Judas Priest - Unleashed in the East (1979)

Ik dacht altijd dat ik de twee langste songs had aangevinkt, maar het blijkt dat Genocide een langere speelduur heeft dan het epische Victim of changes. Dat zal ik allemaal wel geweten hebben maar ach wat er toch veel verloren in het geheugen van den mensch.

Het appartement onder mij staat al een poos leeg en geen bovenburen dus een reden om dit album eens vol op te zetten, misschien wel het beste live album. Wat een geluid en energie en de band is in topvorm. Hier wordt metal geschiedenis geschreven.

Daar kan ik me helemaal bij aansluiten, Von Helsing. Het heeft trouwens een hele tijd geduurd voor ik deze plaat op waarde kon schatten. Ik vond deze versie van Victim of Changes vanaf de eerste luisterbeurt namelijk zo verpletterend goed dat de rest voor mij in vergelijking wat verbleekte. Pas vele jaren later ging ik appreciëren dat deze plaat begin tot einde vol met krakers staat, die stuk voor stuk de studioversies evenaren of in veel gevallen zelfs overtreffen. Op het 'reguliere' album, tot en met Tyrant (een versie die ook het origineel wegblaast door de snelheid en Halford's vocals), is enkel Running Wild inwisselbaar. De rest stoomt bijna drie kwartier lang genadeloos door, de rauwe energie spat ervan af.

De vier bonusnummers zijn een leuke, zij het niet essentiële, kers op de taart die vooral het album Killing Machine wat meer representatie in de setlist geven en naadloos in het geheel passen. Eigenlijk heb je hiermee ook een uitstekende verzamelaar te pakken van Judas Priest voor 1980. Alleen Dissident Aggressor en Beyond the Realms of Death zijn notabele afwezigen. Laatstgenoemde verscheen wel op een limited edition EP bij vroege drukkingen van het album en op een cassette-versie, maar nooit op LP of CD. Zonde, maar het verandert niets aan de terechte klassiekerstatus van Unleashed in the East.

Voor mij was direct bij de eerste luisterbeurt een super LIVE topper