Simon and Garfunkel - The Definitive (1991)

Beetje beschamend om toe te geven dat ik alleen deze verzamelaar bezit van het duo, maar wat voor een verzamelaar! In de korte periode waarin ze samen waren hebben ze schitterende dingetjes gedaan. Die liedjes zijn stuk voor stuk kleine pareltjes, breekbaar en toch krachtig en actueel. Ik aarzel tussen 4,5 en 5. Laat me de 5 houden voor niet-verzamelaars. Dat blijkt me rechtvaardiger.

Het enige minpunt vind ik dat de eerste versie van The Sound of Silence is gebruikt. Ik vind de elektrische versie met ritmesectie wat meer hebben, maar dat is een kwestie van smaak.

Verder een zeer goede verzamelaar; allemaal klassiek geworden liedjes.

Nog steeds 4,5 sterren.

De selectie van Art Garfunkel uit 1991, in een praktisch geheel chronologische volgorde (alleen El condor pasa van Bridge over troubled water is om onduidelijke redenen vijf plaatsen naar voren gehaald en zo tussen de nummers van voorganger Bookends terechtgekomen). Prima songkeuze, al had er nog wel wat meer muziek op het schijfje gepast, en net als bij de extreem succesvolle eerste verzamelplaat van het duo (Greatest hits uit 1972) staan er een paar nummers in een live-versie op, hetgeen ik zelf nogal storend vind. Maar goed, Homeward bound staat er tenminste in de goede studioversie op (op mijn vroege vinyl-exemplaar van Sounds of silence stond dat nummer ook, maar op de eerste CD-versie werd dat een live-versie, en op latere CD's verdween het zelfs helemaal van dat album).
        Hoe dan ook, een prima selectie met misschien wat weinig aandacht voor het debuutalbum (slechts één nummer) en een goed geluid, en als ik deze twintig nummers achter elkaar hoor (en zo ook de hele ontwikkeling van kleinschalig naar bijna overdadig kan volgen) besef ik eigenlijk pas goed wat een enorm compositorisch talent Paul Simon had (en heeft) en wat een onvoorstelbaar fraaie harmonieën deze twee stemmen hebben opgeleverd. Briljant.
        Overigens vindt mijn voorganger het jammer dat hier de eerste (akoestische) versie van The sound of silence is gebruikt in plaats van de latere (elektrische) versie van het gelijknamige album, maar op mijn CD staat toch echt die latere versie. Misschien heeft Waverick deze compilatie via Spotify geluisterd, want voor het samenstellen van de playlist van dit album wordt daar niet deze compilatie zelf gebruikt, maar zijn de nummers van de reguliere albums opgehaald, en daarbij is van The sound of silence voor de eerste versie gekozen (althans op het moment van schrijven).

Nee, op mijn cd staat toch echt de akoestische versie.

Dat is toch bizar, dan heeft iemand van Sony tussen de ene persing en de andere het ene nummer door het andere vervangen. Maar het zou niet de eerste keer zijn – ik herinner me nog dat een vriend van mij begin jaren 90 een bona fide verzamel-CD van de Temptations had gekocht, en toen ik een paar weken later diezelfde CD aanschafte was de tracklisting mog hetzelfde maar stond bij één (mij verder onbekende) titel opeens een heel ander nummer. Dat soort dingen is toch gek.

Het komt regelmatig voor dat een tracklist tussentijds veranderd wordt, of zelfs dat er nummers worden aangepast. Soms zijn het ook regionale verschillen, bijvoorbeeld verschillende tracklists voor de Europese en Amerikaanse markt.

Bij deze was het me nooit eerder opgevallen. Discogs maakt geen melding van andere uitvoeringen en de Wiki-entry van het album rept er ook niet over. Vreemd en onverklaarbaar. Ik heb deze CD zelf ook, en die draait nu hier in mijn werkkamer, maar mijn versie heeft ook de hitversie, dus met een backing van bas en drums.

Op Discogs kun je zien dat het album na het verschijningsjaar 1991 diverse malen opnieuw is uitgegeven in de navolgende jaren, en ook voor verschillende delen van de wereld. Mijn exemplaar is een Engelse versie. Zou het kunnen dat die verschilt van de Europese, Australische of Braziliaanse uitgave?

Achterop het boekje van mijn CD staat "This compilation © 1991 Sony Music Entertainment (UK) Ltd.", dus ik neem aan dat dat betekent dat ik eveneens een Engelse versie heb (en dus met The sound of silence in de versie met ritmesectie).

Het is inderdaad vreemd. Op Wikipedia staat dat de track is geproduceerd door Tom Wilson, maar dat geldt eigenlijk ook voor de versie met ritmesectie. De originele opname duurt ook nog eens even lang als de hitversie, dus het wordt zo wel moeilijk om te bepalen om welke versie het gaat.

Als op deze compilatie TSoS met ritmesectie zou staan, kreeg hij van mij in ieder geval 5*.

Ik ben wel benieuwd of er meer MuMe-gebruikers zijn die verschillende versies van dit album hebben...

Ik ook. Kun je achterhalen waar jouw CD vandaan komt? Bijvoorbeeld aan de hand van de vermelding achterop, zoals BoyOnHeavenHill hierboven aangeeft?

Dat is goed, ik zal vanavond eens kijken. Ik ben nu op m'n werk.

Volgens Discogs zou het om deze versie moeten gaan, een heruitgave dus.

Ik zie het; het schijfje is wit aan de bovenkant, dat zijn inderdaad latere uitgaven van Columbia/Sony. Toch typisch; ik had een beetje verwacht dat juist een eerste editie die akoestische versie van Sound of Silence zou hebben en dat ze dat later hebben rechtgezet. Maar het blijkt dat andersom te zijn, en dus een weldoordachte beslissing, naar ik aanneem. Blijft vreemd, en het maakt deze samenstelling naar mijn idee toch iets minder 'definitive'.

Voor mij een meer dan prima verzamelaar. Voor een klein bedrag gekocht. In het ouderlijk huis werd veel Simon & Garfunkel gedraaid, soms iets te veel van het goede. Niettemin mag ik er graag naar luisteren.