Judas Priest - Unleashed in the East (1979)

Ik dacht altijd dat ik de twee langste songs had aangevinkt, maar het blijkt dat Genocide een langere speelduur heeft dan het epische Victim of changes. Dat zal ik allemaal wel geweten hebben maar ach wat er toch veel verloren in het geheugen van den mensch.

Het appartement onder mij staat al een poos leeg en geen bovenburen dus een reden om dit album eens vol op te zetten, misschien wel het beste live album. Wat een geluid en energie en de band is in topvorm. Hier wordt metal geschiedenis geschreven.

Daar kan ik me helemaal bij aansluiten, Von Helsing. Het heeft trouwens een hele tijd geduurd voor ik deze plaat op waarde kon schatten. Ik vond deze versie van Victim of Changes vanaf de eerste luisterbeurt namelijk zo verpletterend goed dat de rest voor mij in vergelijking wat verbleekte. Pas vele jaren later ging ik appreciëren dat deze plaat begin tot einde vol met krakers staat, die stuk voor stuk de studioversies evenaren of in veel gevallen zelfs overtreffen. Op het 'reguliere' album, tot en met Tyrant (een versie die ook het origineel wegblaast door de snelheid en Halford's vocals), is enkel Running Wild inwisselbaar. De rest stoomt bijna drie kwartier lang genadeloos door, de rauwe energie spat ervan af.

De vier bonusnummers zijn een leuke, zij het niet essentiële, kers op de taart die vooral het album Killing Machine wat meer representatie in de setlist geven en naadloos in het geheel passen. Eigenlijk heb je hiermee ook een uitstekende verzamelaar te pakken van Judas Priest voor 1980. Alleen Dissident Aggressor en Beyond the Realms of Death zijn notabele afwezigen. Laatstgenoemde verscheen wel op een limited edition EP bij vroege drukkingen van het album en op een cassette-versie, maar nooit op LP of CD. Zonde, maar het verandert niets aan de terechte klassiekerstatus van Unleashed in the East.

Voor mij was direct bij de eerste luisterbeurt een super LIVE topper

AAAAAAIHHHHHHH!!!!!!! daar noem je toch even een aantal prachtige live parels. Waarbij ik met het schaamrood op de kaken niet alles van heb Tokio tapes heb ik (nog) niet die andere -World wide live- heb ik wel. King Crimson heb ik geen één album van die zie ik altijd op you-tube dat is live al krankzinnig. Ook daar moet maar eens verandering in komen. Live at Leeds van The WHO heb ik ook niet. WEL de cd box Thirty years of maximum R&B waar ook enkele live opnames opstaan vermoedelijk van dat album. Ten Years After Recorded live, is dat het legendarische Woodstock optreden??? ook die heb ik (nog) niet. Slade Alive. Ik wist helemaal niet dat Slade een live album heeft uitgebracht, die moet ik ook maar eens op de kop tikken. Heb Slade nooit live zien op treden was toen nog veel te klein destijds. Alleen in AVRO''s Toppop. Ik wil Noddy Holder (de Engelse Bon Scott, naar mijn mening) wel eens live horen. En JA!!!! je kan wel uren doorgaan als het om prachtige live albums gaat. Wil er nog wel 2 aan toevoegen : Wings over America van Wings en Frampton Comes Alive van Peter Frampton. Unleashed in the East heb ik wel in 3 uitvoeringen en 3 verschillende platenlabels. Dat album is waanzinnig, krankzinnig, machtig en prachtig. Een uitgebreidere reactie komt nog Cum On Feel The Noize We Get Wild Wild Wild!!!!!!!!!!!!!

Of de zang bij de opnames is gepolijst, het geluid wat is bijgeschaafd bij de opname van dit krankzinnige live album. Op ieder live album is altijd wel wat aan te merken. Wat dat betreft is Unleashed in the East geen uitzondering op de regel. De enige -kleine- kritiek die ik op dit album heb is de tracklist. Je kunt hierin opmaken dat de jongens -toen nog- Sad Wings of Destiny als favoriete album beschouwde vermoedelijk. De nummers van Sad Wings of Destiny zijn ruim vertegenwoordigd 4 in totaal. De albums Rocka Rolla, Sin After Sin, Stained Class, Killing Machine/Hell Bent for Leather moeten het allemaal doen met slechts één nummer in deze uitvoering. De andere 2 uitvoeringen : Priest in the East van het EPIC label en de geremasterde uitvoering van Unleashed in the East van het Colombia label uit de 12 cd box. Staan er nog 4 bonus tracks op. Waarvan 3 van het Killing Machine/Hell Bent for Leather album en één van het Sin After Sin album. Rocka Rolla en Stained Class staan dan helemaal stijf onderaan. In het geval van Stained Class vind ik dat jammer omdat het een waanzinnig goed album is die echt niet onder doet van de 2 voorgangers en de opvolger. Sterker nog ik vind Stained Class beter dan Killing Machine. Anyway, wat opvalt is dat het geluid van het publiek vrij zacht staat, dat heb ik ook bij een ander live album gehoord : het TV EYE album van Iggy Pop. Bij andere live albums is het geluid van het publiek en de muziek min of meer in balance. De opener Exciter mag er wezen, het gas gaat er gelijk al op. Running Wild heb ik wat minder mee. Sinner is naar mijn mening één van de vele hoogtepunten. Die gitaarmuur in het midden is echt moddervet die moet je echt horen op standje burenruzie. Ook op het einde hoor je flink wat gitaar feedback, een meeslepende uitvoering. The Ripper van hetzelfde laken een pak prachtige uitvoering. The Green Manalishi (with the two pronged crown, vrij harde uitvoering. Het origineel heeft licht m'n voorkeur. Diamonds And Rust is ook zo'n hoogtepunt evenals Victim Of Changes en Genocide. Van de 4 bonustracks valt alleen Rock Forever ietwat tegen. Starbreaker is een prachtige afsluiter. Conclusie is dat dit waanzinnige live album zich mag meten met Live in Boston (Fleedwood Mac, Yessongs (Yes), Made in Japan (Deep Purple), Frampton Comes Alive, Peter Frampton, Kiss Alive en AliveII, Genesis Live, Wings over America. En nog veel meer krankzinnige live albums uit de Seventies. Unleashed in the East een hele dikke 5.0