Kvelertak - Kvelertak (2010)

De stemmen beginnen al binnen te lopen, en het zou me niet verbazen moest dit nog een bescheiden hitje worden.

Kvelertak is een zeskoppige Noorse rockgroep die een zelfverklaarde mix brengen van black metal, oldschool rock en hardcore punk. Niet dat ze veel afwisseling tussen de nummers hebben, maar ze proppen wat van alles in elk nummer. Behoorlijk chaotisch op het eerste gehoor, en het hoge tempo maakt het zeker niet toegankelijker. De overdaad aan scheurende riffs is overdonderend en aanstekelijk, en dankzij de geweldige productie van Kurt Ballou van Converge (die onder andere deze geniale plaat produceerde) komen de drie gitaarlijnen toch netjes vetjes uit de verf. Voeg daar nog de non-stop rauwe schreeuw van zanger Vidar Landa aan toe en je hebt een potentiële moordplaat die de overstap van underground naar mainstream kan overleven.

Edoch: Ten is niet al gout, dat daer blinckt. Ik houd mijn oordeel graag nog onder voorbehoud, want ik heb zo mijn twijfels bij de replay value van deze plaat. Hoe lekker de nummers ook doorstomen,het lijkt soms wat te gaan slepen. Het had allemaal iets gebalder gemogen voor mij, maar het is wel zeker een aanrader voor liefhebbers van stevige hardrock die niet vies zijn van een schreeuwerige stem.

Oh, en leuk artwork van John Baizley van Baroness.

Ik gok er ook op dat dit in de jaarlijst van menig metalfan kan komen. Zelf ben ik ook erg onder de indruk, nog een paar keer luisteren vooraleer ik stem.

Vandaag voor de eerste keer beluisterd en dit is voor mij tot nu toe de meest rockende plaat van dit jaar, heerlijk! Een beoordeling komt later, nog even paar keer het album helemaal beluisteren.

Dat die hoes van John Baizley is kun je zo aan de stijl afzien.

Zo! Deze zag ik maar net voorbij flitsen in de updates. Vreemde hoes van die tekenaar van wie ik die naam steeds vergeet en aanprijzingen van de muziek die daar niet bij lijken te passen. Zonet 3 fragmenten beluisterd (!!!) en meteen de CD besteld, dan zal ik mijn oudjaarsvisite er eens mee verrassen

Mjød mag zo in de eindejaarslijstjes gaan staan, wat een nummer zeg, catchy as hell, de rest van de plaat blijft wat minder hangen bij eerste paar luisterbeurten, uitgezonderd sultans of satan....

Is wel een groeier van een plaat, benieuwd hoe ze dit live flikken...

Erg, erg tevreden ben ik met deze aanschaf. Waar ik de elementen van de black- en weet ik wat voor metal wel hoor inclusief gruntige schreeuwstem is het de combinatie met de ouderwetse rock-composities die dit album speciaal maakt. Ik krijg associaties met Black Sabbath, Hawkwind en zelfs Status Quo Misschien dat de moderne metalliefhebber dat liever niet hoort als aanprijzing, maar dit dus om aan te geven: dit rockt echt lekker door, kan je moeiteloos laten opstaan. Het typische melodieuze zoals dat wel vaker in Scandinavische metal is te horen maakt dat het daarbij niet tot een saaie brei wordt; gewoon een erg lekkere plaat.

Geen erg vernieuwend album, maar dus ook helemaal niets mis mee. Als ik ze een keer live kan zien wil ik dit wel meemaken want het is nadrukkelijk ook muziek om lekker op los te gaan. Hoop dat ze op Roskilde staan dit jaar.

Groezrock en Graspop zijn dichter bij dan Roskilde tenzij je in Denemarken woont...

Wow wat een plaat. lekkere combi van een hoop verschillende stijlen en heerlijk geproduceerd!
Moet trouwens zeggen dat naast de album hoes er ook in een paar tracks dingen zitten die me aan Baroness doen denken. Met name de laatste minuut van het nummer Fossegrim zou je eens moeten vergelijken met A Horse Called Golgotha...

Hoe meer ik dit album luister hoe beter ik het vind. Dit album krijgt in ieder geval de titel voor meest rockende album van 2010, want wat rockt dit zeg! In het eerste nummer denk je dat ze richting Black Metal gaan maar daarna gaat het meer richting heerlijke Punk en Rock ´N Roll. Dat stukje van Sultans Of Satan is wel behoorlijk afgepakt van Jimi Hendrix. Vet gitaargeluid en gave zang, dat Noors klinkt toch een stuk smeriger dan Engels. Kvelertak!!!!!!!!!

Normaal gesproken haak ik af als zangers gaan krijsen, hijgen of grunten maar in dit geval wordt ik er verrassend genoeg toch wel blij van. Er zit genoeg rock tussen de (weetikveelwatvoorblackspeeddeath)metal om het geheel toch aangenaam te maken.

Metal is een enorm groot begrip, je hebt het in extreem veel soorten. Eigenlijk is bijna alles al gedaan en blijft er eigenlijk maar een klein stukje open. Dat werd vorig jaar ook gevuld door het monsterlijke debuutalbum van Kvelertak.

Ken je van die albums die de eerste keer enorm wegblazen en na 1 jaar nog steeds fris klinken? Kvelertak hoort hierbij. Per luisterbeurt groeit dit album nog steeds en daarom komt het laatste halfje er nog bij.

Bij de opener Ulvetid word je gelijk al op het verkeerde been gezet. Het lijkt eerst hardcore, daarna krijg je een vuile punkriff en dan word het ineens Black Metal. Iets wat een heel groot publiek aanspreekt.

