I Mother Earth - The Quicksilver Meat Dream (2003)

De eerste twee albums van deze canadese progressieve rockband, Dig (1993) en Scenery And Fish (1996), vond ik destijds te gek. Daarna ben ik de band uit het oog verloren. Een paar jaar geleden kwam ik het derde album tegen, Blue Green Orange (1999), dat me helaas flink tegenviel. Inmiddels bestaat de band niet meer; dit is het vierde en laatste album. Gelukkig speelt de band hier weer redelijk op niveau en zijn de songs voor het grootste deel de moeite waard. Zo goed en meeslepend als in de beginjaren wil het niet meer worden en de songs zijn minder memorabel, maar het vrij unieke geluid van de band blijft sporadisch indrukwekkend.

De band speelt inmiddels weer wel... in deze bezetting

Blue Green Orange, de plaat die hieraan vooraf ging, bleek een voetnoot te zijn. De doorstart met zanger Brian Byrne bleek geen succes. Met voormalige zanger Edwin werden 2 interessante platen op de wereld losgelaten. Dwars en bij vlagen ontoegankelijk en veel songs waren geënt op percussie en sfeervolle details. Met name debuut; Dig wil nog wel eens zijn rondjes draaien.
Hoewel I Mother Earth toch al nooit is doorgebroken bij het grote publiek bleken de Canadezen met Blue Green Orange en deze plaat zich wat meer te richten op alternatieve rock, songs met kop en staart.
Een succes is dat niet, Byrne is geen slechte zanger maar van hem gaan er 13 in een dozijn. Weg zijn de smaakvolle arrangementen en de vele verrassende transities, zo kenmerkend voor I Mother Earth.
Ex-zanger Edwin zou zich trouwens op 'solo'- basis ook richten op catchy rocksongs, waar elk avontuur uit de weg wordt gegaan.
Nee, I Mother Earth blijft de band wiens eerste twee platen, elke liefhebber die wel houdt van avontuurlijke en gevarieerde alternatieve rock, zou kunnen interesseren.
The Quicksilver Meat Dream is niet slecht maar weet ook nergens te verrassen of zich aan je op te dringen.
Gezichtsloos en anoniem trekt het schijfje aan je voorbij, ik trek Dig maar weer eens uit de kast.