Ed Kowalczyk - Alive (2010)

Misschien even de geschiedenis van Pink Floyd kennen en dan begrijp je waarom Darkzone de vergelijking maakt. Gaat niet om de zang of performance, maar meer rondom het solo-gedrag in een band.
Voor de rest zie ik maar een paar echte reacties op het album en de rest zaagt en zweeft er lekker persoonlijk op los. Jammer toch dat vele de verleiding tot anti-stemmen niet kunnen laten. Ik ga de plaat dus maar eerst even zelf beluisteren alvorens een mening te geven .

Ja, dat begreep ik. En dan nòg is het vloeken in de kerk.....Pink Floyd vs. Live, Roger vs. Ed.....met alle respect voor de eerste platen van Live.
Wat betreft die niet muziekinhoudelijke reacties kan ik uiteraard alleen voor mezelf spreken; Live was ooit een topband die wat mij betreft met Throwing Copper een meesterwerk heeft afgeleverd. De band gleed daarna af tot middelmatig of erger. En tot overmaat van ramp ging Ed 'over the top' met z'n politiekcorrect esotherisch geneuzel en vervolgens bleek hij gewoon een ordinaire graaier. Dat schrééuwt wat mij betreft om een reactie.....temeer daar ik mensen in mijn omgeving heb zien afglijden naar esotherische werkelijkheden.

Heeft Ed's pathetische gedrag iets met de muziek te maken? Nee, in principe niet, maar het leidt wel af. Aan de andere kant kun je ook zeggen dat hij met zijn pathos de muziek negatief heeft beïnvloed. Ook zijn soloplaat heeft hier last van, maar dat deden de plaattitels al vermoeden.

"Hij is niet gejat maar het is wel dezelfde stijl.
Zwarte borders, een boom en de leden/lid op de foto." [/quote]

Zie geen joshua tree staan hoor!

De plaat klinkt nog wel erg als Live. Deed de rest niet mee als sessiemuzikant?

Denk het niet, hadden flinke ruzie gehad..

Ik was al nooit een fan van Live maar toen een goede vriend van mij met dit album kwam aanzetten en het mij liet horen kon ik hem wel wurgen. Ik ken zijn veelbesproken geschiedenis niet maar heb zijn zangprestaties altijd erg klinisch en onoprecht gevonden maar misschien dat er mensen zijn die deze zeiknummers kunnen waarderen. Voor mij is dit in ieder geval een typisch voorbeeld van een artiest die slipjes naar zichzelf gooit als hij voor de spiegel staat.

Waardeloos

Ik was ooit wel een "fan" van Live. In de tijd dat Throwing Copper uit kwam, was er bijna niets beters in de winkel te vinden dan het materiaal van Live. Maar das war mal.

Dit is een voortzetting van de matig te pruimen laatste albums van de eerder genoemde band. Het zijn allemaal 13 in het dozijn liedjes, waarin Ed mij probeert te overtuigen van zijn wereld-visie. 2,5*

Dit plaatje had Ed Kwallekeszeik beter niet kunnen maken. Veel te veel negatieve publiciteit rond Live resulteert erin dat niemand meer cd's van hen koopt, alles in de uitverkoopbakken terecht komt en dat terwijl de laatste Live DVD Live at The Paradiso zo geweldig spectaculair goed was en ze als band een aantal goede platen hebben gemaakt.

Ik vind het, ondanks de enorme hoeveelheid negatieve commentaar, echt wel een sterke plaat.
De teksten zijn soms misschien wat zweverig (wat zouden we anders van hem verwachten), maar op deze cd vind ik het gewoon kloppen.

amen.

en dan ook nog eens negatief commentaar van weekend/prive/story niveau, alsof ze bij de split aanwezig waren

feit is dat dit een zeer verdienstelijke, niet revolutionaire of progressieve, maar o zo aanstekelijke plaat is..... in de beste Live traditie dus!

Groot fan van Live, zeker hun werk begin jaren '90. Tegen het einde, rond V en Songs of Black Mountain was er echter wel duidelijk een flinke daling in kwaliteit te horen, de muziek werd wel erg voorspelbaar en een beetje zeurderig en het harde rock was er eigenlijk helemaal wel af. En die lijn wordt eigenlijk doorgetrokken door Ed Kowalczyk in zijn debuutalbum Alive. Het album kent een aantal prima tracks (zo'n Grace ligt bijvoorbeeld wel erg lekker in het gehoor), maar is toch veelal ook wel saai en je bent het allemaal vrij snel vergeten.

3 sterren.

Een CD met alleen maar cliché klappers.
Obligate meezing refreintjes met dito teksten. Nergens wordt het spannend.
De zoetigheid plakt haast aan je cd speler.

Enig lichtpuntje vind ik het nummer The Great Beyond.

Ed is een zingende bal gehakt (met een ego zo groot als de kosmos) waar het oude Nederlandse spreekwoord van toepassing voor is: Als niet komt tot iet is het allemans verdriet...

Over zijn zangkunsten ben ik niet eens zo ontevreden, of hij een groot ego heeft vind ik an sich ook niet eens zo interessant. Wat mij veel meer stoorde was de dramatische overacting, zonder enige vorm van zelfspot. Het feit dat man's songteksten ook nog eens rechtstreeks uit dat sprookjesboek wandelden, om de achteloze luisteraar uit de nuchtere Noord-Hollandse polder eventueel te kunnen bekeren was voor mij de druppel. Zeker tijdens live concerten kon ik dan een gaap ook niet onderdrukken. De kwaliteit van de platen van zijn broodheer werkte ook al niet mee. Neen, doe mij dan maar de enige topper uit het oeuvre van zijn band; Throwing Copper, daar kan ik nog wel mee uit de voeten.