Demians - Mute (2010)

Ik vind het debuut net iets beter, maar deze plaat mag er best zijn. Veel variatie wederom (soms iets teveel), met veel aandacht voor de dynamiek tussen sfeervolle rustige songs en meer heavy passages. De stevige nummers hebben mijn voorkeur. Net als op het eerste album zeuren bepaalde songs te lang door. Ook worden de meeste songs mooi opgebouwd, maar eenmaal op stoom gaan ze niet echt ergens naar toe. Ik mis soms een climax. Blijft een knappe plaat, dat zeker, waarbij de verveling niet snel zal toeslaan. Een song als Tidal doet denken aan Queens Of The Stone Age, terwijl andere songs weer richting Porcupine Tree gaan. Afwisseling troef dus.

Wat doe je op een vrij warme dag?
Vooral als je niet zo'n zon-aanbidder bent?

Juist, dan schrijf je 's een recensie.

Het lijdend onderwerp is dit keer Mute van Demians.

Ik weet niet wat u aan de andere kant van deze pen er van vindt, maar over het algemeen levert een Multi-instrumentalist toch vaak wat rauwe muziek af, wat her en der wat rammelt.
Multi-instrumentalist zijn is een gave maar niet iedereen beheerst dat voor de volle 100%.
Virtuoos in vrijwel elke instrument maar nooit echt uitblinkend in één specifiek instrument.
Zoiets van 'als ik maar overal wat van kan, dan klinkt het wel'.
Dat dat niet altijd het geval is, is misschien wel bekend al vond ik Building an Empire een prima plaat!
Het had het nadeel dat in hetzelfde jaar, 2008, ook het debuut van Amaseffer uitkwam anders was het voor mij toch het debuut van het jaar geworden. Ook hier, rauw met een bot randje maar de nummers zaten goed in elkaar, ondanks dat ik tekstueel de schijfje niet altijd sterk vond.

Maar Building was succesvol, hoopgevend. Bewijs dat Nicolas Chapel, de muzikale brein achter Demians, het mooi voor elkaar had.
Op Building kon hij doen en laten wat hij wou, hij was toch alleen.
Vanwege de afgelopen tour, had hij toch behoefte aan versterking.
Op de bühne vier instrumenten bespelen, is ook zo wat.
Dan zou je haast gaan denken dat Nicolas de nieuwe cd ook met zo'n band zou opnemen.
Niet dus, de nieuwe cd Mute is wederom een solo project geworden, dus alle instrumenten zijn door Chapel zelf bespeeld en uiteraard ook ingezongen.

Why change a winning team?

Mute dus, gezegend met een naar mijn mening oerlelijke hoes, uitgekomen op 28 Juni in Europa en ietsjes later in de VS.
Vergelijkings materiaal zou bijvoorbeeld Dredg kunnen zijn, of een Karnivool.
Lekker dreigend met een goede opbouw. De nummers die volgen zijn gevarieerd al heb ik soms het 'net niet' gevoel. Soms wacht je op een moment van YES, nu komt het!
Maar net zo vaak gebeurt er dan niet veel meer dan wat je hoort. Wat dat betreft vond ik Building an Empire toch wat beter. Wat opvalt zijn de vele oer-metal/rock geluiden die ik hoor, het is wat zwaarder, wat logger dan het debuut. Sterker nog, er zijn momenten dat het muzikaal wat neigt naar Doom-metal.
Al met al is Mute een afwisselende cd geworden die zich niet geheel onderscheid van Building an Empire, maar siert het Chapel dat hij door te kiezen voor een andere geluid niet terug is gevallen op het wat meer prog geluid van het debuut.

Toch is het eigenlijk wel jammer dat Chapel alles alleen heeft gedaan. Vooral op het tekstueel gebied had hij toch wat meer kunnen winnen.
Aanraders op deze cd zijn de openingstrack Swing of the Airwaves, Porcelain, de ietwat punkachtige Tidal, het logge Hesitation Waltz en het afsluitende Falling from the Sun.

Kortom, een goede opvolger maar het wachten is toch op de oh zo belangrijke derde cd.
Dan kunnen we pas zeggen of Chapel een blijvertje is of eentje van de zovelen.