Simon & Garfunkel - Greatest Hits (1972)

Dat het ze met zo'n cover nog is gelukt zoveel albums te verkopen

Hé, is dat niet die landloper die ik verleden maands in Parijs zag?

Inderdaad een domme hoes Jammer dat de letters aan de achterkant onleesbaar zijn. Weet je amper welk nummer je luister.

Dat maakt op zich niet uit er zijn volgens mij dertig verzamelaars van S&G en op alle dertig staan de zelfde nummers.

Ja, inderdaad. Dan neem je gewoon een ander.

Het lijkt de voorkant van dumb en dumber wel!
Als je toch een cd wilt hebben, neem dan live in central park, top concert van deze 2 ouwe rotten.

Bridge Over Troubled Water is denk ik hun beste.

Heel sterk nummer, hun beste vind ik 'For Emily, whenever I may find her' & 'Scarborough Fair/Canticle.

Bookends Theme vind ik ook super!
Een heel kort liedje maar wel erg mooi en puur.

wat een lelijke hoes toch, maar deze muziek blijft na al die jaren nog steeds stevig overeind

'To add insult to injury' plakken ze er ook nog zo'n groot, lelijk Compact Disc-logo op.

In een roze kadertje.

haha inderdaad , maar het weze hen vergeven, inhoud over vorm in dit geval.....

Ach de hoes, daar kan ik nog wel mee leven.
Maar nu de muziek, die is zo mooi, zo ingetogen en ook wel zoet. Man, dit duo behoort tot oprecht tot de top in de muziek wereld, nummers als Mrs. Robinson spreken tot de verbeelding zo mooi, zeker als je The Graduate heb gezien.

Ook de andere nummers op deze best of plaat zijn zo mooi en ook als ze live spelen zijn ze super, het enigste minpuntje vind ik alleen El Condor Passa ( of hoe je het ook mag schrijven), ik heb een hekel aan Peruaanse panfluit.

Maar in het geheel gezien, met het minpuntje erbij weerhoud mij er niet van om dit album 5 dik verdiende * te geven

Ik heb deze eigenlijk alleen maar voor die paar live-versies gekocht. De rest stond al op de reguliere albums.
Maar over de hoes: Art Garfunkel en Nico Haak?

Ik moest ook even 2x kijken, hilarisch zoals Paul Simon er uit ziet!

Hahaha wat een sjappie!

De Schotse groep Camera Obscura heeft de cover en achterkant van deze hoes van deze plaat (en die van Bridge over troubled water) op hun manier gebruikt in de clip van The sweetest thing. Heel grappig!
Je ziet ze ook de hoesfoto van Fleetwood Mac's Rumours uitbeelden.
Greatest Hits is een leuke verzamelaar voor iemand die niet alle reguliere albums wil kopen. Een ander zoekt weer zijn heil bij dubbelaars zoals Essential.
Wel jammer dat er op GH live-versies tussendoor zitten. Ik heb liever alleen studio of alleen live.
Ik weet best dat hun platenmaatschappij (Columbia/CBS) het met die live-opnamen gemunt had op de fans die alles al hadden.

Verschrikkelijke hoes, maar wel een leuke verzamelaar. Vooral het prachtige, ingetogen For Emily, Wheneve I May Find Her is erg mooi. Voor de rest zijn het wel alle nummers die je op een S&G verzamelaar kunt verwachten, maarja, dat zijn ook allemaal sterke nummers. 4* voor deze verzamelaar.

Het gebeurt maar zelden dat een Grootste Hits eenzelfde impact heeft (gehad) als een 'normaal' studio album, maar hier is dat heel goed gelukt.

In 1972 was het duo net uit elkaar en besloot men dit album uit te brengen. Niet zomaar een Greatest hits, ik tel ook een keer of vijf een 'live' versie en bovendien is er sprake van een smaakvolle samenstelling.

Het geheel heeft geen slechte of skipnummers in zich en laat zich daardoor beter afluisteren dan bijvoorbeeld Bridge over troubled water. Eigenlijk is dit het beste Simon & Garfunkel album, beter ook dan alle later uitgebrachte compilaties, al dan niet completer dan deze Greatest hits. Een album waar je eerder naar grijpt dan een reguliere cd.

Daar schuilt hem het geheim van een goede verzamelaar: bekende hits maar dan zo gecompileerd dat het klinkt als een uitstekend nieuw album.

