Keef Baker - The Widnes Years (2004)

Ik ontdekte net dat ik nog ergens een track had van Keef. Worm Pain, wsl ergens gedownload zonder dat ik het besefte.
Wederom zo'n track die je oplegt des morgens en des avonds met pijn in het hart moet stilleggen omdat het bedtijd is.
Op dit album is mijn favoriet toch Canberra, die versnelling van 0.50 tot 1.00 is echt onovertreffelijk.
Als het gehele peleton de 0.00 tot 0.50 voorstelt is Pantani de 0.50 tot 1.00. Op Alpe d'Huez welteverstaan.

Mooi verwoord!

Geweldige CD, normaal gesproken niet echt mijn smaak, maar hij valt op het moment erg goed.
Vooral Armed Snobbery is zo lekker. Die versnelling op het einde, brilliant..

The Widnes Years van Keef Baker was een plaat waar ik al lange tijd naar benieuwd was. En gelukkig waren mijn hoge verwachtingen niet zonder reden. Sterker nog...

Keef Baker combineert hier alles wat dit genre zo mooi maakt op een onvoorstelbaar perfecte manier: ongelooflijk mooie ambient-waves, sterke beats en daaromheen vaak flink wat gekras en soms zelfs chaos. Het mooiste zit voor mij echter in de rustigere, meer emotionelere tracks. Zo is Castralova bijvoorbeeld erg mooi met die koor-achtige melodie. Ook Reckless Engineering Through Diamonds viel me gelijk op met zijn prachtige diepgaande waves die echter verborgen gaan in redelijk wat chaos, en is het absolute hoogtepunt voor mij wel Ernie Unwise. Ambient-waves worden zelden mooier als hier, fenomenaal!

Maar zelfs de allerbeste werken kunnen af en toe een minder moment hebben. Zo heeft Betty Swollocks na de stilte een wat vervelend moment, welke echter weer goed wordt gemaakt met een prachtig rustig einde. IJzersterk en (bijna) perfect vormgegeven album door Baker.

Keef Baker - The Widnes Years

Gelijk maar wat rechtzetten: natuurlijk is dit een perfect album. Van top tot teen, begin tot eind, de totale speelduur van 1:19:01 lang. Elk aspect op deze plaat staat in dienst van een ander en de productie is ontzettend helder.
The Widnes Years sfeer vind ik het best te beschrijven als 'rijk', in letterlijk en figuurlijke zin. De muziek is niet alleen rijkelijk, het verhaal dat zich er voor mij in afspeelt ook. The Widnes Years is als een groot stuk goud, een diamant, een groots nachtelijk millionairsfeest.

Bingo Hall Murders is de introductie in deze kringen. De mysterieuze melodie klinkt door als een juweel. Daaromheen wordt gevarieerd en toegevoegd het nummer door, om tot een prachtige climax te komen.
Een mooi begin aan een groot feest. Met Castrovalva wordt het alleen maar beter en komen we de wereld van de gangsters binnen, zo lijkt het haast. De wanhoop en drama worden ingewijd door een prachtige opera-achtige melodie, waaromheen heerlijke dikke beats geweven zijn. Laat het geld maar rijkelijk vloeien.
Runt slaat het roer compleet om. Prachtig eenzaam, kil, minimaal en emotioneel moment tussen al de bling-bling toestanden op deze plaat.
Fountains Abbey lijkt in eerste instantie op minimaalheid voort te borduren. Mooie eenzame melodie waar al gauw een lekker ritme aan wordt gelinkt. Kort slaat de kalmte toe, en dan... Boem! Als een stormwals ineens een übervette beat over de prachtige waves heen. Krijg er zo een glimlach op m'n gezicht van, heerlijk gewoon!
Met Armed Snobbery blijven de beats ook lekker dik belegd, waaromheen mooi gevarieerd wordt tesamen met prachtig heldere waves. Even is er een moment van rust met erg mooie tonen, waarna donkere golven de spanning weten op te voeren met een ritme dat langzaam maar zeker tempo maakt. Uiteindelijk blijft de track echter een klein beetje hangen in hetzelfde, maar erg is het verder niet, het is, en was, toch al zo mooi.
Met een titel als Reckless Engineering Through Diamonds doe je mijn idee bij dit album natuurlijk eer aan. Een van de absolute hoogtepunten van dit album. De misschien wel mooiste melodie van deze plaat staat bol van de emotie en liefde, je moet hem op momenten wel zien te onderscheiden van de noise en snelle ritmewerk, maar de twee combineren elkaar prachtig.
Calmed Robbery is wat minder emotie en meer stoerheid. Het mysterie is gelijk al groot met de schokkerige melodie en achtergrondnoise. Lang is er stilte voor de storm, totdat een brute, verwoestende beat uithaalt en alles om zich heen laat vervagen. Grandioos!
Ernie Unwise is dan wat waarschijnlijk het resultaat is geweest van die storm. Waves vullen de ruitme, waarna de bas ze lijkt samen te voegen tot een prachtig emotievolle melodie. Het zijn dit soort dingen waarbij ik wegsmelt, en als daar dan ook nog een accordeon-sample klinkt pink ik haast een traantje weg. Dit is hoe liefde in de IDM wereld klinkt, naar mijn gevoel.
Canberra borduurt qua ambient-waves en melodie voort op emotie, heerlijk sfeervol begin, waarna ritmes weer voor wat geknal zorgen.
Daffodil Particle laat zich weer vergelijken met de tracks waar de bling-bling je om de oren vliegt. Mooie heldere waves, heerlijke ritmes en een bruut stuk chaotisch beatwerk, om je verdwaasd achter te laten met allerlei door elkaar gemixte geluiden.
De afsluiter, Betty Swollocks doet niks nieuws. Weer worden ambient-golven, melodieën en beats op ongekende wijze vermengd met elkaar. Na een (te verdoezelen) stitle volgt een stuk aan harde, abstracte noise, weer fungerend als een soort storm, om met prachtige donkere waves de plaat eenzaam en desolaat af te sluiten.

