Korn - Korn III: Remember Who You Are (2010)

Wat zijn ze negatief over dit album op Musicmeter, ik weet echt niet waarom. Dit gaat echt terug naar het oude werk en dat komt ook heel erg door de productie van Ross Robinson, de producer van het debuutalbum. Dit is Korn zoals ik het wil horen. Vanaf Oildale is het genieten geblazen van het nieuwe album. En dit album eindigt hetzelfde als het debuutalbum, namelijk met een huilende Jonathan Davis die trouwens erg goed in vorm is op dit album. Ik weet niet wat er mis is met dit album, 4,5 ster, 5 sterren zijn er voor het debuutalbum, maar dit is weer een grote stap in de goede richting! Ik vond de laatste 4 albums namelijk zwaar tegenvallen!

Overtuigende terugkeer naar het rauwere geluid van het eerste album. De songs zijn niet echt wereldschokkend- we hebben het allemaal wel eens eerder gehoord, zowel muzikaal als tekstueel- maar kwalitatief is alles goed genoeg om van begin tot eind te blijven boeien. Daarnaast klinkt de band energiek en spontaan, voor het eerst in lange tijd. De krakende maar toch krachtige produktie van Ross Robinson draagt bij aan de lekker primitieve sfeer.

Ik ben er lang niet aan toegekomen om Remember Who You Are te recenseren. Maar nu deze plaat alweer bijna vier jaar oud is moet ik zeggen dat ik 'm nog steeds goed vind. Het beste album van Korn sinds Issues. Nee, sinds het debuut. Dat er tijdens de optredens van Korn zo weinig materiaal hiervan gespeeld wordt vind ik echt onbegrijpelijk.

Korn klinkt hier zoals ik het graag hoor: rauw. De ene riff na de andere komt hard aan. De ritmesectie klinkt misschien wel beter dan ooit, maar dat kan aan de productie liggen. Korn klinkt hier ongeveer even hard als op Take a Look in the Mirror, maar dan met veel betere songwriting. Jonathan Davis weet een goede balans te vinden tussen cleane zang geschreeuw/grunts en gejammer. Inderdaad, Jonathan Davis doet even zielig als altijd, maar dat stoort mij totaal niet. Op nummers als 'Fear Is a Place to Live' en 'Are You Ready to Live?' kan ik er zelfs ontzettend van genieten. 'Lead the Parade' is de misser op deze plaat, maar gooit wat mij betreft geen roet in het eten.

De voorspelling van Don Cappucino dat Korn er inmiddels mee opgehouden zou zijn is niet uitgekomen. Ergens is dat jammer, want hierna is Korn weer slecht materiaal gaan maken met vervelende electronic-invloeden. Ik had liever gezien dat Jonathan Davis zich in een soloprojecte op de bonkzooi had gestort en Korn gewoon Korn was gebleven. Op deze plaat was Korn in ieder geval weer even echt Korn, en hoe!