreeuw/grunts en gejammer. Inderdaad, Jonathan Davis doet even zielig als altijd, maar dat stoort mij totaal niet. Op nummers als 'Fear Is a Place to Live' en 'Are You Ready to Live?' kan ik er zelfs ontzettend van genieten. 'Lead the Parade' is de misser op deze plaat, maar gooit wat mij betreft geen roet in het eten.

De voorspelling van Don Cappucino dat Korn er inmiddels mee opgehouden zou zijn is niet uitgekomen. Ergens is dat jammer, want hierna is Korn weer slecht materiaal gaan maken met vervelende electronic-invloeden. Ik had liever gezien dat Jonathan Davis zich in een soloprojecte op de bonkzooi had gestort en Korn gewoon Korn was gebleven. Op deze plaat was Korn in ieder geval weer even echt Korn, en hoe!

Lekkere beukplaat.
Positieve verrassing van Korn.

Eigenlijk een van de beste albums van Korn, als je het mij vraagt. Ze proberen erg hard om weer te klinken als in 1994. Productioneel komen ze een heel end in de buurt. Alles klinkt weer wat rauwig, de drums en bas weer lekker droog, en Jonathan Davis laat maar weer eens zien wat een geweldig intense zanger hij is. Probleem met Korn was echter nooit de sound, in mijn opinie, maar juist de consistentie van de songwriting. Gelukkig bevat deze plaat voornamelijk sterke songs met genoeg onderlinge variatie, dikke grooves, en geflipte zang. Hoogtepunten: 'Pop a Pill', 'Fear is a Place to Live', en 'Let the Guilt Go'.