Echt belachelijk goed, dit album van Keef Baker. Jammer dat hij al dat moois in de blender gooit op dat Redevelopment Project. Opzich staan daar wel aardige dingen op, maar nergens haalt dat materiaal het intensiteitsniveau en de emotie's die in deze plaat verscholen gaan. Een album met eeuwigheidswaarde.

Een weekje binnen en zwaar in rotatie. Klinkt zeer behoorlijk en maakt op het eerste gehoor wat meer indruk dan de Stendecks. Wat minder volgepropt en daardoor wat ruimtelijker geluid zo lijkt het. Erg fijn ook op de koptelefoon. Of dit iedere keer de volle speelduur boeit valt nog wel te bezien maar ook op dat vlak best veelbelovend

Ik ken het album ondertussen al een tijdje en ik draai het echt nog ontzettend vaak. Heerlijk gecompliceerde, drukke electronica met prachtige tempowisselingen.
Alleen dat laatste nummer vind ik zó jammer. Vreselijke lange stiltes gevolgd door abstracte noise die een aanslag pleegt op je gehoor. Echt het enige dat deze plaat afhoudt van een 4.5 en een top-10 plaats.

Eigenlijk wilde ik hier een dikke 4 aan uitdelen, maar vooralsnog wordt het nog even een 3,5 omdat Swetty Bollocks echt een miskleun is.

Als grapje zal die flinke herrie best grappig klinken als je de cd vergeet uit te zetten, maar ikzelf wordt erdoor op een ruwe manier uit de muziek gehaald. Het voelt een beetje alsof de muzikant bang is niet helemaal serieus te worden en daarom maar besluit op het laatste moment zijn niche nog even te persifleren. Verweef die hardere klanken gewoon in de muziek als het zo nodig moet, en gebruik het anders gewoon niet.

Ik hekel overigens elke hidden track die ik ken en het verbaast me hoeveel artiesten er toch blijkbaar zo dol op zijn geweest. Het mooie van het mp3-tijdperk is dat het als grapje niet echt meer werkt.

Maar goed, al met al een mooie introductie in een voor mij nog onontgonnen gebied. Ik ga op zoek naar meer.

3,5*

Mijn versie eindigt met Daffodil Particle... vind ik helemaal niet erg overigens, is verder een geweldige electronicaplaat met ongeveer de perfecte lengte voor het genre, voor mij althans. Hoef er dan geen half uur meer bij.

Bingo Hall Murders is trouwens echt een absurd goed nummer, daar verbleken al je eigen muzikale pogingen spontaan bij.

Vandaag aan een eerste luisterbeurt onderworpen. Lekker, zo in de trein. Naar buiten staren en dit langs horen komen... pfoeh. Vooralsnog is Calmed Robbery mijn favoriet met stiekem het erg aanstekelijke Castrovalva op de tweede plek, maar wie weet wat de volgende reis me oplevert .

Toevallig heb ik deze de afgelopen dagen ook weer eens gedraaid in de auto. Favoriet blijft toch Daffodil Particle, al doet de rest er niet veel voor onder. Dit blijft nog steeds het beste album van Keef Baker vind ik. Jammer dat hij dit nooit meer geëvenaard heeft.


Nou, zo'n 6 jaar later zitten we toch bijna op 60 stemmen (met een aardig gemiddelde).

Hoppa! Ben ik effe verheugd dat ik mag mededelen dat ik met m'n 5* nummer 60 ben (plus een niet onverdienstelijke plek in m'n top10)

Wat een geweldige plaat! Alles wat ik zoek in electronic komt hier in samen... Gruizige, donkere, harde en soms chaotische beats op een bedje van heerlijke ambient waves en soundscapes die soms alles behalve voorspelbaar klinken. De ene keer waan je je in de mooiste chille melodieen die vervolgens weer uitbarsten in een schoonheid van geweld. Af en toe vliegt het hier en daar wat uit de bocht om vervolgens weer bij te sturen en op koers verder te varen. Heerlijk!

Hoppa! Ben ik effe verheugd dat ik mag mededelen dat ik met m'n 5* nummer 60 ben (plus een niet onverdienstelijke plek in m'n top10)

Wat een geweldige plaat! Alles wat ik zoek in electronic komt hier in samen... Gruizige, donkere, harde en soms chaotische beats op een bedje van heerlijke ambient waves en soundscapes die soms alles behalve voorspelbaar klinken. Af en toe vliegt het hier en daar wat uit de bocht om vervolgens weer bij te sturen en op koers verder te varen. Heerlijk!

Wow, vooral het middelste gedeelte van de cd blaast me omver! Voorlopig is het geheel goed, met name nummers 4 t/m 8 zijn zeer goed vind ik.

Vandaag weer eens opgezet. Blijft toch een van mijn favoriete electronic albums. Jammer dat hij het niveau van dit album nooit meer heeft weten te evenaren.