Ook komt er heerlijke rock ´n roll en blues langs en wordt er een enorm vet gitaargeluid neergezet. Geen wonder eigenlijk met 3 gitaristen maar het kan ook een enorme brei worden. Dat is voorkomen door de superproducer Kurt Ballou, ook bekend als gitarist van Converge. John Baisley heeft de hoes gemaakt en is bekend van een band als Baroness maar daar lijkt Kvelertak compleet niet op.

Kvelertak is iets voor oud en jong. Sultans Of Satan heeft riffs die echt klinken als Jimi Hendrix maar ook echte punkstukken. De teksten worden in het Noors gebruld en dat klinkt gewoon heerlijk! Ik brul het gewoon lekker mee!

Kvelertak wordt een grote band. En ik begin het al te merken, ik zie steeds meer t-shirts van de band op het internet. Ik draag met trots mijn t-shirt van Kvelertak. Hoe het tweede album moet gaan worden weet ik compleet niet. Dit is voor mij een moderne klassieker. Daarom heeft hij zijn 5 sterren compleet verdiend.

Berichten verplaatst naar Kvelertak

Kvelertak heb ik gemist vorig jaar, blijkbaar. Hoe het komt, weet ik niet, maar ik ben toch altijd opgetogen als dit soort platen toch nog aan de oppervlakte komen, klaar om door mij te worden opgevist. Dankzij Djevel, een Noorse black metalband die dit jaar debuut 'Dodssanger' uitbracht, ben ik eigenlijk terechtgekomen bij dit album, want Hjelvik van dit Kvelertak doet daarop mee. Net voor de eerste keer beluisterd, en dit is iets heel anders; metal, jawel, maar allerlei genres worden erbij gegooid, en dat zorgt voor een lekker soepje. Stevig en aanstekelijk.

Redelijk rechttoe-rechtaan rockplaat met lekkere screams. De instrumentatie bevat stevige rock riffs, met af en toe een metalrandje, het ene nummer meer dan het andere nummer. Dankzij de screams blijft het echter wel wat 'harder' aanvoelen. Ondanks deze verschillen is er verder niet al teveel afwisseling, maar dat is niet erg, dankzij de sterke instrumentatie blijft dit album de kleine 50 minuten die het duurt interessant genoeg, al had het niet langer dan een uur moeten duren. Zit allemaal prima in elkaar verder.

Plaatje net van de bib gehaald! Leuke ontdekking en een erg goed te pruimen debuut album!
Leuke mix van metal/Hardcore/Punk en jawel wat folkinvloeden in melodie.
Klinkt misschien wat rommelig, maar dit is een stevig en erg genietbaar album. Klevertak weet al die stijlen perfect te combineren!
Muziek valt op zich niet te vergelijken, maar enige band die dit ook met succes doet is volbeat, of het doet me er toch een beetje aan denken..

Dit vind ik echt zo vet, van die slordige, rockende catchy beukmuziek. Ik word altijd vrolijk van dit album, echt heeeeerlijk! Prachtige afsluiter voor Dour dit jaar.

Heb Kvelertak nu twee keer live gezien. Na het eerste optreden dat ik zag, was ik bang dat de muziek vanaf cd niet zo goed zou werken als vanaf een podium. Dat was gelukkig niet waar: ook door de koptelefoon rockt Kvelertak als een gek en is het heel erg aanstekelijk.
Waardering en wat meer tekst volgt later, maar minder dan 4.0* wordt het niet.

Dit album draai ik nog steeds regelmatig. Het blijft gewoon een heerlijk ongecompliceerd werkstukje dat uitnodigt tot dik 3 kwartier springen en meebrullen (hoewel dat wat lastig wordt met mijn Noors).
Sommige albums nodigen uit tot lange bespiegelingen. Dit album niet. Dit is gewoon keihard rocken. De in mijn vorige post aangekondigde 'meer tekst' komt er dus niet. JSPR_G hierboven vat het album namelijk al goed samen.

4.0*

Ik denk dat liefhebbers van Kvelertak zich ook goed kunnen vermaken met dit album: Pilgrimz - Boar Riders (2008). Wat meer rechttoe-rechtaan maar eveneens met gevoel voor groove en veel peper in de kont.

Het nieuwe album Meir zal op 26 maart uitkomen!

Dit maakt mijn zaterdagochtend helemaal goed. Nog wat duf van gisteravond is dit een prima cd om weer tot de wereld te komen. Wat een feestplaat van een feestband. Stonden zij afgelopen jaar op Graspop? Dan heb ik wat gemist want ik kon dit jaar niet.

'Blodtørst' is alvast erg veelbelovend. Eens luisteren wat de rest brengt.

Dit debuut is nog steeds mijn favoriete Kvelertak-plaat. Deze bevat zo'n gigantische dosis rock & roll, daar zouden de Stones nog jaloers op mogen zijn. Ieder nummer op deze plaat is op zich bovendien een kunststukje: hard, afwisselend en catchy tegelijk. En de rest is wat mij betreft nog steeds beter dan de meeste nummers op hun volgende twee platen. Hoewel ik het hoop, betwijfel ik of Kvelertak dit niveau nog eens zal kunnen behalen.

Ik ben echt enorm verrast door dit album. De berichten hier lezende wist ik enigszins waar ik me op moest voorbereiden, maar om dan toch zo omver geblazen te worden had ik niet gedacht. Een unieke samensmelting van hard rock / rock 'n roll met punk- en black metalelementen.

Deze gaat de komende tijd nog vaak rondjes draaien hier. Een cijfer volgt nog.