Tom Jones - Praise & Blame (2010)

Het is toch ongelofelijk wat deze 70-jarige zanger weer neerzet. Een prima album dat een mix is van gospel, blues, soul, country en rock. Na al die jaren heeft hij wat betreft zang nog niets hoeven inboeten. Het openingsnummer ‘What good am I’ wordt heel laag ingezet maar je blijft al gelijk geboeid luisteren naar dit album waardoor mijn interesse zeker gewekt werd voor de rest van dit album.

Dan volgt ‘Lord help me’, dat weer wat rock ’n roll is maar een aangename afwisseling vormt dat in contrast is met de opener. ‘Did trouble me’ is het absolute hoogtepunt van het album, het begint ingetogen maar ontpopt zich fantastisch country/bluesachtig nummer en het arrangement is werkelijk prachtig. ‘Strange things’ is weer rock ’n roll met wat blues, maar wel met een authentieke sound en staat weer in contrast met het vorige nummer.

‘Burning hell’ werd de eerste single van het album, weer rock ’n roll met een gospelachtige tekst, het gitaar- en drumwerk zijn echt de shit! ‘If I give my soul’ is ook weer zo’n hoogtepunt op dit album, prachtige tekst en mooi (ingetogen) arrangement, bij dit nummer kreeg ik gewoon kippevel van zijn stem. ‘You don’t knock’ biedt ook weer een flinke dosis rock ’n roll en het achtergrond koor voegt zeker iets extras toe aan dit nummer. ‘Nobody’s fault but mine’ is weer blues, met een erg fijn ritme maar een van de minder memorable nummers op het album. ‘Didn’t it rain’ is een van de opzwepende nummers van het album en de tekst blijft nu al (na 3x luisteren) in m’n kop hangen. ‘Ain’t no grave’ vind ik ook weer een stuk mooier dan het origineel en vormt ook weer een van de hoogtepunten van dit album. ‘Run on’ is de afsluiter, een uptempo nummer en dat vind ik weer iets jammerlijk omdat je hierdoor het gevoel krijgt dat het album nog even voortborduurt, een ingetogen(er) nummer was meer op z’n plaats geweest, maar ook dit is een prima nummer.

Als je nummers moet coveren, dan maar op deze manier. Niets dan lof voor deze 70-jarige opa! Wat een geweldige plaat heeft hij hier geleverd. Zeker de moeite waard om even te beluisteren.

En dan te bedenken dat vice-president van Island Records dit album een lachertje vond en intern een (gelekte) e-mail heeft gestuurd dat dit project teruggetrokken moest worden of dat hij anders "zijn geld" terug wou. Ach ja, sommige mensen hebben gewoon geen smaak (misschien heeft het te maken omdat dit album niet commercieel genoeg is?) – in ieder geval een must try album!

Een authentieke sound waarbij gebruik is gemaakt van zo weinig mogelijk instrumenten en een minimale productie. Dit is muziek!

Ja, Jones is nog extreem goed bij stem, en nee, hij leunt nauwelijks op zijn bekende maniertjes of oerschreeuwen; ja, hij klinkt eerlijk en intens, en nee, dit zowel qua intentie als qua oorsprong toch oude repertoire doet nergens belegen aan; ja, ik was al fan van Jones, en nee, ik heb er absoluut geen moeite mee dat hij nu eens strak linksaf slaat (en het is niet eens zo héél erg ver verwijderd van zijn vroegste repertoire : voordat hij de MOR-kant opging zat hij immers al tegen de R&B aan met nummers als Chills and fever en It takes a worried man). Waarom kan ik hier dan toch niet enthousiaster over zijn? Misschien omdat het toch nèt te braaf klinkt, met een band die rockt maar die maar zelden echt buiten de lijntjes kleurt (zoals op de hoogtepunten Lord help en Burning Hell), misschien omdat Jones' nog altijd sublieme stem in feite te goed is om mij het gevoel te geven dat de nummers echt doorleefd zijn, en zéker vanwege het dameskoortje dat sommige nummers (Strange things, Don't knock, Didn't it rain) feilloos weet te verpesten. Absoluut geen slechte plaat, en het is zeker een lovenswaardige poging van Jones om op zijn oude dag het roer nog eens flink om te gooien, maar het vuurtje waar deze muziek bij staat of valt komt wat mij betreft te zelden op de juiste temperatuur.