David Lee Roth - Crazy from the Heat (1985)

Reden om dit nog eens op te leggen? Twee zijn er: het huidig rotweer waarbij het opnieuw pijpenstelen regent in mijn Oostende én het resultaat van een vitamine D tekort, ik kom niet genoeg buiten maar wat wil je: wanneer zal die zon nog eens schijnen want ik wil wandelen en die huidige conditie opkrikken.

En dan kijk je naar de hoes met een David Lee Roth in volle Gigolo glorie in een prachtige omgeving en met zon, godbetert. De hoes straalt positiviteit uit net als de vier songs op deze EP, zijn debuut als soloartiest. Vier covers zijn het, waarbij je je soms afvraagt of het genre (dat lelijk woord alweer) cabaret niet passender zou zijn voor deze worp. Enkel het laatste nummer Coconut Grove is iets minder uitbundig.

En toch vind het ik het een toffe EP, het is voorbij voor je het weet en het zorgt voor een glimlach. Voor de opvolger en eerste album Eat 'em and Smile vormt hij een best geweldige begeleidingsgroep: Steve Vai (gitaar), Billy Sheehan (bass) en Gregg Bisonette (drums). Het resultaat is er.

Van deze muziek wordt zelfs de grootste chagrijn vrolijk. Zou je kunnen beweren. Doe ik niet, want ik word dat niet en tegelijkertijd wil ik niet voor een azijnpisser worden uitgemaakt.
Niet dat ik het niks vind, dat is het ook niet. Maar vrolijk worden? Nee, zelfs niet toen ik dit op mijn hoofdtelefoon afspeelde, wandelend over een zonnige boulevard met in het water surfers en een enkele zwemmer in de golven (de wind was wat fris) en op op het land kinderen die in het zand speelden plus ijsjesetende mensen die over het water tuurden, de geuren van crêpes en vis in de neus, vermengd met het zout van de zeelucht.

In 1985 vond ik het grappig en opvallend dat David Lee Roth, frontman van de grootste hardrockgroep op dat moment, dit durfde. Een EP onder eigen naam met zomerse covers waarbij eentje van de Beach Boys en een dubbele van Louis Prima, ver weg van wat hij tot dan toe had gedaan. Tegelijkertijd vond ik er niks aan.
Eigenlijk zit ik er nog net zo in. Gedurfd is het zeker, maar als dit niet David Lee Roth was geweest had ik het links laten liggen.

Korte tijd nadat ik de videoclip bij California Girls zag, kwam het bericht dat hij Van Halen had verlaten. Hij rook kennelijk de vrijheid, want dit verkocht als ijsjes op een hete dag, zeker in zijn eigen Verenigde Staten. Hier meer informatie over dit geinige zijstapje.