Ed Kowalczyk - Alive (2010)

Natuurlijk valt het album erg mee na alle negatieve kritieken. Edje mag dan een arrogant heerschap zijn en rare fratsen hebben uitgehaald, maar zingen kan hij nog steeds als de beste. En pakkende songs schrijven ook. Tekstueel is het uiteraard soms te dik en zweverig aangezet, maar ik moet zeggen dat het album me stukken beter bevalt dan de laatste twee, drie platen van Live. Qua stijl sluit dit album aan bij Live's The Distance To Here, mede door het lekker zware gitaarwerk.

Ik was al nooit een fan van Live maar toen een goede vriend van mij met dit album kwam aanzetten en het mij liet horen kon ik hem wel wurgen. Ik ken zijn veelbesproken geschiedenis niet maar heb zijn zangprestaties altijd erg klinisch en onoprecht gevonden maar misschien dat er mensen zijn die deze zeiknummers kunnen waarderen. Voor mij is dit in ieder geval een typisch voorbeeld van een artiest die slipjes naar zichzelf gooit als hij voor de spiegel staat.

Waardeloos

Ed is een zingende bal gehakt (met een ego zo groot als de kosmos) waar het oude Nederlandse spreekwoord van toepassing voor is: Als niet komt tot iet is het allemans verdriet...