Dit was de eerste verzamel-LP van Simon & Garfunkel met allemaal toppie nummers.
For Emily, Whenever I May Find Her, The 59th Street Bridge Song (Feelin' Groovy), Homeward Bound en Kathy's Song zijn hier in fraaie live-versies aanwezig.
In 2008 verscheen de CD Live 1969. Daarop staan dezelfde live-versies van For Emily, Whenever I May Find Her en Kathy's Song.
Ik heb alle albums van Simon & Garfunkel zowel op LP als CD. Op mijn CD-versie van het album Sounds of Silence hebben ze een foutje gemaakt. Daarop staat de live-versie (van Greatest Hits) van Homeward Bound in plaats van de studio-versie. Het originele Amerikaanse album had 11 nummers en op de Engelse versie is Homeward Bound er aan toegevoegd.

Lang kan ik er niet naar luisteren, want ik vind het nogal snel saaaaaaai worden, maar ik moet toegeven dat de mannen een paar zeer mooie composities hebben gezongen en geschreven (vooral Paul dan)

Daarom is deze verzamelaar voor mij nog net acceptabel. Al snap ik de live opnames die er tussendoor staan niet helemaal.

maar verder... zzzzzzzzzlaap lekker..

Na bijna 46 jaar de 1e oplage van deze LP in bezit te hebben, recent de MoV (Music on Vinyl) re-release op 180 grams vinyl gekocht (bij Amazon.de). Subliem! Vooral de detaillering, het midden en midden-laag zijn enorm opgeknapt, en de articulatie is daarmee ook sterk verbetert. Met als eindresultaat een boeiend en luisterrijk verzamelalbum.
Alleen het applaus in sommige songs klinkt nog onnatuurlijker en "Cecilia" klinkt nog even belabberd als op de 1e LP release uit 1972. Hier geen enkele verbetering gemerkt. Van de radio-uitzendingen uit die tijd kan ik mij edoch herinneren, dat dit nummer niet beroerd klonk. Nu geluid alsof opgenomen in badkamer en stemmen klinken veel te hoog. Daarom totaalscore *8/10 i.p.v. *9/10.

Erg fraaie plaat! Zoals eerder aangegeven heeft deze LP zijn charme te danken aan de mooie melange van pareltjes uit de studio en oersterke live-optredens. Ik zet deze plaat best vaak op, terwijl ik de studio-albums zelden aanraak.

De veelbesproken cover vind ik inspiratieloos, lelijk en ondoordacht. Vooral de foto op de achterkant is ronduit smakeloos te noemen. Je blik wordt getrokken door de ongepoetste afgetrapte schoenen van het duo! Daar zitten ze dan, voor een hekwerk, op een blok beton. De platenhoes is zo slecht dat het me intrigeert!

Goed, het gaat uiteindelijk om de muziek: deze plaat heeft eigenlijk alleen maar beeldschone nummers, al heb ik van "Bridge Over Troubled Water" en "Cecilia" betere opnames gehoord.
Favorieten zijn "Cecilia" (toch nog), "Mrs. Robinson" en "The Boxer".

Zeer goede selectie van S&G liedjes. Al had ik "For Emily" of "Kathy's Song" vervangen door "Hazy Shade of Winter". De reden dat ik dit zo laag cijfer geef, is omdat sommige tracks live versies zijn. Dit vind ik erg storend. Ten eerste zijn de studioversies beter, ten tweede vind ik de afwisseling tussen studio en live niet fijn om te horen. En ja, de cover is ook echt lelijk.

Daarbij, deze nummers staan op 4 albums. Als S&G liefhebber is het toch een kleine moeite om gewoon die 4 albums te kopen?

Tijdloos monument dit album, dat vooral door de geweldige live versies naar een hoog niveau wordt getrokken. Mijn persoonlijke favoriet is "Kathy's Song". Mooier dan dit wordt het niet.

Dit was mijn eeste kennismaking met Simon & Garfunkel, eind zeventiger jaren. De broer van een vriendin had dit staan en zij koos het album uit toen ik bij haar op bezoek kwam. De hoes stoorde me toen niet; in die tijd liepen er meer mensen zo rond, met raar gecombineerde kleren en onooglijke kapsels.
Ik was meteen verkocht en stond de volgende dag weer bij het meisje op de stoep met een cassettebandje en het verzoek of ik 'm op mocht nemen. Die live tracks vond ik wel prima. Nu ik de reguliere albums heb kun je alleen maar concluderen dat die live versies lokkertjes waren voor mensen die alles van het duo al hadden.